เมื่อวานเกิดเหตุคือว่า ไมโลเข้าบ้านมาในสภาพร่อแร่ คอพรุน มีกี่รูก็ไม่รู้
แล้วแบบว่า หนองหยดแหมะๆ เป็นทาง ไอ้เราก็เห็นท่าจะไม่ดี
เลยหอบแมวไปโรงพยาบาลสัตว์ (พี่เกทซวย เพราะขับรถมาหาเราพอดีเลยถูกบอกให้ไปส่ง)
จริงๆเรานัดไปงานฤดูหนาวกัน แต่ก่อนหน้านั้นบังเอิญต้องพาไมโลไปโรงบาลซะก่อน
ไปถึงก็ ทำแผล หมอเห็นอาการ +สอบถามแล้วก็แนะนำให้ตรวจเลือด
สภาพสะบักสะบอมมาขนาดนี้ หมอกลัวว่าจะติดเอดส์แมว
ดีไม่ดีแถมลูคิแมวมาด้วย (ย่อมาจาก ลูคิเมียในแมว ขอเรียกสั้นๆว่า ลูคิแมว)
เราก็เลย ตรวจก็ตรวจ ใจป่ำ รู้ว่าค่าตรวจแพง แต่ก็ช่างแม่งมันเหอะ
สรุปว่าผลเทสแบบไว(เทสชุดตรวจ)ออกมาว่า......
ขึ้นสองขีด หมายความว่า เป็น+ ก็คือเป็น
ไมโลซัดไปสองถ้วยรางวัล เป็นทั้งเอดส์ ทั้งลูคิแมว
...เจ้าของใจลงไปกองอยู่ตาตุ่ม ...งานเข้าแล้ว....
จากนั้นสมองก็เริ่มวิเคราะห์ เพราะผลที่จะตามมาจากไมโลเป็นเอดส์มันก็พอดูนะ
ตอนนี้ที่กลัวคือ แล้วเจ้าพวกที่เหลือในบ้านล่ะ
...อาจจะเป็นโชคดี เพราะเจ้าพวกที่เหลือ อย่างพวกคัลปิ้น
แมวเปอร์เซียทั้งหมดทั้งมวลในบ้าน ยกเว้นคุณนายน้ำชา นั้นเราเลี้ยงในกรง
คือ จะปล่อยมาเล่นบ้าง แต่จะต้องเป็นช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยแล้วดูแลเค้า
พอหมดเวลาก็พาเข้ากรง...คือจะไม่ปล่อยให้ออกนอกบ้านไปเที่ยวหรือสุงสิงกะแมวอื่น
แล้วก็ฉีดวัคซีนครบทุกอย่าง(ยกเว้นลูคิแมว.....รู้สึกไม่ได้ฉีด เพราะตอนนั้นแพง)
ก็เลยใจชื้นขึ้นมานิดนึง คิดว่าถ้ามันไม่ได้ยุ่งกะแมวอื่นก็คงไม่เป็น
...เพราะสองโรคด้านบนติดต่อผ่านการเลียขนกัน การสัมผัสสารคัดหลั่ง บลาๆ
(อยากรู้ลึกกรุณาเสิชอากู๋ ....)
แต่ไมโลเป็นแมวเลี้ยงปล่อย เดิมทีเราช่วยมันมาจากการโดนหมารุม
สมัยมันยังเป็นลูกแมวอยู่ที่คณะ ทั้งครอกตายหมด เหลือตัวเดียว รอดมาเพราะเราแอบเอามัน
ไปเลี้ยงไว้ในภาควิชา .... ซึ่ง นึกสภาพ สมัยเราเรียนปี 4 ก็จะมีคีย์การ์ดเข้าภาคฯ
เป็นของตัวเองแล้วไง ก็เปิดประตูเอาแมวเข้าไปซ่อนไว้ ซ่อนได้ไม่นาน อ.ด่า
บอกว่าเดี๋ยวมันทำไอ้โน่นไอ้นี่ราคาห้าหกหลักพัง เธออยากช่วยก็เอามันกลับไปเถอะ
ก็จำใจต้องเอาแมวกลับ ไหนๆก็ช่วยมาแต่แรกละนี่
ตอนนั้นบอกกะไมโลว่า ช่วยละนะ....พามาอยู่บ้าน แต่จะไปจะมาจะทำอะไรก็แล้วแต่ละกัน
รักษาชีวิตดีๆ ละกัน ... เพราะงั้นเราก็จะไม่ขังมัน ไม่จับตอน ปล่อยอิสระ
ที่ไหนได้ ไอ้แมวบ้านี่ดันเป็นนักบู๊ สงสัยเก็บกดมาแต่เด็กโดนหมารังแก
ไมโลจะหายออกจากบ้านไปนานๆๆๆๆ แล้วก็กลับมาทีนึงเนี่ยจะต้องมีสาเหตุ
1. หิวโซกลับมา ตัวลีบ เห็นกระดูกเชียว
2. โดนกัดเละกลับมา ...
