1200 Blog แล้ว
เขียนมาได้ไงวะเนี่ยไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ ฮ่ะๆๆ
ต่อฟิคดีกว่าก่อนที่จะดองไปมากกว่านี้
ความเดิมจากตอนที่แล้วเชิญที่เรคคอมเมน...ข้างๆเลยนะฮ้า
Tenipuri Fanfic
約束 (Yakusoku)
Ohtori x Shishido
-4-
" แล้วทำไมห้องคาราโอเกะถึงได้กลายเป็นที่นี่ไปได้ล่ะ "
นั่นคือคำถามที่อยู่ในใจของชิชิโดะในเวลานี้.......สถานที่ที่เขากำลังยืนอยู่ในเวลานี้
มันช่างต่างกันราวกับที่จินตนาการเอาไว้ฟ้ากับเหวนัก....
บ้านสไตล์ญี่ปุ่นตั้งตระหง่านดูมั่นคง แนวพุ่มไม้ทอดตัวเป็นกำแพงบ้านไปสุดทาง
คฤหาสถ์ซานาดะ......
" พอดีที่บ้านเกนอิจิโร่วันนี้ไม่มีคนอยู่น่ะ ก็เลย......"
" แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าบ้านซานาดะไม่มีคนอยู่เนี่ย .... "
บุนตะท้วงขึ้นพอเป็นพิธี ความจริงแล้วเขาเองก็รู้ยูคิมุระสนิทกับซานาดะ
ดังนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะรู้ลึกขนาดนี้
ดูสีหน้าซานาดะตอนนี้ก่อนเถอะ ราวกับว่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่จู่ๆก็มีคนมาเยี่ยม
บ้านเยอะขนาดนี้ อาจจะเป็นหนึ่งในรอบ10ปี หรือในรอบ 100ปีเลยก็ว่าได้
ที่ยอมให้พวกคนนอกต่างโรงเรียนเข้าบ้านได้แบบนี้
ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเซย์อิจิล่ะก็...
ระหว่างที่กำลังนั่งหน้านิ่ว.....
นิโอก็ทักขึ้นด้วยประโยคที่ซานาดะแทบอยากพุ่งไปตบให้กระเด็น
" ซานาดะ ถามจริงเถอะบ้านนายมีทีวีรึเปล่าน่ะ "
นิโอออกสำรวจห้องนั้นห้องนี้.... เมื่อไม่พบสิ่งที่กำลังหาอยู่ก็ทำหน้าทะลึ่งทะเล้น
" มีโว่ย... ของแบบนั้นสมัยนี้ใครจะไม่มี "
" นั่นสิ...มีด้วยเหรอ ทำไมมากี่ทีชั้นไม่เคยเห็นเลยล่ะเกนอิจิโร่ ฮุฮุ ".....
ระหว่างที่พวกยูคิมุระกับซานาดะกำลังเล่นหัวกัน...
ชิชิโดะก็เลือกที่จะนั่งบนเบาะที่พวกริคไคไปขนมาทิ้งไว้ให้กลางห้องนั่งเล่นราวกับ
คุ้นเคยสถานที่นี้ดี โต๊ะไม้เตี้ยๆถูกลากมาต่อกันยาวเป็นแถว ทำคล้ายๆกับว่า
เป็นโต๊ะกลางในห้องคาราโอเกะ สำหรับชาตากรรมคืนนี้เขาเองก็ยังไม่ได้คิด
จะกลับถึงบ้านกี่โมง กลับได้หรือเปล่า พรุ่งนี้จะไปเรียนได้มั้ย
จริงๆแล้วที่ควรคิดก็คือ อะไรจะเกิดขึ้นต่อไปมากกว่า
ไม่นานนักนิโอกับยางิวก็ค้นพบว่าไอ้โต๊ะสี่เหลี่ยมที่ถูกผ้าปูทับไว้แล้วมีแจกันวางอยู่ด้านบน
คือทีวีในห้องนั่งเล่น แสดงว่าบ้านหลังนี้แทบจะไม่แตะต้องทีวีเลย......
ระหว่างที่คิดอะไรเพลินดูพวกเจ้าบ้านเตรียมโน่นเตรียมนี่
.......เสียงหวานก็ทักขึ้นข้างๆเขา
" ขอผมนั่งด้วยได้รึเปล่า "
...ฟูจินั่นเอง ....... ชิชิโดะเกือบจะลืมไปว่าหมอนี่เป็นคนของริคไคไปแล้ว
สิ่งที่เขาจำได้เกี่ยวกับฟูจิ คือคนที่เล่นงานจิโร่ซะง่อยกระรอกสมัยแข่งรอบภูมิภาค
คันโตเมื่อนานมาแล้วต่างหาก
" อ...อื่อ " ชิชิโดะรีบตอบตกลง...
ดีอยู่เหมือนกันที่คนที่มาขอนั่งข้างๆเขาเป็นฟูจิ ไม่ใช่โอชิทาริ....
" งั้นชั้นนั่งด้วยซี่....."
