แค่ขั้นจั่วหัวเอนทรี่ก็รู้แล้วสินะว่ารอบนี้จะมาไม้ไหน....
ขอโทษที่รังแกคู่นี้นะ
แต่ว่า.....
ทำไมถึงมานั่งเขียนก็ไม่รู้ ช่วงนี้ฝนตก อารมณ์เหงาๆ อยู่ที่คณะมันว่างด้วย
ใช่สิ อากาศบัดซบแบบนี้ ฝนตก พายุเข้า โคตรเซ็ง
ก็ขอเขียนให้ยุกกี้กับซานาดะเลิกกันไปเลยแม่งงงง
ถ้าซานาดะกับยูคิมุระเลิกกัน ก็คงจะเป็นแบบนี้ล่ะมั้ง
อ๊ะ จะหาว่าเราเปลี่ยนลัทธิ
ไม่ขนาดนั้นนะ เราก็ยังรักคู่นี้อยุ่ แต่ก็ รักอีกคู่มากเหมือนกัน 5555
ซานาดะน่ะรักยูคิมุระมากกกกกกก แต่เราตอนนี้น่ะคิดว่าอยากให้ยุกกี้นอกใจ
(ไปหา........*)
* จงเติมคำลงในช่องว่าง ใครเติมผิดจะกระโดดถีบออกจากบล้อก *
*ใครรักคุ่นี้มากก็อย่าลืมเตรียมอะไรซับน้ำตา(ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง)
Tenipuri Fanfic
Betrayal
Sanada (?) x Yukimura
ผิดรึเปล่า......ที่จะคิดว่า....อยากให้คนที่เรารัก เป็นของเราแค่เพียงคนเดียว
ผิดรึเปล่า.....
ที่ไม่อยากจะให้คนที่เรารัก มองคนอื่นด้วยสายตาแบบเดียวกับที่เคยมองเรา....
มันเจ็บปวดเกินไป.....
ฤดูหนาวย่างเข้ามาเยือนอีกครั้ง .....นี่ก็เป็นหนที่สามแล้ว ตั้งแต่ได้พบกับคนๆนั้นครั้งแรก
ที่ทางเดินหน้าโรงเรียน คนคนที่เป็นเจ้าของรอยยิ้มอบอุ่นที่มองแค่เพียงครู่แรก
ก็ไม่อาจจะละสายตาไปจากตรงนั้นได้.... หากแต่หนาวคราวนี้ กลับทำให้หนาวจับใจ
เพราะอะไรๆ มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ......ที่รู้สึกว่าเซย์อิจิเปลี่ยนไป
ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามเช้า โรงเรียนที่ไร้ผู้คน....มีเพียงแค่เขาเองเท่านั้น
ที่นั่งเงียบๆอยู่ในห้องเรียนอันมืดสนิท ร่างสูงฟุบตัวลงกับโต๊ะเรียน ตะแคงหน้าไป
ทางหน้าต่าง....สายตาที่เหม่อออกไปนั้น ราวกับจะเฝ้าคอยอะไรบางอย่าง
พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นซักที หรือว่าจะไม่มีวันขึ้นอีกแล้วนะ
เหมือนกับที่.....เซย์อิจิจะไม่ยิ้มให้เขาแบบนั้นอีกหรือเปล่า....
..
..
..
" หลับอุตุสบายใจเชียวนะ".....
ซานาดะรู้สึกเหมือนว่าได้ยินเสียงอันคุ้นเคย .....แต่ทว่าเสียงนั้นก็ดูจะอยู่ห่างตัวเขา
ไปเหลือเกิน ...เสียงของเซย์อิจิงั้นเหรอ นี่อาจจะเป็นความฝันล่ะมั้ง .....
