ก....ก้าวข้ามแดนต้องห้ามไปซะแล้ว *-*
กรุณาอย่าตกใจเพราะว่า......
ใครรับคู่นี้ไม่ได้ ปิดได้เลยนะคะ
แล้วก็ ฟิคนี้สปอยตอนจบปุริ นิดๆ ล่ะมั้ง ใครที่ยังไม่รู้ แล้วไม่อยากรู้
กรุณาเลี่ยงค่ะ
Tenipuri Fanfic
Defeated by his word
Yukimura x Ryoma
หลังจากการแข่งครั้งนั้น ......พวกเราก็ไม่ได้เจอกันอีก.....
.
.
.
ฤดูร้อนปีถัดมา.....
ชีวิตม.ปลาย ที่ทำให้ต้องหันมาจริงจังกับการเรียนมากขึ้น ก็ทำให้ไม่ได้ทุ่มเทให้กับ
เทนนิสเหมือนแต่เก่า ถึงจะยังคงมีทุกๆคนอยู่เคียงข้างแบบตอน ม.ต้นก็ตาม
วันนี้แวะไปดูที่ชมรม ม.ต้นดูซักหน่อยดีกว่า
ถึงจะเรียนจบมาแล้ว แต่ก็มีเจ้ารุ่นน้องที่น่ารักที่ทำให้ต้องแวะไปดูสม่ำเสมอ...
เจ้าเด็กปี 1 ที่เคยประกาศกร้าวว่าจะล้มเขา ล้มเรนจิ ล้มเกนอิจิโร่
อย่างที่คาดเอาไว้ ...ท้ายสุดหมอนั่นก็ได้สืบทอดตำแหน่งกัปตันชมรมต่อจากชั้น
" กำลังคิดอะไรอยู่เหรอเซย์อิจิ "
" เวลาเนี่ยมันผ่านไปรวดเร็วจริงๆเลยนะ เกนอิจิโร่ "....
" นายเป็นคนแก่รึไง.....มานั่งคำนึงถึงเวลาที่ผ่านมาเนี่ย "
ซานาดะแกล้งแหย่อดีตกัปตันทีม ทว่ายูคิมุระไม่ได้ตอบโต้ว่าอะไรนอกจากยิ้มน้อยๆ
....หากเป็นเมื่อก่อน ยูคิมุระคงจะมองเขาอย่างดุๆแล้ว
" หลังจากการแข่งคราวนั้น .....ก็คิดมาตลอดว่าอยากเจออีกซักครั้งจังเลย "
คนที่เซย์อิจิบอกว่าอยากจะเจอ......คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าเด็กอวดดีคนนั้น....
อะไรที่ทำให้นายสนใจเขาเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้นขนาดนี้.......
เพียงแค่คิด ก็เหมือนกับว่ามีเข็มทิ่มแทงลงกลางใจ
" หมอนั่นมีอะไรดีนักหนารึไง เซย์อิจิ..."
ทว่าคำถามของซานาดะ .....ก็ไม่ได้รับคำตอบจากยูคิมุระ
.
.
.
ต้นเดือนสิงหาคม.....
" ปิดเทอมฤดูร้อนปีนี้นายจะทำอะไรเหรอยูคิมุระ "
ระหว่างที่เขาและกลุ่มเพื่อนอีก 6คนเดินกลับบ้านด้วยกัน บุนตะก็ถามขึ้น ....
นั่นสินะ ปิดเทอมฤดูร้อนตั้ง 1 เดือน เขาควรจะทำอะไร
" นิโอคุงบอกว่าจะไปโอกินาวา... ไปด้วยกันไหมครับยูคิมุระคุง " ...
ข้อเสนอของยางิว ก็ดูน่าสนใจ ทะเลกับทุกคนงั้นเหรอ .....
" แบบนี้ถ้าไม่ชวนเจ้าตาแดงนั่นมีหวังงอนแหงๆ "
แจ๊คกัลครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ก่อนจะเสนอความเห็นบ้างซึ่งทุกคนก็เห็นด้วยเป็นอย่างดี .....
