４月２０日
お誕生日おめでとう ブン太くん～
วันเกิดหมูอ้วนแห่งริคไค.... กินเข้าไป เค้กกกก จงกินเข้าป๊ายยย
ขอให้อ้วนกลมน่ารัก เป็นที่รักของจิโร่วววววววววววววววววววว
เอาล่ะ....ไม่พูดมากแล้ว แบบนี้ต้องแปะฟิคคคคคคคคคคค
(เดี๋ยวจะชิ่งไปนอน นั่งรถไปเชียงรายราวกับนั่งโคสเตอร์เจท เวียนหัวโคด)
Exile : Asia
Happy Birthday
Tenipuri FanFic
Twice Surprise!
Marui Bunta x Akutagawa Jiro
ปีนี้ของขวัญวันเกิดที่มารุอิ บุนตะอยากได้ที่สุดในโลก......ลอยมาหาถึงบ้าน
.
.
.
เช้าตรู่ของวันที่ 20 เมษายน เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงลุกขึ้นจากเตียงอย่างงัวเงีย
เมื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงแดดอ่อนๆในยามเช้าได้แล้ว จึงค่อยหันไปมองข้างๆกาย
เจ้าแกะขี้เซายังคงนอนหลับอุตุข้างๆเขา.... นาฬิกาบนหัวเตียงชี้เวลาหกโมงเช้าเศษๆ
บุนตะมองดูจิโร่ที่กำลังหลับอยู่ในห้วงความฝัน ....
ทำให้พาลนึกย้อนไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็อดยิ้มอย่างหัวใจพองโตไม่ได้
.
.
.
" มารุอิคุง ทายซิตอนนี้ชั้นอยู่ที่ไหน ....."
" บนเตียงนอนล่ะมั้ง ....แล้วนี่นายยังไม่นอนอีกเรอะดึกป่านนี้ "
บุนตะออกจะประหลาดใจเล็กน้อยที่จอมง่วงนอนไม่ยอมเข้านอนทั้งๆที่ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว
" มารุอิคุง....สุขสันต์วันเกิดนะ...."
เที่ยงคืนตรงที่ได้รับโทรศัพท์จากจิโร่......
เมื่อเอะใจเนื่องจากเจ้าตัวไม่ยอมเฉลยซักทีว่าอยู่ที่ไหน ก็ทำให้บุนตะต้องออกไป
นอกระเบียงห้อง เมื่อมองลงไปที่หน้าบ้านก็มีคนที่คุยอยู่ปลายสายยืนอยู่จริงๆ
อีกสิบนาทีต่อมา เจ้าแกะตัวที่ว่าก็มานั่งอยู่ในห้องนอนของเขา บนตักเขา
เสนอตัวเองเป็นของขวัญวันเกิดอย่างเต็มที่...
" ชั้นรู้ว่ามารุอิชอบกินขนมหวาน แต่ชั้นจะหวานพอรึเปล่านี่ไม่แน่ใจเลยน้า..."
คำพูดที่ช่างซื่อตรงต่อความรู้สึก ....กับสัมผัสอุ่นๆที่ริมฝีปากที่มีรสอมหวานอย่างไม่น่าเชื่อ
" เดี๋ยวเถอะ .....จะเขมือบให้ไม่เหลือเลย เจ้าแกะสายไหมฟูๆก้อนนี้นี่... "
" มารุอิคุงเห็นชั้นเป็นสายไหมด้วยเหรอๆๆๆๆ *-* "
จิโร่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของเขา แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น...
เวลานั้นมารุอิ บุนตะ ไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยายความรู้สึกพองโตในหัวใจดี
ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เจ้าหมอนี่เข้ามามีอิทธิพลกับจิตใจ....
ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่รักมากถึงขนาดนี้.....
.
.
แม้ว่าจะเป็นปลายเดือนเมษายนแล้วแต่อากาศก็ยังคงเย็นอยู่
อาจจะเพราะว่าเป็นเวลากลางคืน
" หนาวอะ......" จิโร่บ่นอุบเมื่อบุนตะค่อยๆถอดเสื้อของเขาลงโยนลงไปล่างเตียง
" อดทนหน่อยไม่ได้รึไงเจ้าของหวาน เสนอตัวมาเป็นของขวัญเองแท้ๆ "
" เดี๋ยวก็กลายเป็นไอศกรีมพอดี..." จิโร่บ่นกระปอดกระแปด...