ความคิดที่ยังครึ่งหลับครึ่งตื่นบอกเขาแบบนั้น แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะดำดิ่งสู่นิทราต่อ
ยูคิมุระมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่นัก ร่างบางถอนหายใจ
ก่อนจะเงื้อมือขึ้นฟาดลงกลางหลังของคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างเต็มแรง.....
ทำเอาซานาดะถึงกับสะดุ้งโหยงขึ้นมาจากโต๊ะ ภาพตรงหน้าของเขาในเวลานี้
คือยูคิมุระที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยท่าทางดุๆ
" นัดเอาไว้หกโมงตรงไม่ใช่เหรอ นี่มันจะเจ็ดโมงแล้วนะ"
น้ำเสียงเย็นๆคาดคั้นความผิดของเขาอย่างเต็มที่ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่มีเหตุผลอะไร
ที่จะต้องแก้ตัวอีก
" งั้นจะให้วิ่งซักกี่รอบดี..... หรือจะให้ลงโทษอะไรถึงจะถูกใจนายล่ะ เซย์อิจิ...."
คำพูดที่ไม่ได้เรียบเรียงพรั่งพรูออกจากปากอย่างไม่ทันได้คิด......
กว่าจะมารู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป ยูคิมุระก็ดูไม่สบอารมณ์มากกว่าเก่าเสียแล้ว
ซานาดะจึงได้แต่เดินตามไปเงียบๆ เท่านั้น แค่คำพูดว่า "ขอโทษ" ก็ยังพูดไม่ออก
อะไรกันนะ ที่เป็นตัวกั้นอาณาเขตระหว่างเขาทั้งสอง
ตอนแรกรู้สึกเหมือนเป็นแค่รั้วเตี้ยๆ แท้ๆ แต่ตอนนี้ กลับสูงขึ้นราวกับกำแพง....
และต่อจากนี้ จะสูงเป็นตึกระฟ้ารึเปล่านะ....
น่าตลกสิ้นดี จากคนรัก........แล้วตอนนี้ล่ะ เป็นอะไร
" ด้านนอก หิมะตกน่ะเกนอิจิโร่......... คุยกันตรงนี้ได้รึเปล่าล่ะ "
ยูคิมุระยื่นข้อเสนอ เมื่อเดินผ่านระเบียงกระจกใสแล้วเห็นว่าด้านนอกมีเจ้าเกล็ดหิมะปลิว
ละล่องอยู่.... ซานาดะไม่ตอบอะไร นั่นก็เท่ากับว่าเป็นคำตอบตกลง
แต่ไหนแต่ไรมาแล้วที่เขาไม่คิดแม้จะต่อต้านคนที่เขารัก ไม่คิดแม้แต่จะขัดใจ
และไม่กล้าคิดที่จะให้อีกฝ่ายมาเอาใจเขา
ลมหนาวพัดมาพร้อมกับเสียงอู้อี้ของอีกฝ่าย.....ร่างกายที่เพิ่งฟื้นมาได้ไม่กี่เดือนคงจะ
ไม่ทันได้ปรับให้เข้ากับสภาวะแวดล้อมที่ค่อนข้างจะเลวร้ายแบบนี้
ทว่าเจ้าตัวก็ยังหัวเราะเบาๆ แล้วบ่นกับเขาว่าเมื่อคืนคงไม่ได้นอนห่มผ้า
...นายคิดว่าชั้นจะอยู่ดูแลนายได้ตลอดไปรึไงนะเซย์อิจิ...
" มีเรื่องอะไรจะพูดล่ะ ....."
" ก็นิดหน่อย"....