คือ กลับมาแต่ละทีนี่คือ ....มึงนะมึงงง....
รอบนี้ก็เหมือนกัน
ไมโลหายไปนานมากกกก เป็นอาทิตย์ที่เราไม่เจอมัน
หรือมันกลับมาแล้วเราไม่รู้ ก็ไม่รู้นะ เพราะว่ามัวแต่ยุ่งทำงาน
แต่เมื่อวานที่เจอคือ เละ...
ทีนี้ ปัญหาที่จะเกิดต่อจากไมโลก็คือ เรามีแมวเลี้ยงปล่อยอีกสองตัวคือ
ไอ้อ้วนส้มกับหม่อมแม่ของอ้วนส้ม (หรือคุณนายน้ำชา)
สองตัวนี้เราไม่เคยขังมันแต่ไหนแต่ไรละ ขังไม่ได้ ชนชั้นขุนนาง... (ถุ๊ยย)
แต่สองตัวนี้เค้าไม่ไปไหนไง อ้วนหล่อก็ทำหมันแล้ว (โดนเจื๋อน ฉั่บๆ)
แถมเค้าไม่ยุ่งกะแมวอื่นด้วย เชิด ถ้ามีตัวไหนหลงเข้ามาในบ้าน (หรือกระทั่ง แมวเปอร์เซีย
ที่เราเลี้ยงไว้ในกรง แล้วปล่อยมาหา) เค้าจะเชิดใส่ เดินแบบไม่เฉียดสองเมตร
อารมณ์ว่า " เชอะ พวกเรามันคนละชนชั้นย่ะ "
...
สองตัวนี่เป็นลูกรักของพ่อกะแม่เรา ดังนั้นมันโคตรจะมีนายก (อภิสิทธิ)
*เล่นมุกทำไมวะ*
ก็เลยกลัวนิดๆ ว่าอย่างน้อยมันก็ถูกปล่อย อาจจะมีโอกาสไปสุงสิงกะไมโลก็ได้ แล้วก็อาจจะติดเชื้อ
(แต่ก็คิดว่ามันคงไม่สุงสิงอะ ระยะ 1เมตรยังไม่เข้าใกล้เลย คงไม่มีโอกาสไปคลุกคลี
ข้าวน้ำก็กินคนละชามกัน แถมนานๆทีไมโลกลับบ้าน)
แต่ก็อดกลัวไม่ได้ วันนี้เลยพาอ้วนส้มไปตรวจเลือดซะเลย
มันแอบมีแผลด้วยเลยพาไปทำแผล (ทำใจเอาไว้แล้วว่า...จ่ายแพงแน่)
ซึ่ง
ซึ่งงงงง
.....โดนค่ายาไป+ต่าตรวจไปพันเจ็ด (อ้วนส้มตัวเดียว...)
แสดด
*กัดฟัน*
เดี๋ยวเย็นนี้พาหม่อมแม่ไปอีก อาจจะโดนอีกซักพัน...
แต่ผลเทสออกมาแล้วนะ
โล่งอกไป ไอ้อ้วนส้มยังไม่เป็นลูคิแมว แล้วก็ไม่เป็นเอดส์ด้วย....
หมอแนะนำว่าเดี๋ยวให้ฉีดวัคซีนลูคิแมวซะ
เอ้า งานนี้ไม่หมดตัวก็ต้องหมดตัว
ค่ายาไมโล+ค่านอนโรงบาลก็กะไว้ประมาณสองพัน
ไอ้อ้วนส้มอีกพันเจ็ด
ถ้าอีคุณนายเอาไปอีกพันนึง
ก็คงจะห้าพันฝ่าๆพอดี
....
อร๊ากซ์
แต่ก็ดีกว่าให้เป็นเอดส์กันทั้งบ้านละวะ
เย็นนี้ไปรับไมโลกลับ หมอบอกให้ขังลืม แยกอย่าให้ยุ่งกะตัวอื่นจนกว่าตัวอื่นจะฉีดวัคซีน
เราก็คงจะต้องทำใจเลี้ยงไมโลแบบขังแล้วแหละ
ไม่อยากปล่อยให้มันไปกัดแมวคนอื่นแล้วแมวคนอื่นเป็นเอดส์ตาม
ฮึกๆ
ก็ดูแลกันต่อไป
ถ้านับตามระยะแล้วไมโลกำลังขึ้นเอดส์ระยะ 2
ก็ หมอบอกว่าทำใจ เค้าอยู่ได้อีก2-3ปี อย่างมากก็5ปี