" กอดไว้แน่นขนาดนี้ .... ยังไม่พอใจอีกหรือไง "
" ไม่อะ..."
ไม่พอใจใช่ไหม......งั้นจะทำให้พอใจเดี๋ยวนี้แหละ
เอ๊ะเดี๋ยวสิ นี่มันวันเกิดชั้นนะ ทำไมชั้นจะต้องทำให้นายพอใจด้วยไม่ทราบ
อาคุตางาวะ จิโร่ !!
.
.
.
" ม...มารุอิคุง......อุ่น...จัง "
" อยากได้มากกว่านี้อีกรึเปล่าจิโร่"
" อะ...อื้อ..."
.
.
.
.
บุนตะสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาเกือบจะแปดโมง.....
เมื่อเหลียวมองข้างกายอีกทีก็พบว่าว่างเปล่า...หรือว่าเรื่องเมื่อคืน จะเป็นแค่ความฝัน
...... แต่หากว่าถ้ามันเป็นฝัน ก็คงเป็นฝันที่ออกจะเหมือนจริงอะไรขนาดนั้น...
ไม่มีเวลาเหลือมากนัก ต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน.....
น้ำเย็นๆช่วยให้ความคิดและสติกระจ่างขึ้น.....
บุนตะฉวยเอากระเป๋าที่เต็มไปด้วยขนม การบ้านที่ต้องส่ง
และกระเป๋าใส่แรคเกตออกจากห้อง.....มุ่งหน้าไปยังโรงเรียน...
เรื่องเมื่อคืนจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อโตเกียวกับคานางาวะก็ไม่เชิงว่าจะใกล้กันเสียทีเดียว
แล้ววันนี้เป็นวันธรรมดา.....เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายก็มีชั้นเรียนที่ต้องเข้าตามปกติเหมือนกัน
ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่เรื่องเมื่อคืนจะเป็นความจริงแม้แต่นิดเดียว
จอมอัจฉริยะมาถึงโรงเรียนของตัวเองก็แปดโมงเศษๆพอดี กริ่งเข้าชั้นเรียนดังไป
ก่อนหน้านั้นราวๆ10นาทีแล้ว เป็นเหตุให้ต้องรีบวิ่งอย่างทุลักทุเลขึ้นไปบนห้องเรียน
เสียงอาจารย์เริ่มโฮมรูมดังมาจากห้อง 3-B โชคดีขนาดไหนที่แอบเข้าไปในห้องได้ทัน
ก่อนที่อาจารย์จะรู้ตัว.....ไม่อย่างนั้นคงจะได้ยืนหน้าห้องแน่ๆ
ถึงแม้ว่าจะเป็นชั้นม.ต้นแล้วไม่ควรจะลงโทษอะไรแบบเด็กประถม แต่อาจารย์ประจำชั้น
ห้อง 3-Bนี่ก็ช่างทำราวกับว่านักเรียนทุกคนในห้องเป็นเด็กประถมเสียเหลือเกิน...
หลังจากหลบอย่างอัจฉริยะอยู่ยกใหญ่เพื่อให้ไปถึงที่นั่งของตัวเองซึ่งอยู่ติดริมหน้าต่าง
ถัดจากจอมหลอกลวงประจำห้องและประจำชมรม นิโอ มาซาฮารุ ไปสองโต๊ะ.....
ภาพที่เห็นก็ทำให้ลมแทบจับ
เด็กหนุ่มผมสีแดงเหมือนกับเขา..... นั่งอยู่ตรงที่นั่งของเขา....
แต่นัยน์ตานั้นเป็นสีฮาเซล นัยน์ตาที่เป็นประกายเหมือนที่เขาคุ้นเคย....
หมอนั่น....
อาคุตางาวะ จิโร่....
เสียงกระเป๋าแรกเกตและกระเป๋าหนังสือตกกระแทกพื้นเบนความสนใจของคนทั้งห้อง
และของอาจารย์มาที่บริเวณที่บุนตะยืนอยู่ทันที
เสียงหัวเราะของนิโอดังขึ้นด้านหลังขณะที่เขากำลังงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น.....
