หนึ่งวันผ่านไป จ่าแพนด้าก็ยังไม่รายงานผลความคืบหน้าของคดี ผู้หมวดหมีขาวเดินงุ่นง่านอยู่ในห้องทำงาน เดินสามก้าวสะดุดกองเอกสารหนึ่งที กลับหลังหันมาเหยียบแฟ้มคดีจนเกือบลื่นอีกหนึ่งที เดินต่อไปเตะถังขยะกระเด็นไปติดมุมห้องอีกหนึ่งที
ย้อนกลับไปคิดถึงการประชุมคดีเมื่อคืนนี้ ก่อนที่จ่าแพนด้าจะนำทีม A ออกไป ฝ่ายพิสูจน์หลักฐานได้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมด้วยการซูมเจาะเข้าไปในภาพที่พวกเขารวบรวมมาได้ อย่างเช่นภาพนี้
เมื่อซูมเข้าไปชัด ๆ แล้วพบว่ามันคือ....
แสดงว่าวัตถุต้องสงสัยที่ทีม A พบเมื่อวันก่อน เป็นสมบัติติดตัวของผู้ตาย อุ๊บ ของผู้หายสาบสูญ.... ทีมสืบสวบจึงตั้งข้อสันนิษฐานที่น่าจะแม่นยำอย่างน้อย 95.55% ได้แล้วว่า กระจุกผมย้อมสีน้ำเงิน ต้องเป็นของผู้หายสาบสูญ ทีม A จึงรีบรุดกลับไปยังสถานที่ที่พบเบาะแสอีกครั้ง ซึ่งก็คือสถานที่ที่มีถนนวงเวียน มีรถไฟลอยฟ้า และมีอนุสาวรีย์ แต่หลังจากนั้นก็ขาดการติดต่อไป....
ก่อนที่ผู้หมวดจะเริ่มเดินต่อ และเพิ่มความรกแก่สภาพห้องปัจจุบัน ซึ่งเหมือนซากหลังพายุทอร์นาโดอยู่แล้วไปยิ่งกว่านี้ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเป็นเพลงโจโกโบะ นั่นมันเสียงเรียกเข้าประจำตัวจ่าแพนด้า!!!
"ฮัลโหล!!! ได้ความว่าไงบ้าง หาตัวอุกิ๊กับอุโร๊ะเจอหรือยัง มีเบาะแสคนร้ายบ้างหรือเปล่า หรือว่ามีข้อมูลคืบหน้าเกี่ยวกับอุฮิมั้ย!?" ผู้หมวดยิงคำถามรัวเป็นปืนกล
"ยังครับ แต่เราตามรอยไปเรื่อย ๆ ด้วยการซักรีดพยานในละแวกนี้ จนเค้น เอ๊ย จนได้ข้อมูลจากพยานที่อ้างว่าพบเห็นผู้เคราะห์ร้ายเมื่อไม่กี่วันมานี้แล้วครับ เขาได้ถ่ายภาพเอาไว้หลายใบด้วย"
"จริงรึ! ถ้างั้นผมจะตามไปสมทบเดี๋ยวนี้แหละ!" ผู้หมวดหมีขาวกล่าวอย่างลิงโลด
"อ๊ะ เอ่อ คือว่า อย่าดีกว่าครับท่าน" จ่าแพนด้าค้านอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ
"หา? ทำไมล่ะ"
"คือว่า ผมจะ.... ส่ง MSN ภาพหลักฐานกลับไปที่สน.ดีกว่าครับ เพราะเรื่องยังไม่กระจ่างนัก"
"ยังมีอะไรไม่กระจ่างอีก!" เขาตบโต๊ะอีกครั้ง "พวกนายได้ภาพผู้เคราะห์ร้ายในช่วงเร็ว ๆ นี้มาแล้วไม่ใช่เรอะ?"
"มัน เอ่อ อธิบายลำบากน่ะครับ ผู้หมวดดูเอาเองเถอะครับ" ไม่รู้ทำไมเสียงปลายสายถึงฟังดูเหมือนจะร้องไห้.... หรือว่าตูตะคอกเสียงดังไปฟะ? ผู้หมวดหมีขาวยักไหล่ ไม่หรอก คงหูฝาดไปเอง
"เออ ก็ได้ ส่งมาสิแพนด้าคุง"
..............................................
แล้วภาพหลักฐานใบใหม่ก็มาอยู่ในมือของผู้หมวดหมาโหดมหาโหด
"นี่มันหมอพรทิพย์!!!!" ผู้หมวดหมีขาวแหกปากใส่โทรศัพท์
"อ๊าก หูผม.... ผู้หมวดครับ ไม่ใช่ครับ ดูใหม่ดี ๆ นั่นมันภาพผู้เคราะห์ร้ายในคดีต่างหากครับ"
"...."