ดังนั้นก่อนที่จะแยกกันกลับบ้านใครบ้านมัน ทุกคนก็พากันแวะไปหาอาคายะที่บ้าน
ยูคิมุระใจเย็นปล่อยให้เพื่อนๆทำอะไรตามใจ
...ก็เขายังไม่ได้รับปากซักนิดว่าจะไปด้วยนี่นา.....
.
.
.
.
" อะไรนะ ....เซย์อิจิจะไปอเมริกาเหรอ " ซานาดะอุทานอย่างตกใจเมื่อรู้ข่าว
" ทุกคนก็เพิ่งรู้เนี่ยล่ะ ตอนแรกนึกว่าหมอนั่นจะไปโอกินาวาด้วยกันซะอีก"
นิโอเสริม.....จากนั้นก็ตามด้วยยางิว บุนตะ แจคกัล เร็นจิ ...ทุกคนถกเถียงกันอย่าง
ออกรสออกชาติ ทว่ามีแต่ซานาดะเท่านั้นที่เงียบไปไม่พูดไม่จา
อเมริกางั้นเหรอ .....
นายอยากเจอเค้ามากขนาดนั้นเลยรึไง เซย์อิจิ...
....สิบวันให้หลัง
...ทุกคนก็ยืนส่งอดีตกัปตันทีมอย่างพร้อมเพรียงที่นาริตะ ..... แต่ก็ไม่มีวี่แวว
แม้เพียงเงาของซานาดะ ......ยังเหลือเวลาก่อนจะบอร์ดดิ้งอีกราวๆสองชั่วโมง
ยูคิมุระจึงตัดสินใจชวนทุกคนไปนั่งดื่มชาทานเค้กด้วยกันที่ร้านเล็กๆหน้าเกท.....
แน่นอนคนที่เห็นด้วยที่สุดคงไม่พ้นบุนตะ
" ซานาดะคุงท่าทางจะน้อยใจนะครับ ที่จู่ๆ ไปไม่บอกก่อนแบบนี้"
" แต่ชั้นว่าไม่ใช่เพราะแบบนั้นหรอกยางิว.....เจ้าซานาดะ....คงช๊อคเพราะว่า
ยูคิมุระคุงตั้งใจจะไปเจอคนๆนึงให้ได้ต่างหาก "
" รู้ดีจังนะนิโอ "
ยูคิมุระอดหัวเราะไม่ได้เมื่อถูกเพื่อนจับทางได้ ส่วนนิโอก็แค่ส่งเสียง ปุริ๊
อย่างที่ชอบทำออกมาเพราะว่าพอใจเท่านั้น
" อเมริกา ...คงเป็นเอจิเซ็น เรียวมะ สินะ "
เร็นจิเสริม ทำเอาอาคายะรีบพูดสวนอย่างรวดเร็วทันที
" หมอนั่นมีอะไรดีเหรอครับยูคิมุระบุโจว "
" ....อาคายะ ...ชั้นไม่ได้เป็นกัปตันทีมแล้วนะ...นายต่างหาก...อาคายะบุโจว ฮุฮุ..."
เจ้าตาแดงหน้าแตกดังเพล้ง .... จริงอยู่เขายังติดที่จะเรียกยูคิมุระว่า ยูคิมุระบุโจว
.... แต่มันก็ค่อนข้างแปลกถึงเขาเองจะอยู่ในตำแหน่งกัปตันทีมริคไคแล้ว .....
ก็ไม่ชินกับการที่ให้ใครมาเรียกว่าอาคายะบุโจวอยู่ดี
" รุ่นพี่ยูคิมุระยังไม่ได้ตอบผม ....หมอนั่นมีอะไรดีนักรึไง นอกจากจะอวดดีจองหอง...แล้วยัง....."
" พูดเหมือนเกนอิจิโร่เลยนะนายน่ะ ...ยังกะเป็นพ่อลูกกันน่ะ "
" ตอบมาจริงๆสิครับ "
" ก็....ข้อดีของเอจิเซ็นเรียวมะเหรอ ...... น่ารักล่ะมั้ง ...ฮุฮุ"
.
