เอ....เมื่อวานจำไมได้เลย.... เหมือนโดนใครไม่รู้จับไปขังไว้ในห้องมืดล่ะ
กลับมาอีกทีบล็อกก็วุ่นวายไปหมด เอ...เอ
มันเกิดอะไรขึ้นหว่า...
ช่างเถอะๆ รายการดาราจำเป็นมันจบแล้วแหละคร้าบ *-*//
ไว้พรุ่งนี้จะมาอัพเอนทรี่สารภาพบาปก็แล้วกันฮ่าๆๆ เราได้อัดคำให้การ
ของจานเอาไว้หมดแล้วด้วยก้ากกกก
แต่ว่าบล็อกวันนี้ขออัพเรื่องนี้ก่อน
ก็วันนี้วันเกิดของพี่ฟูจินี่นะ
เลือดเทะฟูมันร่ำร้อง ดังนั้น....
จะอัพฟิคเทะฟูฉลองวันเกิดให้นะค้า
4ปีมันจะมีครั้ง จะพลาดได้ยังไงล่ะ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
แค่ชื่อเรื่องก็อาจจะบาดใจกันไปแล้ว...ทำไมถึงได้นึกเรื่องนี้ขึ้นมานะ
kibou.....(แปลว่าความหวังน่ะ)
เอาล่ะ ไปอ่านกัน ความหวังของฟูจิในวันเกิดวันที่ 29นี้ คืออะไรกันนะ..
คำแนะนำ
1. เป็นฟิคแนว Boyslove ใครรับไม่ได้ ก็ปิดด่วนเลยนะคุณ
2. กรุณาใข้ IE เปิดบล็อกนี้ ไม่เช่นนั้นจะไม่ได้ยินเพลง
3. แนะนำให้ฟังเพลงไปด้วยอย่างยิ่ง
4. โวยวายได้ .....แต่อย่าฆ่าคนแต่ง
Tenipuri Fanfic
希望
Tezuka x Fuji
วันนี้ก็เหมือนทุกวัน ไม่มีอะไรที่เป็นพิเศษ..... ท้องฟ้ายังคงเป็นสีฟ้าสดใส
ถึงแม้ว่าอากาศจะหนาวจับใจ... แต่อีกไม่กี่วัน จะเป็นวันที่พิเศษที่สุดของใครบางคน
........วันที่ใครคนนั้นต้องเฝ้ารอคอย
เด็กหนุ่มในชุดกาคุรันตีสีหน้าเคร่งเครียดภายใต้กรอบแว่น เขาเดินเก้ๆกังๆอยู่นาน
ในย่านช็อปปิ้งชื่อดังของเมือง อาจจะเป็นเพราะว่าไม่ใช่วิสัยของเขาที่จะมาเดินในที่
แบบนี้ และการที่มาเดินคนเดียวก็ทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของใครต่อใคร
เทสึกะรู้สึกได้ทันทีว่าเขากำลังถูกคนที่ผ่านมาผ่านไปจ้องเอา....แต่กระนั้น
กัปตันทีมแห่งเซชุนคนนี้ก็ไม่มีเวลาจะมาใส่ใจกับสิ่งรอบข้างมากมายนัก
ความคิดในสมองกำลังโต้แย้งกัน.....เพียงแค่เรื่องเรื่องเดียวก็ทำให้ว้าวุ่นใจได้ขนาดนี้
เขาควรจะให้อะไรเป็นของขวัญกับคนที่เขารักที่สุด.....
อะไร.....
ที่ไม่ใช่เพียงแค่อีกฝ่ายจะดีใจเมื่อได้รับ หากแต่แทนความหมายของทุกๆสิ่งที่เขามีให้...
.............
ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เขารักคนๆนี้หมดใจ.......
ฟูจิ ชูสึเกะ...
คนที่แค่เพียงยิ้ม ก็ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นไปถึงหัวใจ...
คนที่อยากจะกอดเอาไว้ ไม่ปล่อยให้ไปไหนทั้งนั้น
.
