"ผู้หมวดครับ ผู้หมวด!" จ่าแพนด้าวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเรียกถึงในห้องทำงาน
"หืม มีอะไร?" ผู้หมวดหมีขาวเงยหน้าขึ้นจากเอกสารกองขยะพะเนินที่อยู่บนโต๊ะ เขากำลังอ่านรายงานทุกอย่างเกี่ยวกับคดีเพื่อประมวลผลอยู่
"ทีม A แย่แล้วครับ!" ผู้ใต้บังคับบัญชารายงาน
"ปะทะกับคนร้ายแล้วรึ!? มีใครตายรึเปล่า?"
"อุ...." เหมือนได้ยินประโยคหลังมีน้ำเสียงตื่นเต้นหลั่นล้า แต่จ่าแพนด้าก็พยายามปลอบใจตัวเองว่าคงคิดมากไป "เปล่าครับ เราพบวัตถุต้องสงสัยครับ"
"ชิส์...." ผู้หมวดซ่อนสีหน้าผิดหวังไว้ไม่มิด ก่อนจะรีบพูดแก้เก้อ "แบบนี้ไม่เรียกแย่ ต้องเรียกว่าดีถึงจะถูกนะจ่าแพนด้า.... ไหนเอามาดูหน่อยซิ"
จ่าแพนด้ายื่นรูปถ่ายสีสลัว ๆ ให้หัวหน้า
"แถว ๆ นั้นเราพบเศษผมสีน้ำเงิน ที่ถูกน้ำแล้วสีตกด้วยครับ แต่ทีมรวบรวมหลักฐานคว้าไว้ไม่ทัน กระจุกผมมันไหลลงรูท่อระบายน้ำไปหมด เหลือแต่สิ่งนี้เท่านั้นที่ติดค้างอยู่บนทางเดิน"
"ทำไมภาพมันมัวแบบนี้ล่ะ!" เขาตบโต๊ะจนกองภูเขาเอกสารถล่มไป 2 กอง
"บ่นนักก็ซื้อกล้องใหม่ให้พวกผมสิครับ เอาซักประมาณ Nikon D3 ก็ได้"
"ว่าไงนะ!?" ผู้หมวดคำราม
"ปละ เปล่าครับ คือ ผมฝีมือไม่ดีเองครับผม" แก้ตัวพัลวัน พลางก้มลงโกยเอกสารขึ้นมาจัดเรียงให้ใหม่
"อืม" หัวหน้าทีมสืบสวนก้มลงดูรูปอย่างใกล้ชิด แล้วถามต่อ "แล้วที่บอกว่าแย่แล้วน่ะ ยังมีอะไรอีกล่ะจ่า คงไม่ใช่แค่เรื่องเศษผมสีน้ำเงินนะ"
"คือว่า.... เราได้เบาะแสนี้มาเพียงชิ้นเดียวครับ เพราะฝนตกหนัก และน้ำก็ไหลเชี่ยว เลยล้างกลิ่น เอ๊ย ล้างร่องรอยไปหมด ตอนนี้ทีม A กำลังเจอทางตัน ไม่สามารถหาเบาะแสเพิ่มเติมได้แล้วครับ"
ผู้หมวดหมีขาวเคาะนิ้วลงบนโต๊ะอย่างครุ่นคิด ภาคสนามหาหลักฐานได้เพียงเท่านี้เองงั้นหรือ.... ไม่สิ ถึงจะมีเบาะแสเพียงชิ้นเดียว แต่ก็น่าจะนำมาใช้ช่วยไขคดีได้
"ไม่เป็นไร ทีม B ได้หลักฐานอื่นมาบ้างเหมือนกัน ถ้าเรานำมาใช้ประกอบกันน่าจะทำให้กระจ่างขึ้น ดูนี่สิแพนด้าคุง...."
