ขอโทษที่ดองค่ะ ฟิควันนิโอยางิวแห่งชาตินั่นแหละ 28*08*08
แต่วันนี้วันที่ 30แล้ว เอาเถอะ เพิ่งแต่งเสร็จนี่นะ
ไม่ได้แต่ 28 นานเท่าไหร่แล้ว ... เรื่องต่อไปคู่ไหนดี
ให้โหวด 3 คู่นี้
1. เรนจิอาคายะ
2. ซิลแพร์
3. บุนตะจิโร่
เลือกได้คนละ 1 คะแนนเสียงนะคะ จบในตอนนั่นแหละ
เพราะตอนนี้มีโครงการอยากรวมเล่มฟิคตอนเดียวจบของคู่ต่างๆในปุริอยู่
แล้วก็จะทำรูปประกอบน่ะ มีใครสนใจมั้ยยยย
(หมายเหตุ ที่ไม่มียุคิเรียวให้โหวตเพราะว่า ถึงไม่โหวตเราก็จะแต่ง ว่ะฮ้าๆ)
เอาละไม่พูดมาก ไปอ่านกันเลย...
Tenipuri Fanfic
warning * NC...(ล่ะมั้ง)
Home is....
Nioh x Yagyu
บ่ายแก่ๆของวันอาทิตย์ที่แสนสงบ ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน.... อะไรจะดีไปกว่าการ
ที่ได้ไปอ่านหนังสือเงียบๆอยู่ในห้องสมุดที่เปิดแอร์เย็นเฉียบ
ถึงแม้ว่าจะมีใครต่อใครพากันเข้ามาหลบร้อนอ่านหนังสือในห้องสมุดแห่งนี้
ทว่าทุกคนก็ต่างอยู่เงียบๆของใครของมัน เช่นเดียวกับเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลทอง
ภายใต้กรอบแว่นซึ่งซ่อนสีหน้าเคร่งขรึมเอาไว้อยู่คนนี้ เขาเลือกที่จะนั่งอยู่บนชั้นสอง
ของห้องสมุดที่มีคนไม่มากนัก ในมุมสงบส่วนตัวที่มักจะเลือกนั่งเป็นประจำ
ยางิวค่อยๆไล่สายตาไปตามบรรทัดที่มีตัวหนังสือภาษาอังกฤษพิมพ์ไว้อย่างงดงาม
ในหนังสือปกสีขาว ขอบสีทอง ซึ่งได้รวบรวมเอาคำคมจากบุคคลสำคัญต่างๆ
จากทั่วโลกเอาไว้ ครู่หนึ่งก็มาหยุดสายตาอยู่ที่ประโยคสั้นๆ ที่ทำให้ฉุกคิดอะไร
บางอย่างขึ้นมาได้ในทันทีที่ได้ทำความเข้าใจกับมัน
" When you invite people to your home , you invite them to yourself"
-Oprah Winfrey -
เวลาที่คุณเชื้อเชิญคนมาที่บ้าน....คุณกำลังพาเขาให้มารู้จักตัวตนของคุณ....
ยางิวทวนคำแปลของคำคมนั้นอยู่ในใจ..... หากแต่ความคิดนั้นคิดเลยไปถึงเหตุการณ์
รอบๆตัวเขาเองแล้ว
หรือนี่จะเป็นเหตุผลที่ทำให้นิโอคุง......
" อ่านอะไรอยู่เอ่ยแม่ยอดยาหยี "
ไม่ทันไรเสียงกวนประสาทของคนที่แอบคิดถึงเมื่อชั่วครู่ก็ดังอยู่ตรงหน้า...
ให้ตายเถอะ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ยักกะรู้ตัวเลย...
" วันนี้วันส่วนตัวของผม ....ยังต้องการอะไรอีก นิโอคุง"
ยางิวเลือกที่จะทำเป็นเสียงเย็นชาตอบคนตรงหน้าที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของตนอย่าง
ไม่ใยดี.... เหตุผลที่เลือกทำแบบนี้คงเพราะหากตามใจ นิโอคุงก็จะได้ใจไปเรื่อยๆ
สุดท้ายก็เสียนิสัย....