.
.
.
.
สองวันก่อน....ทุกสิ่งที่เฝ้าคอยได้พังทลายลงไปต่อหน้าต่อตา...
น้ำตา.....ที่ไหลรินอย่างไม่มีทางจะหยุดยั้งเอาไว้ได้...
เมื่อได้รู้ว่า.... คนที่รัก ไม่ได้อยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว...........
และเมื่อได้ทราบเรื่องทุกอย่าง ก็ทำให้รู้สึกว่าไม่อาจให้อภัยตัวเองได้เลย
ผมไม่อยากจะได้อะไรทั้งนั้น.......
ผมไม่เคยขอพรอันใดในวันเกิดเลยแม้แต่ครั้งเดียว....
แต่ในปีนี้ เพียงครั้งเดียว ผมจะขอ.......แค่ได้เธอกลับคืนมาจะได้ไหม...
เทสึกะ....
ผม.............อยากจะถูกเธอกอดเอาไว้อีกครั้ง...
.
.
.
" พี่....จะเป็นแบบนี้ไปอีกถึงเมื่อไหร่กัน อย่างน้อยก็ทานข้าวบ้างเถอะครับ..."
เสียงยูตะดังมาจากนอกห้องนอนที่เขาปิดประตูขังตัวเองเอาไว้ได้วันเศษๆ....
ถึงแม้ว่าจะรู้สึกผิดที่ทำให้คนในครอบครัวเป็นห่วง
แต่ในเวลานี้ ฟูจิก็รู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยล้าเกินกว่าจะรับรู้สิ่งใดในโลกนี้ทั้งนั้น....
เขาเคยเห็น เคยได้ยิน เคยรับรู้ เกี่ยวกับเรื่องราวของคนที่สูญเสียคนรักไป
ความเศร้าโศกที่เกิดขึ้นนั้นไม่เคยจะได้เข้าใจถ่องแท้ จนถึงวินาทีนั้น
วินาทีที่อาจารย์ริวซากิเดินเข้ามาในห้องชมรมด้วยสีหน้าเศร้า
แล้วบอกกับทุกคนว่า เทสึกะ.......จะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว........
ไม่ใช่แค่เขาที่เสียใจ ทุกๆคนในชมรมคงไม่มีใครที่จะไม่เสียใจ
แต่เขาเองก็แน่ใจว่า เขาจะเป็นหนึ่งในคนที่เสียใจที่สุดเกี่ยวกับเรื่องนี้
เพราะตัวเองรู้ดีกว่าใครๆ...
เพราะว่า....
เขารักเทสึกะ
เพราะว่า.....เขารักเทสึกะมากที่สุด....
ถ้าผมตายไปอีกคน ผมจะได้ไปพบกับเธอหรือเปล่า ?...
ความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวสมองของอัจฉริยะ ฟูจิ ชูสึเกะ ก็มีแค่เพียงเท่านี้.....
จิตใจที่เหนื่อยล้า เพราะต้องแบกรับเรื่องที่ไม่อาจจะทนรับได้ไหว....
ทางออก....ที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน...
ฟูจิพลิกดูแหวนวงเล็กในมือ.....สิ่งที่แลกมาด้วยชีวิตของเทสึกะ....
หลายต่อหลายครั้งที่อยากจะโยนมันทิ้งไปให้พ้นสายตา แต่ว่าก็ไม่สามารถทำได้
ต่อจากนี้ไป จะให้เขาทำอย่างไรดีล่ะ
หากเพียงปาฎิหารย์มีจริงล่ะก็....
.
.
.
.
.
ตอนนี้ตัวชั้นอยู่ทีไหน....
ทะเล.....สีดำมืดมิด.....รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะจมลงช้าๆ....
หนาวเย็น...และรู้สึกราวกับว่าชาไปทั้งตัว ได้ยินเสียงใครบางคน กำลังร้องไห้......