ซานาดะตอบกลับไปอย่างขอไปที....ทั้งๆที่เขาเป็นคนนัดให้อีกฝ่ายออกมาตอนเช้ามากๆ
แบบนี้ก็เพราะว่าไม่อยากจะให้คนอื่นได้รู้เรื่อง เซย์อิจิเองอาจจะรู้ว่าเขาต้องการจะคุยเรื่อง
อะไรอยู่แล้วก็ได้
ร่างบางค่อยๆทรุดตัวลงช้าๆ เอียงตัวลงพิงระเบียงกระจกใสช้าๆ ...ความเย็นจากภายนอกถูกส่งผ่านเข้ามาทันทีเมื่อแนบแก้มลงข้างกระจก
ยูคิมุระยังยิ้มเหมือนเคย..... รอยยิ้มน้อยๆ ที่มาพร้อมกับถ้อยคำที่บาดลึก
" หรือว่าจะนัดมาเพื่อบอกเลิกกัน..... "
" ......"
คำพูดของยูคิมุระนั้นแทบจะไม่ถนอมน้ำใจคนตรงหน้า
ทั้งๆที่ครั้งหนึ่ง เจ้าของคำพูดเคยพร่ำบอกว่ารักเขาแทบขาดใจ เสียงร้องขอวิงวอนที่
แสนหวานจนทำให้แทบหลอมละลาย น้ำตา.....ทุกๆอย่าง
คนที่กำลังจะขอเลิกน่ะ เป็นนายเองไม่ใช่หรอกหรือ
จะมีใครที่ไม่รู้บ้าง เวลาที่สายตาคนรักนั้นมองเราไม่เหมือนเดิม...
จะมีใครที่ไม่รู้บ้าง เวลาที่คนรักเรามองคนอื่นด้วยสายตาที่เคยมองเรา
" ชั้นรู้หรอกว่านายจะไม่พูดออกมา ใช่ไหม เกนอิจิโร่...... นายจะไม่พูดว่า.....
เราเลิกคบกันเถอะ...ใช่มั้ย ...ทั้งๆที่พูดเรื่องน่าเศร้าขนาดนี้ ทำไมชั้นถึงได้ยังยิ้มอยู่นะ ....."
" นอกจากยิ้มแล้ว..... นายก็ยังหัวเราะด้วย....."
" นั่นสินะ "
ยูคิมุระปล่อยให้เสียงหัวเราะเบาๆนั้นจางหายไปในอากาศ
กำแพงที่ว่านั้นดูเหมือนจะสูงขึ้นอีกแล้ว
" นั่นเป็นเพราะว่า..... ตอนนี้นายไม่ได้รักชั้น แบบนั้นอีกแล้วไงล่ะ เซย์อิจิ.....
เรื่องที่จะพูด ก็มีแค่นี้แหละ"
ซานาดะทรุดตัวลงนั่งข้างๆคนรักที่กำลังจะกลายเป็นอดีต... ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นแตะแก้มสีชมพูระเรื่อเพราะความหนาวตรงหน้าเบาๆ
ฉับพลันนั้นมือเล็กก็ยกขึ้นกุมมือเขาเอาไว้เบาๆ..... รอยยิ้มที่เหมือนที่เคยผ่านๆมา ทำให้ต้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา
เสียงหวานกระซิบข้างหูเขา แต่แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจของเขาร้องไห้ออกมาได้
" จะจูบลารึเปล่า....เกนอิจิโร่ "
นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย ที่ได้เห็นรอยยิ้มหวานซึ้งของนายที่มีเพื่อตัวชั้นคนเดียวเท่านั้น....
ถูกของนาย ชั้นจะไม่มีวันพูดว่า เราเลิกคบกันเถอะ กับนายเด็ดขาด .......
เพราะถึงตอนนี้ชั้นก็ยังรักนายอยู่ แต่ชั้นก็ไม่สามารถบังคับให้นายที่ไม่รักชั้นแล้ว
ให้อยู่เคียงข้างชั้นต่อไปแบบนี้ได้
พวกเราจะจบกันตรงนึ้ โดยไม่มีใครเป็นฝ่ายบอกเลิกใคร....