" นายก็รู้ว่าฉันนิสัยเสีย.....นายมีเวลาให้หนังสือบ้าพวกนี้ แต่กับฉัน......นายไม่เคยสนใจ"
เจ้าตัวกวนทำเป็นตัดพ้อด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย.... สร้างความหมั่นไส้ปนหงุดหงิด
ให้กับยางิวยิ่งนัก ถ้าไม่ติดที่ว่าตอนนี้อยู่ในห้องสมุด อะไรบางอย่างอาจจะหลุดจากมือ
ไปกระแทกหัวคนตรงหน้าแล้วก็เป็นได้ ถ้าไม่ใช่หนังสือ ก็คงเป็นรองเท้าล่ะ...
" ผมจำได้ว่า...เราตกลงเรื่องนี้กันไปแล้วนะครับนิโอคุง "
ความสุภาพ เป็นอีกอย่างที่สุภาพบุรุษคนนี้มักจะเลือกใช้เวลาอยู่ในที่สาธารณะ
แต่ว่ามันก็ไม่ได้ทำให้นิโอได้สำนึกถึงอะไรขึ้นมาบ้างเลย เจ้าจอมกวนสุดเจ้าเล่ห์
แสนกลคนนี้ คิดเพียงอย่างเดียว ก็คือฉวยโอกาส ฉวยโอกาส แล้วก็ฉวยโอกาส
ให้ได้มากที่สุดเท่านั้น
" แต่นั่นเป็นข้อตกลงที่ฉันไม่พอใจนี่ " นิโอประท้วง ไม่แค่ด้วยคำพูด
หากแต่ยังลุกล้ำอธิปไตยของคนตรงหน้าด้วยอ้อมกอดอันแข็งแรงมากพอที่ยางิว
แทบจะขยับตัวไปไหนไม่ได้
" ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ "
คนถูกกอดออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว...
หากแต่คนที่กอดเขาอยู่ไม่เคยจะสะทกสะท้านกับเรื่องแค่นี้อยู่แล้ว
แถมซ้ำยังเริ่มหาเรื่องด้วยการงับใบหูของเขาเล่นเบาๆเสียอีก
ยางิวรู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้า นี่ยังเคราะห์ดีที่เขาเลือกนั่งในมุมอับ คนอื่นๆทั่วไป
คงไม่ได้เห็นความน่าอายนี้ แต่ก็เรียกได้ว่าเป็นเคราะห์ร้ายที่เลือกนั่งในมุมอับ
เพราะว่าทำให้นิโอคุงฉวยโอกาสกับเขาได้มากขึ้น
"อ๊ะ...."
ยางิวแทบไม่เชื่อหูว่าเสียงนั้นหลุดออกมาจากปากของตัวเขาเองเมื่อมือซุกซนของ
อีกฝ่ายถือวิสะสะล้วงเข้าไปใต้อาภรณ์ของเขาตามใจชอบ......
สัมผัสที่เคยชินสร้างความพึงพอใจให้กับเขา แต่ว่าตอนนี้มันไม่ควร...
"น นิโอคุง....ไม่ได้นะ ฮ้า...."
นิโอไม่ฟังคำขอร้องของอีกฝ่าย หากเร่งจังหวะขึ้นเพื่อหวังจะแกล้งอีกฝ่าย....
" พูดสิยางิว พูดสิว่าจะไปต่อกันที่บ้าน.... "
สำหรับยางิว ในเวลานี้เป็นสถานการณ์ที่แย่ย่ำมากพอดูแล้ว....
ถ้าไม่ทำอะไรให้พอใจล่ะก็ตอนนี้ก็ไม่มีทางที่ไอ้บ้านิโอมันจะหยุด...
แต่ถ้าหากพูดอะไรผิดไปนิดเดียวล่ะก็.....