เมื่อเทสึกะเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นแสงเรืองๆจากพระจันทร์สีน้ำเงินส่องลงมาใต้ผิวน้ำลึก
ดำสนิทที่ตัวเขาลอยอยู่
เขาได้ยิน....เสียงที่ดูเหมือนว่าจะเคยได้ยิน เสียงที่เคยรู้จัก
" ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆนายจะมาหรอกนะ "
.....
เทสึกะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง....ก็พบว่าเขาเองอยู่ในที่ที่ไม่รู้จัก
ทุ่งดอกลิลลี่สีขาวกว้างสุดลูกหูลูกตา
ไม่เคยมาที่นี่....
แต่ทำไมถึงได้อยู่ที่นี่....
" นายกลับไปตอนนี้ยังทันนะ "
เสียงคุ้นเคยเดิมๆดังนั้นในโสตประสาท ... กลับไป..... กลับไปที่ไหนล่ะ...
ในเมื่อตัวเขาเองตอนนี้นึกอะไรไม่ออกเลย....
.
.
.
.
.
" นายจะไม่ไปดูหน้าเทสึกะเป็นครั้งสุดท้ายหน่อยเหรอ "
เสียงทุ้มนุ่มดังมาจากปลายสายที่เขาถือคุยด้วยอยู่ อัจฉริยะแห่งเซชุนไม่ตอบว่าอะไร
หากแต่ยังคงนิ่งเงียบ
" ชั้นรู้ว่ามันเจ็บปวด.... แต่...นายก็ยังมีใครต่อใครอีกมากมายไม่ใช่เหรอ อย่างน้อย
ตรงนี้ก็มีชั้นอยู่นะ ฟูจิ..."
" ....................."
เวลานี้....
เวลานี้....ต่อให้ผมจะมีใครมากมาย แต่ผมไม่ก็ต้องการหรอกนะโอชิทาริ...
" นายจะลองโทรไปคุยกับซานาดะแห่งริคไคดูไหมล่ะ.....หมอนั่นเข้าใจเรื่องแบบนี้
ดีทีเดียวล่ะ "
" ขอบคุณนะ...แต่ผมว่าไม่ดีกว่า..."
ฟูจิที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นในที่สุด
กับแค่รวบรวมคำพูดให้เป็นประโยคแล้วปฎิเสธอีกฝ่ายไป ก็ยังต้องใช้เวลามากขนาดนี้....
ทำไม ถึงต้องทำดีกับผมในเวลาแบบนี้ล่ะโอชิทาริ
ทำไม......
เพราะว่าผม ไม่มีเทสึกะอยู่เคียงข้างแล้วงั้นเหรอ
" แต่ชั้นส่งแฟกซ์เบอร์โทรของหมอนั่นไปที่บ้านนายแล้วล่ะ...ถ้ายังไงจะลองคุย
ไม่ลองคุยก็ ตามใจนายก็แล้วกัน..."
....
ถ้านับโอชิทาริ.....
ก็คงจะเป็นคนที่สิบแล้วล่ะมั้งที่โทรหาเขาเพราะเรื่องของเทสึกะ....
.
.
.
.
เทสึกะพยายามนึก.....เรื่องที่เสียงปริศนาบอกกับเขา
ที่ๆเขาควรจะกลับไป ควรเป็นที่ไหนล่ะ
" ตอนนี้นึกไม่ออกก็ไม่แปลกหรอก....แต่ถ้าไม่รีบล่ะก็.... จะไม่ทันนะ ..."
เสียงเดิมสะท้อนก้องในหูอีกครั้ง......
เทสึกะหันหน้าหันหลังเพื่อหาต้นตอของเสียงที่พูดกับเขา แต่ทว่าก็ไม่พบ...
" ไม่ต้องหาหรอก ถ้านายนึกชื่อชั้นไม่ออก นายก็หาตัวชั้นไม่เจอหรอก...ฮุฮุ"
..................
เสียงหัวเราะแบบนี้......
หรือว่านายจะเป็น.....