.
.
คำตอบของยูคิมุระทำเอาความเงียบแผ่ขยายเป็นวงกว้างเลยทีเดียว
ไม่มีใครกล้าถามอะไรอีก จนกระทั่งบอกลากัน และอดีตกัปตันริคไคเดินเข้าเกท
ไปเรียบร้อย เสียงกระซิบกระซาบถึงได้ดังขึ้นอีกครั้ง ...เป็นแจคกัลกับบุนตะ
ที่ทำหน้าประหนึ่งว่าโลกจะแตก
"งานนี้แย่แน่ๆ ซานาดะคุง "
.
.
.
.
.
นาฬิกาปลุกดังขึ้น พร้อมมือของเจ้าของที่เอื้อมไปปิดมันเพื่อจะนอนต่อ
ห้านาทีต่อๆมา นาฬิกาปลุกอีกสามสี่เรือนก็พากันดังขึ้นตามมาติดๆ
ทำเอาเรียวมะต้องลุกขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ ...... หนึ่งปีมานี้....ไม่มีเจ้าคัลปิ้นคอย
กระโดดทับให้ตื่นตอนเช้าๆ ยังไงก็ไม่ชินซักที
เขายกมือขึ้นขยี้ตาเพื่อให้ชินกับแสงสว่างไวๆ ก่อนจะโงนเงนจากเตียงไปที่โต๊ะ
เขียนหนังสือ โทรศัพท์มือถือที่ถูกแม่ยัดเยียดให้ใช้โชว์เบอร์ที่ไม่ได้รับสาย
เรียวมะกดดูก็พบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่เคยบันทึกชื่อเอาไว้
.......ตัวเลขยาวเหยียด 8180280076xx ....
ทำให้คิดในใจว่าอาจจะเป็นโทรศัพท์จากต่างประเทศ
เพราะแบบนั้นยิ่งทำให้ไม่สนใจที่จะโทรกลับ
ถ้าเป็นญี่ปุ่น คงเป็นเจ้าพ่อบ้านั่นโทรมา ไม่ก็พวกรุ่นพี่โมโมะ น่ารำคาญจะตาย...
ส่วนถ้าเป็นประเทศอื่น ก็อาจจะเป็นพวกโทรผิด... โทรกลับไปก็เปลืองเห็นๆ
.
.
.
" เอจิเซนจ๊ะ ถ้าไม่รีบล่ะก็ จะพลาดรถบัสไปโรงเรียนนะ "
เสียงคุณแม่ดังขึ้นมาจากชั้นล่าง .....เมื่อเขายังคงเพลินกับการกดอ่านข้อความ
ที่พวกรุ่นพี่ส่งมาให้ หน้าร้อนแบบนี้แต่ยังต้องไปเรียนซัมเมอร์อยู่นี่นา.....คิดแล้ว
เด็กหนุ่มก็รีบเก็บมือถือใส่กระเป๋า ก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว....
" ข้าวเช้าล่ะจ๊ะ " ....แม่ทักเมื่อเห็นเขาพุ่งตัวออกจากบ้านทันที....
" ไม่กินฮะ "
" รีบไปไหนของเค้านะเจ้าลูกคนนี้นี่...."
เด็กหนุ่มวิ่งสุดกำลังออกจากบ้านไปที่ถนนใหญ่ แต่แทนที่จะหยุดรอที่ป้ายรถบัส
กลับโบกเรียกแทกซี่คันหนึ่งแทน ส่วนสาเหตุที่ทำให้ออกบ้านแต่เช้า
แถมไม่ได้มุ่งหน้าไปที่โรงเรียนน่ะเหรอ....
.
.
สิบห้านาทีที่แล้ว....
