เอาน้ำตาเราไปอีกแล้ว  บ้าที่สุด....
เห็ดบ้า   ริวโนะ !!!!!!! ทำไมมันพระเอกได้แบบนี้วะ  ฮืออออ 
ร้องไห้น้ำตานองเลยอะ.....มาอารมณ์เดียวกับตอนดูคุณโคนี่กับอีมี่เลย
โอ้ยยยยย  แพ้หนังประเภทนี้ แต่ก็ชอบดู
พรุ่งนี้ตาบวมแน่ๆ ...

เรนไอตอน1-3 ข้ามไปละกัน  ดูไปยังไม่จี้ดใจเท่า 10-12
ถึงจะเกือบตายเพราะโทโมะก็เหอะ ...แต่ดูไปนี่แช่งชักหักกระดูกจูริอยากจับถ่วง
อ่าวโตเกียวชะมัดเลย  แหงล่ะ ใครๆก็เชียร์ไอรุ (เราก็เชียร์ 555)

ต่อจากนี้เป็นโซนอาลาวาดของเรา
เพื่อกันสปอยสำหรับคนที่ยังไมได้ดู.....  แต่ถ้าอยากอ่านก็ CTRL+A

เรื่องนี้ดูจบเวลาเกือบๆตีสอง.....
แต่เริ่มร้องไห้ตั้งแต่ตีหนึ่ง45


ตอนสุดท้าย.....

เมื่อคุณพ่อของเคย์ยื่นจดหมายให้คานาเดะ ... " นี่ จดหมายของเธอ"
สังหรณ์ตั้งแต่ได้ยินว่า.... 君の手紙だ แล้ว 

จดหมายซองสีขาวๆ  เขียนเอาไว้ว่า " ถึงคานาเดะ"
かなでへ

แล้วคานาเดะเริ่มอ่านจดหมายของเคย์

แค่ขึ้นต้นมาก็ทำเอาสะอึกแล้ว....จดหมายรัก....
これは遺書ではなく、君へのラブレターだ。

.....อุริเริ่มร้องไห้  ร้องไห้หนักที่สุด   ... ชนิดที่เสียงริวโนะก้องอยู่ในหูเลยนะ
ทุกประโยคที่มันอยู่ในจดหมาย มีแต่จะยิ่งทำให้น้ำตาไหลอาบแก้มเลย
僕は君を...

ถึงประโยคนี้.....เราก็.....ปล่อยโฮออกมาเลยอย่างไม่อายฟ้าดินแล้ว
ช่วงที่อ่านจดหมายนี่แหละ  ช่วงท้ายเรื่องนี่แหละ ที่ทำให้ปริศนาทุกอย่างถูกไขกระจ่าง

เรื่องดำเนินโดยหลอกให้คนดูคิดมาตลอดว่า  คานาเดะจะต้องตายเพราะเป็นโรคหัวใจ
...  ทั้งๆที่เราเอะใจตั้งแต่คุณพยาบาลส่งฟีลม์เอกซ์เรย์ให้เคย์แล้ว...
แต่ก็คิดว่าเป็นฟีลม์เอกซ์เรย์หัวใจของคานาเดะมั้ง...

ที่ไหนได้  จริงๆแล้ว.....เคย์นั่นแหละที่เป็นเนื้องอกในสมอง
คนที่ตาย.......  เลยกลับเป็นเคย์นั่นแหละ....

แล้วก็ยกหัวใจของตัวเองให้กับคานาเดะ...

ร้องไห้ หนักไปกว่าเดิม  ตอนที่พ่อของเคย์บอกว่า
" เคย์น่ะตายไปแล้ว..."

...พอสุดท้าย....ก็ทำให้กลับไปนึกถึงประโยคนั้นที่ว่า
" สุดท้าย   พวกเราก็ไม่เคยได้บอกรักกันเลย"


..คราวนี้ล่ะน้ำตามีเท่าไหร่เอาไปให้หมดเลย......
ดีนะ  เป็นริวโนะมาเล่น

ลองเป็นคุณเร็นเล่นเรื่องเศร้าๆแบบนี้....
สาบานได้ว่าเราจะร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดเลยล่ะ


เอาล่ะไปนอน ตื่นมา 7โมงต้องไปเชียงราย  ตาบวมแน่ไม่ต้องทำนาย ！
...ใครไม่รู้เรื่องก็ข้ามลงไปเอนทรี่ล่างเลย 555
บล็อกนี้อัพเพราะแม่งพีคคคคค