" นายน่ะมาทำอะไรในที่แบบนี้กันล่ะเทสึกะ...."
ยูคิมุระ เซย์อิจิ แห่งริคไค......
ไม่ใช่ว่าหมอนั่นเองก็............ไปแล้ว.....เหรอ
ถ้าแบบนั้นตัวชั้นเองก็คง.............
ในช่วงเสี้ยววินาทีนั้น
เทสึกะก็ได้เห็นภาพเหตุการณ์ที่ค่อยๆย้อนเข้ามาในความทรงจำเล็กน้อย
ภาพของตัวเขา ที่ค่อยๆล้มลง เพียงเพราะวิ่งไปกันไม่ให้เด็กผู้หญิงที่กำลังจะ
ข้ามถนนถูกรถบรรทุกคันใหญ่พุ่งเข้าชน
" เสียมารยาทจัง.... ชั้นยังไม่ตายซักหน่อย แต่ว่า...ก็คงใกล้เต็มทีแล้วล่ะ "
ยูคิมุระหัวเราะ เมื่อเทสึกะหันหลังไปตามเสียงหัวเราะก็เจอเด็กหนุ่มเรือนผมสีน้ำเงิน
ในชุดนอนสีเขียวอ่อน เดินถือก้านดอกลิลลี่เข้ามาใกล้เขาด้วยรอยยิ้มจางๆ
" แต่นายน่ะ.....ยังไม่ถึงเวลาซักหน่อยแล้วมาทำอะไรในที่แบบนี้ "
ยูคิมุระหยุดเดินและนั่งลงใกล้ๆเทสึกะ เขาหันไปหาเทสึกะพร้อมกับถอนหายใจ
ด้วยสีหน้าหนักใจ
" ให้ตายเถอะเป็นถึงกัปตันทีมแต่ทำให้ลูกทีมหนักใจ"
" นั่นมันก็หมายถึงนายด้วยไม่ใช่รึไง......ยูคิมุระ"
เทสึกะสวนกลับมาแทบจะทันที ถึงแม้ว่าจะสับสนกับสิ่งที่เกิดกับตัวเขาเองอยู่ก็เถอะ
" นั่นสินะ ฮุฮุฮุ....ชั้นน่ะไม่อยากจะมาอยู่ในที่แบบนี้หรอกนะ...แต่ก็กลับไปไม่ได้แล้วน่ะ "
" ทำไมล่ะ "
" ไม่รู้เหมือนกัน...."
" แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าสำหรับชั้นยังไม่ถึงเวลาล่ะ "
" ชั้นน่ะ....เห็นคนที่ต้องเสียใจเพราะว่ารักชั้นมามากพอแล้ว แล้วก็ ไม่อยากให้ใคร
ต้องเสียใจเพราะคนที่รักจากไปอีก"
ยูคิมุระมีสีหน้าที่เศร้าลง
" ชั้นรู้สึกว่าสำหรับนายมันยังไม่ถึงเวลา นายน่ะยังกลับไปได้ก็กลับไปสิเทสึกะ
ไปหาคนที่นายรักยังไงล่ะ.... "
คนที่เขารัก.....
นั่นสิ ........ คนที่เขารัก..............เป็นใครกัน
ทำไม ถึงได้นึกไม่ออก....
.
.
.
R rrr Rr rrr
R rrrr R RRrrr
ดึกป่านนี้.....ใครกันนะที่โทรเข้ามา
อยากจะรู้นัก ถ้าเห็นชื่อใครในชมรมโชว์ขึ้นหน้าจอล่ะก็ พรุ่งนี้จะสั่งให้มันวิ่งซักร้อยรอบ
ซานาดะลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย คว้าเอาโทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้างหมอนขึ้นมาดู....
ไม่ปรากฎชื่อของใคร มีแต่เบอร์ที่ไม่คุ้น....