เจ้าจิโร่โผเข้ามายึดที่ข้างๆฟูจิ.....และนั่นก็ทำให้มารุอิรีบพุ่งตามมาทันทีราวกับว่า
เล่นโดมิโน่ ตอนนี้กลายเป็นว่าทุกคนมานั่งเรียงจากเขาไป ตั้งแต่ฟูจิ เป็นจิโร่
เป็นมารุอิ..... ฟูจิดูจะสนุกกับการที่เพื่อนๆริคไคอีกสองคนครึกครื้นกันใหญ่
จนชิชิโดะเองก็เกือบลืมไปเหมือนกันว่า แม้แต่จิโร่เองก็เป็นคนของริคไคไปแล้ว
" ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็ ชิชิโดะ....."
แล้วสุ้มเสียงที่ไม่อยากได้ยินก็ดังขึ้น....โอชิทาริเดินมาทางเขา.....ให้ตายเถอะ
เจ้าพวกนั้นทำไมถึงไม่รู้จักมานั่งล้อมชั้นเอาไว้นะ
ชั้นไม่ได้อยากจะนั่งกะไอ้เจ้าแว่นจิตกลับนี่ซักหน่อย
" โทษทีนะ ตรงนั้น......ที่ของชั้นน่ะ ฮุฮุฮุ ..."
....
มันจะอะไรกันนักกันหนาเนี่ย เจ้าพวกนี้ทำราวกับว่าที่ข้างๆเขาเป็นที่ดินกลางชิบุย่า
อย่างนั้นน่ะ... แย่งกันจับจองราวกับมันเป็นทองเป็นเงิน....
เมื่อยูคิมุระพูดแบบนั้น มีหรือโอชิทาริจะไม่ถอย .....
และเมื่อเป็นยูคิมุระนั่งตรงนั้นแล้ว มีหรือที่ถัดไปจะไม่ใช่ซานาดะ.....
โอชิทาริ ชิราอิชิ และพวกริคไคที่เหลืออย่างเรนจิ อาคายะ นิโอ ยางิว แจคกัล
ก็ต้องไปนั่งอีกฟากหนึ่งของโต๊ะ
" เพลงแรก....ให้แขกบ้านแขกเมืองร้องก็แล้วกัน ฮุฮุ "
ยูคิมุระว่าพลางส่งไมค์ให้ชิชิโดะ.....ในเวลานั้นชิชิโดะแทบอยากจะทำเป็นไม่ได้ยิน
...... ดีหรือไม่ดีกันแน่ที่ยูคิมุระ เซย์อิจิ แห่งริคไคเลือกมานั่งข้างๆเขา
...นี่อาจจะเลวร้ายพอๆกับต้องนั่งข้างๆเจ้าแว่นโรคจิตนั่นเลยก็ได้
" เลือกเพลงสิๆ ถ้าไม่อยากร้องคนเดียว จะร้องกับเพื่อนก็ได้นะ "
ยูคิมุระส่งรีโมทให้ชิชิโดะ พลางหันไปยิ้มให้โอชิทาริ
ให้ตายเถอะ......เจ้าพวกนี้ไปเอาคาราโอเกะมาจากไหนมาตั้งกลางบ้านซานาดะ
ที่ไม่น่าให้กับการร้องคาราโอเกะแม้แต่นิดบรรยากาศไปกันไม่ได้สุดๆ แถมจะยัง.......
.
.
ทำไมถึงได้รู้สึกคลื่นไส้เวียนหัวแบบนี้......
.
.
.
.
...
.
.
เมื่อลืมตาตื่นอีกที.....ก็พบเพดานที่คุ้นเคย...ที่นี่ บ้านของเขาเอง....
เข็มนาฬิกาชี้เลขหกทว่าด้านนอกยังคงมืดอยู่....นี่มันหกโมงเช้าหรือหกโมงเย็นกันนะ...
แล้ววันนี้วันที่เท่าไหร่เนี่ย...
ชิชิโดะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดู....ก็เจอข้อความเข้าใหม่สองข้อความ
21.07 โอชิทาริ ยูชิ
--------------------------------------------------------------------
ผู้ส่ง : โอชิทาริ ยูชิ
หัวข้อ : เป็นห่วง...
ถ้าตื่นแล้วลองดูอาการตัวเองนะว่ามีอะไรผิดปกติรึเปล่า ....
ตอนไปที่โรงพยาบาลหมอบอกว่าไม่เป็นอะไรมาก
แต่เพราะว่าตกใจนายก็เลยหลับไป .......อยู่ดีๆไม่ว่าดีชอบไปเดินชนรถเล่น
นายนี่มันไม่เท่ห์จริงๆเลยว่ะ ออ ไม่ต้องห่วงเรื่องติดหนี้บุญคุณ....