ก่อนที่จะต้องทำอะไรต่อไป ร่างกายก็ออกแรงฉุดเอาคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ของเขาให้ลุกขึ้น
ก่อนที่จะลากไอ้ตัวหัวฟูที่นั่งอยู่ถัดไปอีกสองโต๊ะให้ตามออกไปนอกห้องอย่างรวดเร็ว
เสียจนอาจารย์ไม่ทันได้พูดอะไร....ทิ้งเป็นปริศนาให้คนในห้องได้งงกันต่อไป
...
ดาดฟ้าของอาคารเรียน.....โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยริคไค แผนก ม.ต้น
นิโอยืนพึงราวระเบียงด้วยท่าทางสบายอารมณ์....ในขณะที่อาคุตางาวะ จิโร่
ในชุดนักเรียนสาธิตริคไคที่ค่อนข้างจะใหญ่กว่าขนาดของเจ้าตัวนั่งแผละกับพื้น
ส่งยิ้มให้เขาอย่างร่าเริง
" ตกใจรึเปล่า มารุอิคุง..."
บุนตะแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจิโร่จะร่วมมือกับแผนการของนิโอ....
" พวกนายทำบ้าอะไรอะไรกัน "
" สุขสันต์วันเกิดไงล่ะ ....ปุริ๊... "
นิโอว่าพลางเดินผ่านหน้าบุนตะ มุ่งตรงไปยังประตูทางออก ก่อนจะเดินลับหายไป
ทิ้งให้เขาอยู่ประจันหน้ากับเจ้าแกะที่เพิ่งจะทำอะไรบ้าระห่ำสองต่อสอง...
" ก็เมื่อคืนเห็นมารุอิคุงยังเซอร์ไพรส์ไม่พอนี่นา......" จิโร่หัวเราะร่า
" .... เมื่อคืน...."
มันคงไม่ใช่ฝันสินะ....
บุนตะทรุดตัวลงข้างๆจิโร่........ปล่อยให้เจ้าตัวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเอง
สรุปว่าเมื่อตอนเช้า หลังจากที่บุนตะผล็อยหลับไปอีกรอบ นิโอก็โทรเข้ามือถือของบุนตะ
แต่จิโร่เป็นคนรับ ก็เลยเกิดการตกลงเรื่องแผนการนี้ขึ้น
ไอเดียแปลกๆที่ให้จิโร่ปลอมตัวเป็นเขาเองไปนั่งในห้อง 3-B ครั้งนี้ ก็คือฝีมือของนิโอ...
" ให้ตายเถอะนายนี่มันหลอกง่ายชะมัด ...... ไปหลงเชื่อเจ้าหมอนั่นได้ยังไงนะ "
บุนตะส่ายหน้าอย่างไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี
" ก็ไม่เห็นนิโอคุงเค้าจะมีจุดประสงค์ร้ายๆตรงไหนนี่นา "
" เฮ้อ ช่างเถอะ.... แล้วนายไม่มีเรียนรึไง...."
" ถึงมีก็หลับในคาบแน่ๆ.....ดังนั้นก็เลยเปลี่ยนใจไม่กลับไปเรียนแล้ว "
" นายเนี่ยนะ....."
" แล้วคืนนี้ก็ว่าจะค้างอีกวันด้วย อยากจะอยู่จนหมดวันเกิดของมารุอิคุงน่ะ "
" ....แล้วพรุ่งนี้ไม่มีเรียนรึไง "
" มี....แต่ถึงมีก็หลับในคาบอีกตามเคย ถ้าอยู่กับมารุอิคุงแล้วชั้นก็จะไม่ง่วง
ดังนั้นอยู่กับมารุอิคุงดีกว่า "
ถึงจะดีใจที่จิโร่อยากจะอยู่กับเขาขนาดนี้ แต่คำพูดของจิโร่ที่แทบไม่คิดหน้าคิดหลังอะไร
เลยก็ทำให้เขาเป็นห่วงอีกฝ่ายเสียมากกว่า การโดดเรียนไม่ใช่เรื่องน่าล้อเล่นอย่างที่คิด
" นายเนี่ยนะ อย่าดื้อได้มั้ย ... กลับไปเรียนซะ"
" ทำไมมารุอิคุงไม่ลองปลอมตัวมาเรียนที่เฮียวเทดูบ้างล่ะ คนเยอะจะตาย
อาจารย์กับเพื่อนๆจับไม่ได้หรอก น่าสนุกน้า"
" อย่าทำเป็นเล่นนะจิโร่ !!!!!!!!!! "
เผลอตะโกนออกไปจนได้ จิโร่มองเขาด้วยแววตาตระหนก....