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นต่อเนื่อง ดังแล้วหยุด ดังแล้วหยุดตลอดเวลาที่เขาอาบน้ำทำ
ให้รำคาญใจเสียจนต้องรีบอาบน้ำแล้วออกมารับโทรศัพท์.... เบอร์ที่โชว์ก็คือเบอร์ที่
เขาไม่ได้รับเมื่อคืน ....เมื่อกดรับสาย ...เสียงที่ดังมาจากปลายสายทำให้ถึงกับช็อค
เลยทีเดียว.... เสียงหัวเราะเบาๆที่เคยได้ยินครั้งสุดท้ายเมื่อปีที่แล้ว.........
อะไรทำให้คนๆนั้นมาถึงที่นี่......
" ชั้นแค่อยากเล่นเทนนิสสนุกๆกับเธอน่ะ ก็เลยแวะมาหา ฮุฮุ "
.... ใช้คำว่าแวะมาหางั้นเรอะ
ญี่ปุ่นกับอเมริกา ใช้คำว่า "แวะ" ได้ที่ไหนกันเล่า....
บ้าบอที่สุด พวกริคไคมีแต่คนบ้าๆทั้งนั้นรึไง
" ..ยูคิมุระซัง..."
" เรียกเซย์อิจิก็ได้ "
" ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน ? "
.
.
.
.
ผู้ชายคนนั้นอยู่ที่เทนนิสคลับที่เขาไปประจำ .....
เมื่อกระหืดกระหอบไปถึง ก็ได้ยินเสียงเอะอะของพวกผู้ใหญ่ดังมายกใหญ่
ป้าๆพวกนี้กรีดร้องกันอย่างชะนีจับคู่ คงเพราะเด็กหนุ่มหน้าสวยที่นัดเขาออกมาเจอเป็นแน่
..... เมื่อเรียวมะฝ่าฝูงชะนีเข้าไปก็ถึงได้เจอคนที่ตามหากำลังหยิบเอาแรคเกตออก
จากกระเป๋าพอดี.....
" มาเร็วจังเลยนะเอจิเซ็นคุง รู้สึกเหมือนเพิ่งวางโทรศัพท์เธอไปเมื่อครู่นี่เอง "
" คุณทำให้ผมต้องโดดเรียนนะ รู้เอาไว้ด้วย "
" ฮุฮุฮุ แต่ชั้นไม่ได้บังคับให้เธอต้องมาหาชั้นนี่นา " ยูคิมุระหัวเราะ....
นั่นก็ถูกของเขา ...ยูคิมุระ เซย์อิจิ
ชายผู้ที่แม้แต่จักรพรรดิบ้าบอที่ชื่อซานาดะ เกนอิจิโร่ต้องสยบให้
ให้เถียงกับคนๆนี้ .... ยากกว่าเถียงกับเจ้าพ่อบ้านั้นเป็นไหนๆ
...แถมยังต้องทำตามราวกับว่าโดนสะกดจิต
" เอ้า ..... จะไปเล่นกันหรือยังล่ะ ...ไม่ได้เจอเธอตั้ง 1ปีนี่นานจัง "
" แล้วคุณคิดยังไงถึงได้มาที่นี่ไม่ทราบล่ะ -*- "
" ...ฮุฮุ...เพื่อผลประโยชน์ของตัวชั้นเอง "
.
.
.
อะไรของเค้ากันนะ ....
ถึงกระนั้นเรียวมะก็ยังตามยูคิมุระไปที่คอร์ทอย่างว่าง่าย
....1ปีที่ไม่ได้จับไม้เทนนิสเพื่อสู้กับคนตรงหน้า เมื่อกลับมาเจอกันอีกครั้ง
ก็ไม่ได้สู้กันดุเดือดแบบคราวก่อนนั้น เพราะว่าถูกอีกฝ่ายสั่งว่าให้เล่นเอาสนุก ....