พรุ่งนี้ชั้นจะขอคิดค่าเหนื่อยก็แล้วกัน...หึ
--------------------------------------------------------------------
ถึงจะรู้สึกหงุดหงิด...แต่เรื่องราวในสมองก็เริ่มกลับมาทีละเล็กทีละน้อย
เมื่อวาน ตัวเขาเองไปที่ริคไคเพราะฟูจิโทรมา ...หลังจากนั้นก็พบว่ามันกลายเป็น
รวมญาติบ้าบอคอแตก.....เรื่องที่จำได้คือเรื่องที่คฤหาสถ์ซานาดะ .....
แต่ทำไมในเมลล์ของโอชิทาริเป็นเรื่องที่เขาโดนรถชน
ชิชิโดะลุกพรวดขึ้นมานั่ง แต่ก็ต้องกอดเขาด้วยว่าความเจ็บมันแล่นร้าวไปทั้งร่าง...
" หรือว่าเรื่องโดนรถชนจะจริง...."
22.14 อาคุตางาวะ จิโร่
--------------------------------------------------------------------
ผู้ส่ง : อาคุตางาวะ จิโร่
หัวข้อ : ชิชิโด่~~~~
นายไม่เป็นอะไรใช่มั้ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ตกใจหมดเลยแน่ะตอนที่นายวิ่งแยกจากกลุ่มพวกเราที่กำลังจะไปร้านคาราโอเกะ
แต่ว่าดันซวยไปเจอรถคันเบ้อเร่อชนซะให้อย่างจังน่ะ ดีนะที่นายปลอดภัย
หลังจากนี้ก็ระวังด้วยน้า....
--------------------------------------------------------------------
.
.
.
ชัดเจน....
เรื่องเมื่อวาน ....มันคงไม่มีทางเป็นจริงหรอก....ยูคิมุระ เซย์อิจิ แห่งริคไคคงไม่ทำ
อะไรบ้าๆเช่น ส่งไมค์ให้เขาร้องคาราโอเกะ หรือยกทัพพาทุกคนไปบุกบ้านซานาดะ
เป็นแน่แท้...
ชิชิโดะล้มตัวลงนอนลงกับเตียงก็ถึงกับต้องร้องโอ้ยอีกรอบ
สภาพแบบนี้อาจจะซ้อมเทนนิสไม่ได้อีกหลายวัน มือเรียววางโทรศัพท์ลงข้างหมอน
แต่ไม่ทันได้ปล่อยออกจากมือก็มีเสียงเรียกเข้า
แทบจะไม่ต้องคิดว่าใครโทรมา....
ชิชิโดะก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับแล้วตะคอกลงไปอย่างสุดเสียง
" ...ไอ้บ้า โทรมาหาพระแสงอะไรตอนนี้วะ หกโมงเช้าอยู่นะ พ่อแม่ไม่สั่งสอนรึไง!!! "
.....
ปลายสายเงียบไป...
ไม่มีแม้แต่สุ้มเสียงน่ารังเกียจที่กลัวนักกลัวหนาว่ามันจะมาหลอนถึงเช้า
หากแต่ว่าเป็นเสียงหงอยๆของลูกหมาตัวหนึ่งแทน
" ขอโทษครับ ชิชิโดะซัง.....ผมจะวางเดี๋ยวนี้แหละครับ "
.....
โจทาโร่ เฮ้ย............
เกิดความผิดพลาดอย่างมหันต์ เพราะดันไปด่าคนที่ไม่คิดว่าจะโทรมาเข้าให้
แถมยังเป็นโจทาโร่อีก....
" เดี๋ยวก่อน.......อย่าเพิ่งวาง"
" อ๋า...ครับ ? "
" ขอโทษน่ะ นึกว่าโอชิทาริ "
" รุ่นพี่โอชิทาริ....." เสียงเจ้าลูกหมายิ่งหงอยแย่ลงไปกว่าเดิม
ชิชิโดะซังบอกว่ารุ่นพี่โอชิทาริ ทำไม....ทำไมชิชิโดะซังถึงได้คิดว่าจะเป็นรุ่นพี่โอชิทาริ
ที่โทรไปหา แทนที่จะเป็นเขาล่ะ....
.
.
.
สำหรับชิชิโดะแล้ว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแค่ชั่ววูบเมื่อกี้
มันน่าฝันร้ายซะยิ่งกว่าคาราโอเกะในคฤหาสถ์ซานาดะซะอีก คำแก้ตัวของเขา
ทำให้อีกฝ่ายคิดเข้าใจผิดเข้าไปกว่าเดิม...แย่ที่สุด แย่อย่างไม่รู้ว่าจะแย่ยังไง
พูดตอนนี้คงจะไม่รู้เรื่องแน่ ก็ได้แต่นัดเวลาเจอไป....
" วันนี้ ตอนเที่ยงที่ดาดฟ้า จะรอนะโจทาโร่ "
To be continue
ฮา จบไปอีกตอน ฟิคนี้จะกี่ตอนวะเนี่ย *-*
เอาล่ะไปปั่นงานต่อก่อนละ
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะฮ้า
ปล. ไม่ใช่ 44 นะยะ ยังไงก็ไม่ใช่