.
.
.
เครื่องปรับอากาศที่บ้านไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิในห้องเย็นลงเลยแม้แต่น้อย
ยางิวรู้สึกว่าอย่างนั้น เรื่องเมื่อครู่เกิดขึ้นไวเกินกว่าที่เขาจะตั้งตัวทัน
จากห้องสมุดไม่นานเขาก็โดนลากกลับมาที่บ้านของตัวเอง จนถึงตอนนี้
ก็ยังนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง ในสภาพน่าอายที่ไม่อยากจะมองตัวเองเลยแม้แต่น้อย
เรื่องที่เกิดตรงหน้าทั้งหมดก็ตกลงยอมไปเพื่อสนองความต้องการของไอ้บ้านิโอทั้งนั้น
เมื่อถูกจับพลิกให้เป็นฝ่ายอยู่ด้านบนอย่างไม่ได้ตั้งตัว ความเจ็บที่แล่นร้าวขึ้นมาถึง
สะโพกก็ทำให้น้ำตาไหลออกมาจากตาคู่สวยอย่างไม่รู้ตัว นิโอยิ้มอย่างผู้มีชัยกับภาพ
ตรงหน้าที่เห็น พลางเอื้อมมือไปดึงแว่นบนหน้าของอีกฝ่ายออก
" ฉันบอกกี่ทีก็ลืมอยู่เรื่อยนะ....นายน่ะ เวลานี้ใครเค้าใส่แว่นกัน...
ถอดแว่นแบบนี้ดูเซ็กซี่กว่านะ...."
เมื่อโดนต่อว่าแบบนี้ทำเอาเสียความมั่นใจ.... แต่ไม่ทันที่จะได้เถียงกลับก็โดนจับพลิก
ให้ไปอยู่ด้านล่างแทนอย่างฉับพลันจนแทบจะต้องร้องโอ๊ยออกมา
ไอ้บ้านิโอ....ช่วยลดความรุนแรงลงหน่อยไม่ได้รึไง...
ยางิวคิดในใจ พลางเรียบเรียงคำพูดที่จะเถียงออกไป แต่ก็ช้าไม่ทันการณ์จอมกะล่อน
ที่ทั้งความคิดไว แถมยังปากไวอีกต่างหาก
" ก็นายไม่ยอมขยับ ชั้นก็เลยต้องขยับซะเองน่ะสิ"
...นายมันมนุษย์ไร้วัฒนธรรม.....
พูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉยได้ยังไงกัน....
ถึงจะคิดแบบนั้นในใจ แต่ยางิวก็ไม่ได้หลุดคำด่าทออีกฝ่ายนึงออกมาแม้แต่คำเดียว
.
.
.
สิ่งที่หลุดรอดออกมา ก็คือเสียงที่เขาแทบไม่เชื่อหูว่าเป็นเสียงของตัวเองนั่นแหละ...
ยางิวในเวลานี้ไม่เหลือแรงพอที่จะโวยวายอะไรได้อีกแล้ว.......
.
.
.
.
.
.
" ผม....ไม่น่ายอมให้นิโอคุงมาที่บ้านเลย...." ยางิวบ่นอุบทั้งๆที่ยังคงหอบเหนื่อยอยู่....
ทั้งๆที่เจ้าตัวกวนกลับไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยอะไรเลยซักนิด
" ทำไมล่ะ..... "
" เมื่อกลางวันอ่านหนังสือ... มีคำคมนึกบอกเอาไว้ว่า เวลาที่คุณเชื้อเชิญคนมาที่บ้าน....
นั่นหมายความว่าคุณกำลังพาเขาให้มารู้จักตัวตนของคุณ........
ถูกนิโอคุงมาทำความรู้จักแบบนี้....เหมือนโดนเอาเปรียบเป็นที่สุดเลย"
" แต่ฉันดีใจที่นายยอมให้ฉันเข้าบ้านนะ ปุริ๊ "
สิ้นเสียงพิลึกพิลั่น นิโอก็ทิ้งน้ำหนักลงทับร่างของอีกฝ่ายเอาไว้แทบจะทันที
ทำเอายางิวจุกจนแทบหายใจไม่ออก......