"คิดว่ายืนยันได้หรือเปล่าครับว่าเป็นผู้เคราะห์ร้ายจริง ๆ ?" จ่าแพนด้าถามอย่างหวาด ๆ "มีภาพที่สองด้วยนะครับ"
"ถ่ายรูปมาแบบนี้จะไปรู้ได้ไงว่ามันเป็นใคร!" คำรามเสียงก้อง "ใครเป็นคนถ่าย?"
"ครับผม พยานปากนี้ชื่อไอดอล ดี. ครับผม เขาให้การว่า ระหว่างที่กำลังเดินหาข้อมูลอยู่ ก็ไปเจออุฮิซึ่งเป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่งเข้าพอดี ก็เลยบังเอิญได้ถ่ายรูปเอาไว้ครับ"
"อืม...." ผู้หมวดครุ่นคิดพลางพิจารณาภาพถัดไปซึ่งเป็นภาพสุดท้าย
อะไรวะ ทำไมมีแต่รูปด้านหลัง....@#$%^@ เขาสบถในใจ หืม แต่เห็นพื้นที่รอบข้างด้วย น่าจะใช้เป็นเบาะแสแวดล้อมได้ แล้วก็ ดูจากรูปร่างด้านหลังแล้ว มีความเป็นไปได้ 98.88% ว่าบุคคลทางซ้ายมือในภาพ คืออุฮิ ผู้เคราะห์ร้ายในคดีนี้จริง
"ง่า....ว่าไงครับผู้หมวด" จ่าแพนด้าถามหวาด ๆ เพราะได้ยินเสียงด่าในลำคออยู่แว่ว ๆ เขาคิดว่าคิดถูกแล้วจริง ๆ ที่ห้ามไม่ให้ผู้หมวดตามมาสมทบเพื่อดูรูป ไม่เช่นนั้นเขาอาจจะกลายเป็นเศษเนื้อสุกี้ยากี้ก็ได้
"ยังใช้ไม่ได้ สืบหาเบาะแสต่อไป" ผู้หมวดหมีขาวกัดฟัน ท่าทางคดีนี้จะใช้เวลามากกว่าที่คิด "คดีเริ่มจะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นแล้ว แต่ลางสังหรณ์ของผมบอกว่า เรายังขาดเบาะแสใหญ่ซึ่งจะเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญอยู่"
"ครับผม! พวกผมจะพยายามสุดความสามารถครับ!"
หลังจากวางหูแล้ว ผู้หมวดก็กดหมายเลขโทรออก....
"ฮัลโหลว์" เสียงจากอีกฝั่งดังขึ้น "นักสืบจิ้งจอกสุดหล่อพูดครับ มีอะไรให้รับใช้ครับผู้หมวด?"
"ผมต้องการข้อมูลการเคลื่อนไหวภายในสองวันนี้ของนายเพนกวิน ด่วน"
"เยส เซอร์ อย่าลืมค่าตอบแทนนะคร้าบผู้หมวด หึ ๆ ๆ"
ผู้หมวดหมีไม่ดำกดตัดสายโทรศัพท์อีกครั้ง แล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างเหนื่อยอ่อน คดีนี้หินกว่าที่คิดไว้ เบาะแสผุดขึ้นมากมาย เหมือนน้องปุกปุยฤดูฝน ที่เสนอหน้าอยู่บนขนมปัง ซึ่งลืมเอาใส่ตู้เย็นแม้เพียงคืนเดียว แต่ยังไม่มีอะไรที่จะชี้ชัดได้ถึงตัวคนร้าย แรงจูงใจ และผู้สมรู้ร่วมคิดได้เลย
อะไรทำให้ผู้หมวดคิดว่าคดีนี้มีคนร้ายมากกว่าหนึ่ง?!
ทำไมนายเพนกวินจึงกลับมาตกเป็นผู้ต้องสงสัยอีกครั้ง?
ชะตากรรมของอุฮิเป็นเช่นไร?
ผลสุดท้ายของการไขคดีจะกระจ่างหรือไม่!
- โปรดติดตามตอนต่อไป -
*หมายเหตุ*
"อุโร๊ะ" - ร. เรือ เป็นพยัญชนะเสียงต่ำ ไม่สามารถใช้ไม้ตรีได้ แต่เพื่อสำเนียงกระแดะ จำเป็นต้องใช้ไม้ตรี ไม่งั้นฟีลลิ่งจะไม่ได้ดั่งใจ!
