สุดท้าย ...ก็โดนมิกกี้ยุ...จนสำเร็จ
ฟิคนี้จะยาวไปกี่ตอนฟะ (ไม่รู้ว่ะ )
ตอนแรกสั้นไปนิด เพราะเราง่วงแร้ว กราซ ตอนต่อๆ ไปมันจะยาวขึ้น
ยาวขึ้น ยาวขึ้นนนน
อีกนิด....ฉลองเกรดเทอมนี้หน่อย
จาก 1.92 เป็น 3.00 เนี่ย
ผีแม่งหลอกแหงๆเลยว่ะ.....
(ได้เออังกฤษมาตัวนึง ฟู้ดเอนที่คิดว่าจะเอฟก็ได้ บีบวกกับซี....
ตัวเมเจอร์ได้บีบวกกับซีเหมือนกัน แม่งผีหลอกจริงๆด้วย ทั้งๆที่เรา
เรียนแบบขอไปทีซะขนาดนี้ อ่านหนังสือ 15นาทีก่อนเข้าห้องสอบก็ทำมาแล้ว
แล้วทำไมตอนเทอม 1 อ่านแทบตายได้ 1.9วะ ประสาทจริงๆ)
Tenipuri Fanfic
約束 (Yakusoku)
Ohtori x Shishido
-1-
หนึ่งปีเต็มๆ..........
หนึ่งปีที่ผ่านไปช้าเหลือเกิน
เมื่อครั้งสุดท้ายที่ผมจากกับคุณ.....
ผมไม่เคยลืมเลย...น้ำตามันไหลอาบสองข้างแก้มนี้เหมือนกับตอนนี้ไม่มีผิด
หนึ่งปีเต็มๆที่ไม่มีคุณอยู่เคียงข้าง......
แต่ผมก็เติบโตขึ้นจากอะไรหลายๆอย่างรอบตัวมากมาย
เสียงกริ่งบอกเวลาเข้าเรียนดังขึ้น โอโทริ โจทาโร่ปาดน้ำตากับแขนเสื้อตัวเอง
แต่ก็ไม่วายโดนชิชิโดะดุเอาพร้อมกับส่งผ้าเช็ดหน้าผืนนึงให้
" เคยทำตัวไม่เท่ห์ยังไง ก็ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะโจทาโร่ .... เป็นเด็กม.ปลายแล้ว
ยังจะมาร้องไห้ขี้แยแบบนี้อีก "
" ก็ผม..."
" ไปเข้าชั้นเรียนเถอะนะ ไม่สิ วันนี้นายมีปฐมนิเทศน์ไม่ใช่รึไง..."
ถึงแม้ว่าจะได้ยินคำสั่งของชิชิโดะ แต่โอโทริก็ยังคงทำตาละห้อย........
" ไปซะไป...ตอนเที่ยงค่อยมากินข้าวด้วยกันก็ได้นี่นา นะ.... "
ชิชิโดะว่าพลางผลักหลังเจ้ารุ่นน้องให้เดินตามกลุ่มนักเรียนปี 1
ก่อนที่จะรีบวิ่งไปที่ห้องเรียนของตัวเองบ้าง
ชิชิโดะ เรียว...... ตอนนี้อยู่มัธยมปลายปีที่สองแล้ว.... แน่นอนว่าช่วงเวลาที่ผ่านมา
ตลอดหนึ่งปี เขาเอาก็ต้องอยู่คนเดียวเช่นกัน
เขายังจำได้ดี วันนั้น วันที่โบกมือให้กับโจทาโร่......
ถึงจะได้เจอกันอยู่บ้างเป็นครั้งคราว .... แต่เมื่อไม่ได้เป็นพาร์ทเนอร์ที่เล่นเทนนิสคู่กัน
อีกต่อไปแล้วมันก็เหมือนกับว่าเป็นการจากลาที่น่าเศร้าไม่ใช่น้อย..... ไม่ใช่แค่โจทาโร่ที่
ร้องไห้หรอก ตัวเขาเองก็อดร้องไห้เงียบๆก่อนนอนในหลายๆคืนไม่ได้เหมือนกัน
.... ย้อนไปถึงเมื่อปลายเดือนมีนาคมของปีที่แล้ว......
