วันนี้ตอนเช้า....ไปถ่ายรูปรับปริญญาให้พี่มา...
จากนั้นเที่ยงๆ พี่เรนก็มารับไปกินข้าวที่ร้านเพ็ญ เป็นกับข้าวพื้นเมือง
ดีเลย กำลังอยากกินขนมจีนน้ำเงี้ยว
ระหว่างทาง ขับรถผ่านคู่เมืองก็พบว่า ......
เชียงใหม่ได้กลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมไปแล้ว (ยังเล่นกันไม่มากแต่ก็เล่นกันแล้ว)
พอกินเสร็จ....ก็ไปบ้านพี่เรนที่หน้าโรงเรียนปรินซ์ฯ
ไป....
ไป....
ไปเป็นขาไพ่นกกระจอก ซะงั้น
(นึกถึงเรื่องนานะเลย)
อา พี่กาโต้สอนให้ ดูทั่นปรมาจารย์กำลังเข้าฌาน
คุณคาราเอล เป็นคนที่เป็นคนไปซื้อไพ่อันนี้มาจากญี่ปุ่น..
(จงใจไม่โฟกัสหน้าให้ ทำหน้าเบลอให้ปกปิดสุดริด)
ที่เค้ามาสอนเล่นก็เพราะว่าจะได้ครบ 4ทิศ เล่นกัน 4คน
(สรุปขาขาดก็บอกมาเหอะถึงได้เอาการพนันมามอมเมาน้องเนี่ย)
ก็ไม่ได้พนันอะไรกันหรอก เล่นเอาสนุกน่ะ
จริงๆอยากพนันอยู่เหมือนกันแต่ไม่มีใครยอมเอาตูดเข้าแลก (ก้าก)
เล่นเสร็จ รถพี่เรนก็ซ่อมเสร็จพอดี ก็ออกไป....ซื้อของทำกับข้าวที่ริมปิง
แวะกินเค้กที่มองบลังก์ ทั้งหมดที่เราสั่งก็มี
เอิรล์เกรย์ ครีมบูเล่ มูสเลมอน แล้วก็มองบลังก์
แต่ยังไม่อิ่มหรอกนะ เจอไปสองร้อยกว่าบาทละเป็นต้องเลิก อยากแต่ทรัพย์ไม่อำนวย
แล้วก็ไปที่สาธิต พวกพี่เรนไปขับรถเล่นจับคลื่นสิ่งลี้ลับในมช.
(พี่กาโต้กับป่านเป็นพวกเซนส์แรง) ส่วนเราไปงานดำหัวอาจารย์สาธิต มช.
คุ้มมาก...
คุ้มมากกกกกกกก
เพราะว่าได้เจออิจจัง *-*
ดีใจมากกกกกกที่ได้เจอ ก็พี่เค้าเป็นรุ่นพี่ยูคิมุระที่เราแอบปิ๊ง ตอนเรา ม.1นี่นา
เจอกันคราวนี้พี่กานต์เค้าก็ยังหัวเราะ ฮุๆ เหมือนเดิม *-*
* ปลื้มมมม *
นี่เวลามันผ่านมาย่างเข้าปีที่ 10แล้วนะที่ได้รู้จักกัน .... มันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ
ฮ่ะๆๆ ขอบคุณอ๊อบด้วยทีเป็นเพื่อนเราไปคุยกะพี่เค้านะ....
ยังคุยๆกันกับพี่เค้าอยู่เลยว่าปีนึงได้เจอกันครั้งเดียวเองเนอะ *-*
(จริงๆรุ่น 28 ได้เจอพี่โอ้ พี่ขิมด้วย ตกใจมากกกก พี่โอ้งามขึ้นนน)
ถามหาพี่สัจจะกับพี่กานต์ พี่กานต์บอกว่าพี่สัจจะอยู่แม่สอดมาไม่ได้
*เสียดาย* แต่ก็นะ ได้เจอพี่รุ่น 28 ของพวกเราหลายคน ก็ดีใจมากๆแล้ว
คิดถึงพี่ๆมากมาย ก็เค้าเป็นพี่สภาของเรานี่นะ
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก
ดีใจที่ได้คุยกะอิจจัง .... (โหมดเพ้อ 555)
แต่ไม่ได้ถ่ายรูปมานะ เห็นอิจจังรีบ....... ปีหน้าจะไม่พลาด...