ร่างสูงโน้มตัวลงหาช้าๆ ........บรรจงประทับริมฝีปากอุ่นๆ จูบที่แสนหวานครั้งสุดท้าย
ที่เมื่อกลับมาหวนคิดถึงอีกครั้งก็อาจจะเป็นได้ทั้งเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจ
หรืออาจเป็นความโหยหาได้ในเวลาเดียวกัน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร....แต่ถ้าทำได้ก็อยากจะหยุดเวลาให้อยู่ตรงนี้
แต่ว่าไม่อาจทำแบบนั้นได้.......
" รู้สึกอุ่นขึ้นบ้างรึเปล่า " เขาแกล้งถามคนตรงหน้าหลังจากถอนจูบแล้ว....
ทั้งๆที่ก็รู้แก่ใจว่ายูคิมุระจะตอบยังไง....
" ขอโทษนะ...... ไม่เลยล่ะ....."
ยูคิมุระก็ยังคงยิ้มให้เขา แม้เป็นเวลาแบบนี้ แต่ว่าไม่ใช่ยิ้มแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว
" อย่าไปร้องไห้แบบนี้ให้ใครเห็นนะ ....ซานาดะ " ร่างบางเอื้อมมือไปปาดน้ำตาให้คนตรงหน้าที่ยังคงกอดเขาแน่น
.......ชั้นจะร้องไห้........ให้นายเห็นคนเดียวเท่านั้น......
" ขอบคุณนะ.....ยูคิมุระ..... "
ต่อจากนี้ไป นายเป็นอิสระแล้วนะ......
คนที่นายจะเลือกต่อจากชั้น
........................ขอให้เป็นคนสุดท้ายที่นายจะเลือก ก็แล้วกัน
End
/me วิ่งหลบตีนท่านผู้อ่าน
ยูคิมุระในเรื่องเนี้ย....ใจร้ายจังเลยเนอะ บีบบังคับซานาดะด้วยการกระทำสุดๆ
คำพูดก็โหดร้าย โอ้ ช่างดูเย็นชา
ที่เราชอบมากสุดคือตอนสุดท้าย หลังจากจูบลา
ที่ซานาดะถามว่ารู้สึกอุ่นขึ้นบ้างรึเปล่า
แต่ยูคิมุระกลับยิ้ม.....แล้วก็บอกว่า "ขอโทษนะ.....ไม่เลยล่ะ..."
เ็จ็บบบบบบบบบบบบบบบบบ......
(หมายความว่า นายน่ะทำให้ชั้นรู้ึสึกอบอุ่นด้วยความรักของนายไมไ่ด้อีกต่อไปแล้ว)
แล้วที่เ็ด็ดมากๆก็คือที่ยุกกี้จงใจกลับไปเรียก "ซานาดะ" ไม่ไ่่ด้เรียกเกนอิจิโร่อีกต่อไปแล้ว
เป็นการบีบบังคับให้ซานาดะเองต้องกลับไปเรียกว่า "ยูคิมุระ" เหมือนกัน
เจ็บมั้ยล่ะ...
เจ็บสุดๆเลยเนอะ
และที่ดูเหมือนรุนแรงคือชื่อฟิค ....Betrayal ก็คือการทรยศหักหลัง
...ไม่อยากจะใช้คำนี้กับเซย์อิจิซังเลย.....แต่ตามเรื่อง ก็จริงอย่างนั้น....
ถึงจะดูแรงไปหน่อยแต่ก็ตัดสินใจที่จะใช้ชื่อนี้ล่ะ ถึงแม้จะเป็นการหักหลังอย่างนิ่มนวล
(เราคิดว่าควรเปลี่ยนเป็นหักอกมากกว่า) แต่มันก็เจ็บลึกจริงๆ
ถ้าเราเป็นซานาดะเราจะไปกระโดดอ่าวโตเกียวตายทันที 555
แม่ง เรานี่เป็นคนเลวเนอะ ชอบอะไรมาโซๆ.... งานนี้คนที่ทรมาณคงมีแต่ซานาดะ
เพราะว่ายุกกี้เค้ามี..........มาแทนแล้ว (จงเติมคำในช่องว่าง เติมไมู่ถููกเตะออกบล็อกจริงๆด้วย)
Edited..