ผู้หมวดหมีขาวเปิดแฟ้มเอกสารแล้วหยิบภาพออกมาสองสามใบ
"ใบนี้เป็นร่องรอยของเหยื่อ ประมาณ 1 สัปดาห์ก่อนหายสาบสูญ" ผู้หมวดอธิบาย "ถ้านำมาวิเคราะห์ให้ละเอียด เราอาจจะรู้เหตุการณ์หลังจากนั้นจนถึงช่วงที่เกิดเหตุก็ได้"
"ครับ" จ่าแพนด้าฟังอย่างตั้งใจและจดอย่างตั้งใจ
"ส่วนอีกใบหนึ่ง...." ผู้หมวดกุมขมับก่อนจะยื่นภาพในต่อมาให้ลูกน้องดู
"หนะ... นี่มันอะไรครับ???"
"ยังเป็นปริศนาอยู่...." สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งเครียดลงกว่าเดิม "ระหว่างที่ทีม Bพยายามติดตามร่องรอยคนร้าย ก็ได้ภาพใบนี้มาอย่างคาดไม่ถึง แต่เรายังไม่รู้ว่ามันมีความเกี่ยวพันกับคนร้ายอย่างไร"
"คระ... ครับ" แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็ยังจดต่อไป พร้อมเขียนคำว่า เบาะแสที่ 2 ลงไปกำกับบนรูป
"อืม.... ที่จริงมีอีกอย่าง แต่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับคดีเท่าไหร่ อย่างไรก็ดี เรายังเก็บไว้ใช้เป็นตัวเสริมเบาะแสชิ้นอื่นได้"
"เอ๋?!" จ่าแพนด้าเบิกตาตี่ ๆ ของตนจนกว้าง "นี่มันผู้เคราะห์ร้ายในคดี กับคุณเพนกวิน (นามสมมติ) ไม่ใช่เหรอครับ?"
"นายเข้าใจถูกต้องแล้ว" ผู้หมวดพยักหน้า "เวลาในภาพนี้น่าจะใกล้เคียงกับภาพใบแรก คือประมาณ 1 สัปดาห์ก่อน"
"ถ้างั้นก็หมายความว่า คุณเพนกวินมีส่วนเกี่ยวข้องกับการหายสาบสูญครั้งนี้สิครับ!"
"เปล่า.... ไม่ใช่ ทีม B สืบดูอย่างละเอียดแล้ว ในช่วงเวลาเกิดเหตุ ผู้เคราะห์ร้ายไม่ได้อยู่กับคุณเพนกวิน เพราะคุณเพนกวินไม่ได้อยู่ในจังหวัด เขาขึ้นเหนือไปเพื่อสั่งตัดหมวกแบบพิเศษ แต่เกิดปัญหาขึ้นทำให้ไม่ได้รับหมวกตามวันที่นัดไว้ ก็เลยต้องอยู่ทางโน้นต่ออีกหลายวัน เรื่องนี้มีหลักฐานยืนยันหนาแน่น และมีพยานหลายปากด้วย"
"อ๋อ ครับ..." จดแบบบึ้ดจ้ำบึ้ด เพราะผู้หมวดพูดเร็วเป็นรถไฟ "ถ้าเช่นนั้น...."
"ถ้าเช่นนั้นเราก็ต้องเพ่งความสนใจไปที่เบาะแสชิ้นที่ 1 และ 2 เป็นพิเศษ รวมทั้งชิ้นล่าสุดที่ทีม A ส่งมาด้วย" ผู้หมวดกล่าวอย่างเคร่งขรึม "แจกข้อมูลทุกอย่างออกไปให้ทีมสืบสวนทั้งสองทีม เราจะต้องปิดคดีให้เร็วที่สุด!"
"ครับผม!" จ่าแพนด้าตะเบ๊ะอย่างขยันขันแข็งก่อนจะวิ่งออกไป
เบาะแสที่เพิ่มมากขึ้นจะช่วยไขคดีได้จริงหรือไม่
กระจุกผมสีน้ำเงินเป็นของใคร?
ผู้เคราะห์ร้ายหายไปไหน?
- โปรดติดตามตอนต่อไป-