ท่ามกลางกลีบซากุระที่ปลิวร่วงลงมาจากต้น......เจ้าลูกหมาที่ยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา.....
ชิชิโดะเองยังจำได้ดี.....ภาพรอยยิ้มของโจทาโร่ที่ยังคงไม่เลือนไปจากความทรงจำของเขา
" ชิชิโดะซังครับ ต่อจากนี้ไปผมจะลงเล่นเดี่ยวครับ ....ผมจะรอจนกว่าเราจะได้เจอกัน
อีกครั้งหนึ่งเพราะพาร์ทเนอร์ของผมมีแค่คุณเท่านั้นครับ"
" ได้เลยโจทาโร่....ชั้นเอง....ก็จะไม่เล่นคู่กับใคร......."
จะรอ.... จนกว่านายจะตามมา
จะรอวันนั้น วันที่ได้เล่นคู่กันอีกครั้งหนึ่ง
คำสัญญาที่ได้ให้ไว้.....ตอนนี้คงถึงเวลาทวงคืนแล้ว.....
ดาดฟ้าที่ปราศจากผู้คนในตอนเที่ยง......รุ่นพี่หนุ่มที่เกาะราวดาดฟ้าไว้แหงนหน้า
ขึ้นมองท้องฟ้าสีฟ้าคราม สายลมพัดเอาผมที่มัดเอาไว้หลุดและปลิวไสวไปตามสายลม..
โอโทริที่นั่งหันหลังพิงราวเหล็กค่อยๆบรรจงแกะกล่องข้าวกลางวันอย่างใจเย็น
แซนด์วิชชีสของโปรดถูกส่งให้กับคนที่กำลังยืนอยู่ข้างๆเขา
" นี่ครับชิชิโดะซัง..."
ชิชิโดะรับแซนด์วิชนั้นมากัดคำที่หนึ่ง ก่อนจะกัดคำต่อไปต่อไปอย่างไม่รอช้า
สำหรับโอโทริ แค่มองดูชิชิโดะซังของเขาเคี้ยวแซนด์วิชแก้มตุ่ยๆ แบบนั้นก็ไม่ต้องถาม
ให้เสียเวลาแล้วว่าอร่อยหรือเปล่า
" ผมยาวเร็วจังนะครับ "
" เหรอ ชั้นว่ามันยาวช้ามากเลยนะ "
" นั่นเป็นเพราะผมไม่ค่อยได้เจอชิชิโดะซังต่างหากล่ะ " โอโทริพูดเสียงอ่อย....
" เหงารึไง ฮึ... "
ชิชิโดะทรุดตัวลงนั่งข้างๆโอโทริ พลางเอื้อมมีไปลูบเส้นผมสีเทาอ่อนนั้นอย่างเอ็นดู
" โอ๊ะ....เจ้าลูกหมาตัวนี้ไม่เจอนาน ดูปุกปุยนุ่มนิ่มขึ้นเยอะเลยนะ .."
.
.
.
" ไม่เท่ห์เลย !!!! "
ผู้เป็นรุ่นพี่ถึงกับตกใจ.....เมื่อโจทาโร่พูดประโยคติดปากของเขาขึ้นมาพร้อมๆ
กับที่เขาพูด....แบบนี้เรียกว่าซิงโครได้รึเปล่านะ ....
ทั้งคู่หัวเราะพร้อมๆกัน..... วันนี้ช่างเป็นวันที่มีความสุขเหลือเกิน...