อัพฟิค....ไปแล้วก็อัพเรื่องอื่นต่อก็ละกัน อย่างที่บอกว่าจะกลับมาเมาท์ กรั่กๆ
เมื่อกี้ไปนั่งเรียนเลคเชอร์มาคาบนึงแล้วกลับมาเข้าแล็บคอม อา...นั่งเบื่ออีกแล้ว
เพราะว่าวันนี้ไม่มีอะไรต้องทำมาก .....
จริงสิ วันนี้ลืมอัพไม่ได้
วันเกิดเคย์จัง~~~
圭ちゃん~~
23歳のお誕生日おめでとうございます！
แอบเอารุปมาจากออฟิเว็บของเคย์จัง....ชอบเป็นการส่วนตัวแฮะรูปนี้
น่ารักซะไม่มีนะยะ....
23 แล้วสินะเคย์จังงงง
ใครจะว่ายังไงก็แล้วแต่นะ แต่เราเป็นคนนึงที่ชอบเคย์จังตอนที่เป็นเทสึกะนะ
แล้วก็ตอนเป้นสมาชิกเพียวบอยส์ก็ชอบมากๆด้วย
ตอนแรกที่บอกว่ามีสมาชิกโซสีเกียว เราเปิดชื่อดูแล้วลุ้นใจหายใจคว่ำว่า
ขอให้ไม่ใช่เคย์จัง.....(ออยากให้เคย์จังอยู่กับคุณเ็ร็น ก๊ากกก ...โดนใหม่ตบคว่ำ)
แต่ดันเป็นทักกี้กะมาเซแล้วก็คาโต้เคย์แทน
ก็เศร้าอยู่ดี จริงๆจะใครออกก็เศร้าทั้งนั้นแหละ
ดูเซเว่นเชียร์ ....
นั่งหัวเราะไม่ไหวแล้วอะ อะไรก็ไม่รู้อะ ซาซาเอะซังฮีโร่สาวเลวสุดยอดอะไรนั่น
ดูแล้วขำจนปวดท้อง ......ท่าอุลตร้าแมน
มาดูทริคอน...
เคย์จังเนี่ยเป็นคิงที่น่าสงสารที่สุดเลย โดนไดย่ารังแก(?)ฮ่ะๆๆ
แถมไม่พอยังต้องโดนยัยป้าหัวปลาหมึกนั่นนัวเนียอีก
เดียร์มิว...
ต๊าย คนอะไร..... ดูหงิมๆเรียบร้อยหน้าตาดีโคด 5555
พีวีซิงเกิลล่าสุดก็ทำตัวน่ารักอย่างไม่น่าให้อภัย 5555
มากไปแล้วนะเคย์จังงงง
(แล้วไอ้สัมภาษณ์ลงอารีน่าที่คู่คุณเร็นนั่นอีกทำเอาแทบหยุดหายใจ 555)
เอาล่ะเข้าเรื่อง.....
ก็วันนี้วันเกิดครบรอบ 23ปี ก็ขอให้เคย์จังมีความสุข แล้วก็ประสบความสำเร็จนะ
แล้วจะรอดูผลงานต่อๆ ไปนะ
ของแถม...
รูปนี้มันพ่อแม่ลูกชัดๆ
ลูกน่ะรู้อยู่แล้ว แต่ใครพ่อ ใครแม่นี่สิ (วิ่งหลบตีนใหม่อีกรอบ)
(จริงๆ ภาพมันก็ฟ้องนะ ว่ายังไงเคย์จังก็เป็นแม่ 555)
EDITED again
เชรี่ย
เมนต์ 1 เกรียนว่ะ!!!!!!!!!!!!!!!