" ไอ่บ้า...."
" ด่าอีกสิ.....นานๆทีฉันจะได้เห็นสุภาพบุรุษด่าคน "
นิโอยังคงยียวนกวนประสาทของเขาต่อไป.....เขาพลาดแล้ว พลาดตั้งแต่วินาทีแรก
เมื่อครั้งนั้น ที่พาให้คนที่ชื่อ นิโอ มาซาฮารุ ให้มารู้จักตัวตนของเขาเอง
" ว่าไงล่ะ...ด่าให้พอใจแล้วเรามาทำต่อกันอีกรอบดีไหม"
.....
ทั้งหมอนทั้งผ้าห่ม อะไรก็ตามที่อยู่ใกล้มือถูกปากระหน่ำมาอย่างไม่ลดละ.....
ถึงยางิวจะโกรธเลือดขึ้นหน้า แต่ก็ดูเหมือนนิโอจะมีความสุขดี
ที่คนรักตอบสนองเขาแบบนี้...
" It takes hands to make a house but only hearts can build a home.. Puri ! "
ยางิวชะงักเล็กน้อยกับระบบภาษาที่เปลี่ยนไปกระทันหัน....
น่าประหลาดที่คนอย่างนิโอพูดภาษาอังกฤษ......
" ถ้าจำไม่ผิดประโยคนี้....."
"หน้าต่อไปจากเล่มเดียวกันที่นายอ่านเมื่อเช้า......
เราใช้สองมือสร้างที่พักอาศัย......แต่ด้วยหัวใจเท่านั้นถึงจะสร้างบ้านได้...
นายจะบอกรักฉันด้วยหัวใจซักนิดไม่ได้รึไง.... ยางิว...."
สิ้นเสียงเจ้าจอมก็กวนหลับหูหลับตาทำหน้าเตรียมรับการลงทัณฑ์อย่างเต็มที่...
ถ้าไม่ใช่ข้าวของที่ปามากระแทกหัว ก็คงเป็นฝ่ามืออรหันต์หรืออะไรซักอย่าง นิโอคิด....
หากแต่ว่าที่รับรู้ได้คือสัมผัสอุ่นๆที่ข้างแก้ม.....พร้อมถ้อยคำเบาๆที่ทำให้ลิงโลดได้
เหมือนวานร แต่สำหรับยางิวแล้ว การยอมนิดยอมหน่อยให้คนรักก็ไม่ได้เสียหายอะไร
ตอนนี้ในใจเขาครุ่นคิดแค่เพียงว่า ดีเท่าไหร่แล้วที่ตอนนี้เขายังไม่ได้ใช้หัวใจสร้างบ้าน
อยู่กับนิโอคุง เพราะถ้าถึงวันนั้นเมื่อไหร่ คงได้ปวดหัวกว่าเดิมเป็นล้านเท่าพันทวี
เพราะคนรักของเขาคนนี้ ไม่เคยรู้จักคำว่าพอ...
แต่ก็ไม่แน่...ถ้าถึงวันนั้นจริงๆเมื่อไหร่
เขาก็คงต้องใจอ่อน เหมือนที่วันนี้ก็ใจอ่อนให้ไปแล้ว.....
สำหรับตอนนี้มันเพียงแค่จะเริ่มต้นเท่านั้น....
แล้วบ้านก็คือที่ๆเราต่างก็เริ่มต้น
Home is where one starts from...
-T.S.Eliot-
END
อ๊ากกกกกกกกกกกกกก
จบซักที ทุ่มครึ่ง
*-* โอยยย ได้เวลาไปนอน...เอ๊ยทำการบ้าน....
ขอบคุณที่อ่านกันจนจบน้า อย่าลืมที่ถามความเห็นเอาไว้นะคะ
บ๊ายบาย