ชิชิโดะล้มตัวลงนอนหนุนตักโจทาโร่ของเขา นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่ได้ทำแบบนี้
โอโทริเองก็คิดเช่นเดียวกัน นานเท่าไหร่แล้วนะ...ที่ไม่ได้อยู่กับชิชิโดะซังแบบนี้
ไม่ชินจนทำตัวไม่ถูก ราวกลับว่าเขาทั้งคู่กลับไปเริ่มต้นเหมือนสมัยช่วงที่
เพิ่งจะบอกความในใจให้กันรู้เป็นครั้งแรกๆ...... โอโทริที่ประหม่าก็รีบขุดคุ้ยหาอะไร
มาพูดแก้ขัดเขินในทันที แต่ดูเหมือนจะเลือกเรื่องผิดไปนิดหน่อย
" อา รุ่นพี่โอชิทาริไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสกับอาโตเบะซังสินะครับ
เห็นว่าปีนี้คาบาจิคุงก็จะตามไป... "
" วันดีๆแบบนี้อย่าพูดถึงเจ้าแว่นกระจกนั่นให้อารมณ์เสียได้มั้ย โจทาโร่"
" อา ขอโทษครับ..... พอดีจู่ๆก็นึกถึงสมาชิกทีมเฮียวเทขึ้นมา ไม่รู้ตอนนี้ทุกคนเป็น
ยังไงบ้างนะครับ อ้อจริงสิ ได้ข่าวว่าฮิโยชิคุงเองก็ไปเข้าเรียนที่เดียวกับมุคาฮิซัง
แต่รุ่นพี่อาคุตางาวะ.. ผมจำไม่ได้แฮะ"
" หมอนั่นตอนแรกก็เรียนที่เดียวกับพวกเรานี่แหละ แต่พอเรียนได้ครึ่งเทอม
ก็ทำเรื่องย้ายไปอยู่ที่ริคไคเฉยเลย "
" เหรอครับ ....ฮ่ะๆ....แบบนี้ก็มีแต่คนที่ตามความฝันกับไล่ตามอะไรบางอย่างเลยนะครับ
ไม่น่าเชื่อว่าผมเองก็เป็นไปกับเขาด้วย " โอโทริหัวเราะ
" อะไรบางอย่างที่ว่านั่นมันอะไรกันล่ะ "
" ก็.....ไล่ตามคนที่รักไงครับ "
โอโทริยิ้มร่า ...ทำเอาชิชิโดะเผลอซัดเข้าให้ที่กลางหลังดังป้าบ
โจทาโร่ของเขาทำหน้าแหย จนแอบจะอดหัวเราะอย่างสะใจออกมาไม่ได้
" ยังเขินรุนแรงเหมือนเมือ่ก่อนเลยนะครับ ชิชิโดะซัง"
" อ๊ะ ใช่สิ เย็นนี้ต้องเลือกชมรมนี่นา...........แน่นอนว่า นายจะอยู่ชมรมเทนนิสใช่มั้ย"
สิ้นเสียงของชิชิโดะ โอโทริเงียบไปพักใหญ่จนผิดสังเกต
ชิชิโดะลุกขึ้นมานั่งพลางจ้องตาอีกฝ่าย ในที่สุด โอโทริก็พูดประโยคที่เขา
ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินออกมา
" ขอโทษด้วยนะครับชิชิโดะซัง ....
พอดีว่า....ผมกรอกใบสมัครชมรมดนตรีคลาสสิคเอาไว้แล้วแหละครับ "
.
.
.
.
.
.
หนึ่งปี.....ที่ผ่านไปช้าเหลือเกิน
หนึ่งปี.....ที่เฝ้ารอคอยให้มาถึง
กับคำสัญญา ที่ลืมไปได้อย่างง่ายดายภายใน 1ปี
คำพูดใต้ต้นซากุระในวันนั้น มันไม่มีความหมายแล้วใช่มั้ย โจทาโร่...
To be continue....
จะไม่ดอง จะไม่ดอง จะไม่ดองงงง
จะไม่ดอง จะไม่ดอง จะไม่ดองงงงงง
(แล้วฟิค 28ละวะ )
นั่นสิ นั่นสิ นั่นสิ
อ๊ากกก ช่วยด้วยตอนนี้เพิ่งดูตอน 112 จบไปแม่งซิลเวอร์แดกกบาล