" คุณจะเล่นตีลูกแบบเด็กประถมนี่ไปถึงไหน ผมรำคาญนะบอกให้ "
เรียวมะบ่นอุบ ในขณะที่ยูคิมุระยังคงตีลูกแสนเฉื่อยรับง่ายๆ สบายๆ ไปให้เขา
อย่างไม่รู้จักเบื่อ
" ก็เล่นเอาสนุกไง .... ชั้นถึงสั่งห้ามไม่ให้เธอผ่าซีกลูกเทนนิสเหมือนคราวแล้วอีก "
ทำเป็นตลกไปได้ ...อะไรของเค้ากันนะ ชักจะเหลืออด อยากจะเดินหนีไปเสียซะตอนนี้
ถึงจะโกรธ แต่ทำไมร่างกายถึงไม่ทำตามที่สมองสั่งก็ไม่รู้
ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ...ที่คนมามุงดูรอบคอร์ทที่พวกเขาสองคนเล่นด้วยกัน
เพียงเพราะมีคนไปกระจายข่าวว่าคู่ที่กำลังเล่นอยู่ตอนนี้ เป็นคู่ที่S1ที่เคยแข่งกันใน
รอบชิงชนะเลิศทั่วประเทศที่ญี่ปุ่นเมื่อปีที่แล้ว แต่นั่นก็ยิ่งทำให้คนดูยิ่งฉงนนัก
ไหงไอ้คู่ระดับประเทศที่ว่า ถึงได้ตีลูกปัญญาอ่อนใส่กันอย่างไม่ลดละแบบนี้
" ผมเหนื่อยแล้วนะ เบื่อด้วย ถ้าคุณจะเรียกผมมาเพื่อแค่นี้ ผมไปเรียนดีกว่า "
" ...ชั้นก็ไม่ได้ห้ามเธอไปนี่นา เธอเองน่ะรับลูกที่ชั้นตีไปอยู่ทำไมล่ะ"
.
.
.
คราวนี้ก็ถูกของเขาอีก .....ยูคิมุระ เซย์อิจิ
ทำไมถึงจะต้องคอยรับลูกที่ยูคิมุระซังตีมาเรื่อยๆ นะ ทั้งๆที่....
ควรจะเดินออกจากสนาม ไปเรียนคาบบ่ายก็ยังทัน
ไม่ใช่เพราะว่าที่เล่นอยู่ตอนนี้มันสนุก
...แต่เป็นเพราะอะไรบางอย่างที่ดึงให้เขายังคงอยู่ตรงนี้อยู่
ความรู้สึกที่ไม่อยากจะเดินหนีหายไปไหน
ความรู้สึกที่อยากจะอยู่กับคนคนนึ้.... ช่างไม่เข้าใจ....
.
.
" คุณน่ะ....แน่ใจแล้วเหรอว่าไอ้อาการป่วยบ้าๆนั่นจะไม่มากำเริบอีกน่ะ หือ...
เล่นเทนนิสซะสบายใจเชียวนะ "
" คุณหมอบอกว่าหายแล้วก็คือหายขาดสิ ...มันคงไม่เป็นอะไรอีกใช่ไหม"
" วางใจเชียวนะ หึ..."
" คนเราก็ต้องเชื่อใจกันสิ ว่ามั้ย"
" จะว่าไปคุณมีเบอร์โทรศัพท์ของผมได้ยังไง "
" ขอมาจากเทสึกะ ..."
คำตอบง่ายๆ......นั่นสินะ .....
กัปตันเทสึกะผู้ซื่อๆเซื่องๆ...คงไม่รู้หรอกว่าได้เอาความลับของเขาไปขายให้กับจอมมาร
" แล้วคุณพักที่ไหน ......อย่าบอกนะว่าคุณบุ่มบ่ามมาโดยไม่เตรียมตัวอะไรเลย"
" ถูกเผงเลยล่ะ"
" คุณนี่มันบ้าที่สุด ...."
" เปล่าหรอก...ล้อเธอเล่นเฉยๆน่ะ เป็นห่วงด้วยเหรอ....ฮุฮุ"
" ใครจะไปห่วงศัตรูอย่างคุณกัน!!!! "
.....