สีหน้าของหมอนั่นเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังหงอยเลยทีเดียว
" มารุอิ โกรธชั้นเหรอ ..."
" ป ปล่าว....ขอโทษ......เพราะว่าเป็นห่วงก็เลย...."
บุนตะอึกอัก ที่ทำไปก็เพราะเป็นห่วง ไม่ได้จงใจจะดุว่าอีกฝ่ายถึงขนาดนั้น
ดูเหมือนว่าจิโร่จะสีหน้าดีขึ้นหน่อยเมื่อเขาดึงตัวเข้ามากอดเพื่อปลอบ
" ชั้นน่ะก็แค่อยากให้มารุอิคุงดีใจ...." จิโร่กระซิบที่ข้างหูเขา
" มารุอิคุงดีใจรึเปล่า เวลาที่มีชั้นอยู่ใกล้ๆ "
.
.
.
.
" บ้าเอ๊ย...จนเวลานี้แล้วยังจะถามอีก......ดีใจสิ ดีใจมากเลยล่ะรู้มั้ย....
วันนี้ทั้งวันแค่มีนายชั้นก็ไม่อยากได้อะไรอย่างอื่นแล้ว"
" มารุอิคุงพูดแบบนี้น่ะ........ดีใจที่สุดเล้ยยยยยยยยย "
" จีโร่！！！！！！！！！！！ อย่ามาตะโกนข้างหูได้ม๊ายยย หูจะแตก "
บุนตะแทบจะผลักอีกฝ่ายลงไปนอนกองกะพื้นทันทีเพราะตกใจ
ที่จู่ๆก็โดนตะโกนกรอกหูซะดังขนาดนั้น...ในขณะที่จิโร่ซึ่งล้มลงไปกลิ้งโคโร่
ก็หัวเราะร่าอย่างมีความสุขเสียไม่มี.... ยิ่งเห็นก็ยิ่งไม่รู้ว่าตัวเองหลังรักอีกฝ่ายไปได้ยังไง
ก็เพราะว่าเป็นแบบนี้ล่ะมั้ง
ถึงอีกฝ่ายจะทำตัวเป็นเหมือนเด็กๆก็เถอะ ....
แต่ก็เพราะว่าเป็นแบบนี้ .......
" จิโร่ ไปกันเถอะ"
บุนตะว่าพลางลุกขึ้นก่อนจะส่งมือให้อีกฝ่ายที่กำลังทำหน้างงอยู่
" มารุอิคุงจะไปไหน ? "
" .....ไปกินเค้กด้วยกันยังไงล่ะ เค้กน่ะ เค้กวันเกิด...... ไหนๆวันนี้นายก็โดดเรียนแล้ว
งั้นชั้นโดดด้วย จะได้ไม่เอาเปรียบกัน "
สิ้นเสียง...ก็เหมือนกับได้เห็นภาพย้อนอดีตที่เป็น repeat process ยังไงยังงั้น
เจ้าจิโร่พุ่งเข้ากอดเขาจนแทบล้ม..... เจ้าหมอนี่เวลาดีใจทีไร ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหน...
เห็นแล้วอดจะหมั่นไส้ไม่ได้ .....
นี่แน่ะ แบบนี้ต้องขโมยหอมแก้มซะทีนึงแล้ว
END.
.... เขียนคู่นี้ที่ไรต้องออกมาแนวนี้ทุกที
...รักไร้สติ ติ๊งต๊องปัญญาอ่อน ทำยังไงให้หมูเสะ.... คิดม๊ากไปได้
ก็ทำให้จิโร่แบ๊วซะก็จบ โฮยยยยย
หมูแกะบันซายยยยยยยยยยยยยยยยยย
ไปนอนล่ะค่ะ
พรุ่งนี้ มะรืน และต่อๆ ไป อาจจะอัพบล็อกวันละ 2บล็อก จนกว่าจะหมดเดือนนี้
เพราะว่า รู้สึกเหมือนว่าถ้าไม่อยู่บ้านแล้วจะไม่ได้อัพพวกอะไรที่ดองไว้น่ะสิ
เตรียมอ่านกันตาแฉะได้เลยจ๊อด