ถ่ายกะอ๊อบ
เพื่อนๆ (มีอีกหลายรูปแต่กำลังขี้เกียจลงเอาไปแค่นี้พอ )
อาจารย์
เอาล่ะตัดไปเรื่องอื่น
ทุ่มครึ่งพี่เรนมารับกลับไปที่บ้านเรา ไปทำกับข้าว
เป็นครั้งแรก
ที่อยู่เฉยๆ ให้ผู้ชายตัวเป็นๆ 3 คนทำกับข้าวให้กิน
ปลาทองทำสเตกแฮมเบิร์กอร่อยมากกกกกกกกกกก ยกนิ้วให้
รมต. ว่าการกระทรวงแซลมอนรมควัน
รมต. ว่าการกระทรวงหน้าแก่มันฝรั่งเผา
...อะไรที่อยู่บนโต๊ะ....ดูเหมือน....มั่วสุดๆ ไปเลย
แต่ออกมาแล้วน่าทานแบบนี้ น่ากลัวจริงๆ ผู้ชายทำกับข้าวเนี่ย
ขวดนั่นไม่ใช่ซอสนะ นั่นน่ะเหล้ารัม (หัวเราะ) .....
กับข้าวอร่อยจะไม่ให้ก๊งได้ไงเนอะ (เลว)
อิ่มอืดแล้วก็แยกย้ายกันกลับ ขอบคุณสำหรับมือเย็นคร้าบ
..
..
ยังไม่จบ
...
คิดเหรอว่าจะจบง่ายๆ
เดี๋ยวให้เจ้าตัวมาเผาตัวเองก็แล้วกัน
วันนี้พี่เรนขับรถอย่างประมาทเป็นเหตุให้โดนตำรวจกวักไปสอบสวน
(ใครใช้ให้บ้านอุริอยู่ใกล้วสถานีตำรวจ)
ส่วนจะประมาทยังไง ให้เจ้าตัวมาเผาเอง
แต่ก็รอดมาได้เพราะว่าพี่เรนมีหน้าตาแบบซานาดะเป็นอาวุธ
เพราะว่าพี่เรนเฮี้ยนกว่าเครื่องตรวจแอลกอฮอล์ของตำรวจ
ยังไม่หมด....
วันนี้พี่ชายที่น่ารักของเราก็ยังพยายามจะปล่อยมุขเซอร์วิสซานาดะยูคิมุระอยู่
เหตุเกิดที่ร้านอาหาร
....
น้ำในแก้วของเราหมด และเราอยู่ไกลจากขวดน้ำ + โถน้ำแข็ง
เรา : ส่งแก้วให้พี่เรน " เติมน้ำให้หน่อยสิ"
พี่เรน : รับแก้วไปเติมน้ำเติมน้ำแข็ง แต่ไม่ส่งให้
เรา : ทวงแก้ว "น้ำล่ะ ส่งมาสิ "
พี่เรน : ทำหน้าคาดคั้นคำตอบ ถือแก้วไว้แต่ไม่ส่งให้ " อยากได้ต้องพูดว่ายังไง"
(อารมณ์เหมือนพูดคาดคั้นเด็ก 3 ขวบเวลาจะรับของจากผู้ใหญ่เลยอะ)
เรา : คิดอยู่นาน ....โอเค ในเมื่อชงมุขมาให้เราเล่นก็ได้
.... " ซานาดะ ขอโทษที่ทำให้ต้องลำบากนะ "
พี่เรน : ยิ้มแก้มปริแล้วส่งแก้วให้ " นี่น้ำของนาย ยูคิมุระ "
...
ให้ตายเหอะ...
เล่นกันไปได้ T[]T!!
หนูรักเฮียยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
(จบ)
...
พรุ่งนี้ก็เป็นสมรภูมิของจริงแล้ว
ดังนั้น
เล่นน้ำกันอย่างไม่ประมาทล่ะ
แฮปปี้สงกรานต์นะคะทุกคน ขอบคุณที่แวะมาสาดน้ำให้บล็อกนี้ด้วยค่ะ
สำหรับบล็อกที่แล้ว.......เราไม่เครียดหรอกค่ะ พอได้พูดความเก็บกดมันก็หายไปหมด
จริงๆ ไม่มีอะไรจริงๆเนอะ (หัวเราะ)
(ได้ข่าวว่า..เลื่อนเอง..)