แดดร้อนๆของช่วงบ่ายกับความน่าเบื่อทำให้พวกคนดูเริ่มทยอยกันหายไปทีละน้อย
บางคนก็ผิดหวัง เพราะต้องการจะมาเห็นเกมที่ดุเดือด ทว่ากับเจอเทนนิสเด็กประถม
ไปซะได้ กระนั้น เจ้าตัวที่เล่นอยู่กลางคอร์ทก็ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลย
" นี่เธอรู้อะไรรึเปล่า เอจิเซ็นคุง"
" ถ้าคุณคิดว่าผมรู้แล้วคุณจะบอกผมทำไม"
" นั่นสิเนอะ ..... เธอเนี่ยมันเป็นเด็กปากร้ายไม่เบาเลยนะ ....แต่ชั้นก็ว่าน่ารักดี "
...น....น่ารักดีงั้นเรอะ
....เอาอะไรมาพูดของเค้ากันน่ะ .....
" เพ้อเจ้อ ...."
" ฮุฮุฮุ เรื่องที่ชั้นอยากจะบอกน่ะคือ .....ดีใจที่ได้คุยกะเธอเยอะๆแบบนี้.....
เพราะตอนนั้นคงทำแบบนี้ไม่ได้หรอกใช่ไหม ตอนแข่งระดับประเทศน่ะเธอพูดจากัดชั้น
ซะยังกะอะไร ชั้นเองก็ด้วย.....พูดไม่ดีกับเธอไปเยอะเชียว"
" ก็แล้วไงล่ะ "
" ....ตอนนี้ก็เลยดีใจที่เราได้คุยกันดีๆ ไง"
" ผมเนี่ยนะ เคยพูดดีๆกับคุณ"
" อืม...แค่น้ำเสียงเป็นห่วงของเธอตอนถามว่าชั้นอยู่ที่ไหนเมื่อตอนเช้า
นั่นก็เรียกว่าพูดดีๆแล้วล่ะ"
.
.
.
เรียวมะรู้สึกว่าอุณหภูมิในร่างกายมันสูงขึ้น ....แต่อาจจะไม่ได้เป็นเพราะว่าแดด
หนึ่งปีที่ไม่ได้เจอ อะไรที่เปลี่ยนตัวตนของผู้ชายคนนั้นได้ขนาดนี้....
จริงๆแล้วเขาค่อนข้างจะชอบ ยูคิมุระ เซย์อิจิ ....ในตอนนี้มากทีเดียว....
ส่วนเมื่อปีที่แล้ว....เพราะหน้าที่ เพราะจุดยืน.....
ทำให้ต้องหันหลังให้กัน เป็นศัตรูกัน เกลียดกันงั้นเหรอ
ดังนั้นแล้ว.....ถ้าจะเผลอชอบ....นิดหน่อย ในตอนนี้ก็คงไม่ผิดอะไรหรอกมั้ง...
แต่ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ทำไมปากถึงได้ชวนหาเรื่องออกไปกันนะ
" ใครเค้าเป็นห่วงคุณกัน !!!! ...."
เรียวมะเลิกรับลูกที่ยูคิมุระตีส่งมา เขาเดินออกไปข้างสนาม เก็บแรคเกตลงกระเป๋า
ยูคิมุระที่อยู่อีกฝั่งของสนามก็เดินเข้ามาหาเขาใกล้ๆอย่างใจเย็นพร้อมรอยยิ้ม
" ก็เธอไง ....ไม่งั้นเธอจะถามเรื่องอาการป่วยของชั้น ถามว่าพักที่ไหน ไปทำไมล่ะ จริงมั้ย"
ยูคิมุระ เซย์อิจิ ........
คนที่เขาไม่เข้าใจเลยซักนิดว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นคิดอะไรอยู่
ไม่เข้าใจเลยซักนิดว่า ถูกต้อนให้จนมุมขนาดนี้ได้ยังไง
ทุกคำที่เถียงไป ถูกสวนกลับมาด้วยประโยคที่ทำให้เถียงไม่ออก.....
" พรุ่งนี้.....จะเจอกันอีกได้รึเปล่า "
" ผมมีเรียน......คุณกลับไปซะเถอะ ...."
" ถึงเธอไปเรียนเธอก็หลับในห้อง "
" คุณรู้ได้ยังไง "
" ฮุฮุ .....ปิดเทอมหน้าร้อนนี้ชั้นจะอยู่กับเธอ...."
" ยูคิมุระซัง....คุณนี่มัน ....."
" เรียกเซย์อิจิสิ......ชั้นไม่ได้บังคับให้เธออยู่กับชั้นซะหน่อย ....แต่เธอไม่ปฎิเสธชั้นให้
ชัดเจนเองนี่นา เอ้า ให้โอกาสอีกครั้ง จะตกลง หรือว่า ปฎิเสธดีล่ะเอจิเซ็นคุง"
".................."
" ไม่ตอบแสดงว่าตกลงนะ .."
"................................"
มือคู่สวยเอื้อมไปลูบศีรษะเบาๆ พลางขยี้ปอยผมนุ่มๆนั่นเสียจนยุ่งเหยิง
เรียวมะมัวแต่อึ้งกับการกระทำของอีกฝ่ายเสียจนพูดอะไรไม่ออก
ได้แต่ยืนนิ่งให้อดีตกัปตันทีมแห่งริคไคลูบหัวให้อยู่ตั้งนานสองนาน
ยูคิมุระเองก็ไม่มีแววว่าจะหยุดมือแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู
" ... ชอบให้ทำแบบนี้เหรอ เอจิเซ็นคุง "
" ....เหวอออ "
....เพราะว่าถูกพูดแทงใจ.... ทำให้เผลอกระโดดโหยงเสียงจนอีกฝ่ายปล่อยหัวเราะออกมา
ใช่ .... สัมผัสจากมือของอีกฝ่ายทำให้เผลอเคลิ้มไปจริงๆ ....
" ..เปล่าซักหน่อย ....คุณนั่นแหละมาไล่ลูบหัวให้คนอื่นไปเรื่อยแบบนี้ทุกคนเลยรึไง "
" ฮุฮุ เปล่าหรอก.....เธอเป็นคนแรกเลยนะ......"
เป็นคนแรก................
คำพูดที่ทำให้หัวใจพองโต....
ไม่......... ทำไมคนๆนี้ต้องมาโผล่หัวที่นี่ มาทำให้ชีวิตเขาปั่นป่วนด้วย
ใจเต้นงั้นเรอะ ... ไม่มีทาง !!!!!!!!!
" เชิญคุณกลับญี่ปุ่นไปเลย....กลับไปหาเพนกวินหมวกดำนั่นเลยไป!!!! "
" ฮุฮุฮุ .....แต่เธอเพิ่งตกลงว่าจะใช้เวลาหน้าร้อนกับชั้นนี่นา ดังนั้นชั้นไม่กลับหรอกนะ "
.
.
.
.
เป็นครั้งเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ......ที่นึกสรรหาอะไรมาเถียงคนตรงหน้าไม่ออก
ได้แต่ยืนเงียบ ฟังอีกฝ่ายหัวเราะ ดูอีกฝ่ายยิ้มแบบนั้น.....
พ่อครับ....ถึงผมจะไม่เคยเล่นเทนนิสชนะพ่อเลยซักครั้ง แต่ผมก็เถียงพ่อชนะแทบทุกครั้ง
แต่ทำไมครับ....กับยูคิมุระ เซย์อิจิ.....ถึงเรื่องเทนนิสผมจะไม่แพ้เค้า
แต่....ผมถึงเถียงเค้าไม่ชนะเลยล่ะครับ....
.....
หรือเพราะว่าผม..........
END
คิดเหรอว่าจะมีแค่นี้......
ยุกกี้บอกแล้วใช่ไหมว่าจะอยู่กับน้องมะ
ดังนั้น.....
หึหึหึหึ
เค้าว่ากันว่า เมื่อคนเผยธาตุแท้หลวมตัวทำอะไรไปแล้ว
มักจะถอนตัวไม่ขึ้น
ยูคิเรียวสุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
(แล้วซานาดะล่ะ ? - ช่างมันไปก่อนละกัน)
โค้งขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านคร้าบ