แต่ด้วยความที่อยากรู้ก็ทำให้ตัดสินใจกดรับสาย
ประโยคแรกที่ได้ยิน....ก็ทำให้ถึงกับต้องอึ้ง
" ซานาดะคุงใช่รึเปล่า....ผม ฟูจิ ชูสึเกะ ..."
.
.
.
.
เสียงกระบอกไม้ไผ่กระทบฝาบ่อน้ำหินดังป๊อกป๊อก เมื่อน้ำเต็มกระบอก
น้ำหนักก็ถ่วงให้มันต้องตกลงมากระแทกอีก เป็นแบบนี้ซ้ำๆเรื่อยไป
ซานาดะส่งถ้วยชาให้แขกผู้มาเยือนโดยไม่คาดคิด ที่เพิ่งจะโทรหาเขาไปเมื่อครึ่งชั่วโมง
ที่แล้ว ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามของโต๊ะในห้องรับรอง...
" ถ้าเดาไม่ผิดคงจะเป็นเรื่องนั้นสินะ.....ชั้นรู้ข่าวมาจากเรนจิแล้ว เสียใจด้วยนะ..."
ฟูจิไม่ตอบ นัยน์ตาสีฟ้านั้นดูเลื่อนลอย....
" ไปหาเขามารึยังล่ะ ที่โรงพยาบาลน่ะ "
" ผม........ไม่กล้าไป"
" เฮอะ....แล้วจะให้ชั้นช่วยอะไรนายได้ล่ะ...."
คำถามของซานาดะ ทำเอาฟูจิเองถึงกับพูดไม่ออก นั่นสินะ ดึกป่านนี้
เขาเองไม่ใช่เหรอที่ตัดสินใจมารบกวนคนที่ไม่เคยได้คุยกันเกิน5คำเลยตั้งแต่รู้จักกันมา
เขารู้แค่ว่า ซานาดะคนนี้ ...อาจจะเคยรู้สึกแบบเดียวกับเขา....
เมื่อครึ่งปีที่ผ่านมา.....เขาก็ได้รู้เรื่องเกี่ยวกับยูคิมุระมาเหมือนกันว่า นอนหลับเหมือน
เจ้าชายนิทราไปแบบนั้นโดยไม่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกเลย
ดูเหมือนว่ากัปตันทีมริคไคจะอยู่ได้เพราะเครื่องช่วยหายใจ
และทางการแพทย์ก็ถือว่ายูคิมุระได้ตายไปแล้วด้วย....
ซึ่งก็เป็นเหมือนกับ.....เทสึกะในตอนนี้......อยู่ได้ ก็เพราะเครื่องช่วยหายใจเท่านั้น
แต่อะไรล่ะ .....ทำให้ซานาดะที่อยู่ตรงหน้าเขา ยังคงยืนหยัดอยู่ได้
" นายจะถามว่า อะไรทำให้ชั้นยังมีชีวิตอยู่ได้ใช่มั้ย ถึงแม้ว่าจะเสียคนที่รักไป"
ซานาดะชิงถามขึ้น เพราะรู้อยู่แก่ใจว่ายังไงฟูจิก็คงไม่เป็นฝ่ายพูด
เขาเข้าใจความรู้สึกของฟูจิดี.....
เพราะว่าเขา ก็เคยยืนอยู่ในสถานการณ์เดียวกันนี้
" ความหวัง ยังไงล่ะ.....ชั้นจะอยู่ตรงนี้รอเซย์อิจิ ไม่ว่า....เขาจะกลับมาเมื่อไหร่
หรือไม่กลับมาเลยก็ตาม......."
.
.
.
.
" นึกดีๆสิ เทสึกะ.... รอยยิ้มที่มีไว้เพื่อนายคนเดียวเท่านั้นน่ะ.... นายจำมันได้รึเปล่าว่า
เป็นของใคร "
" อืม....."
กัปตันแห่งเซชุนมีสีหน้าครุ่นคิด ในขณะที่กัปตันแห่งริคไคกำลังสูดกลิ่นหอมจาก
ช่อดอกลิลลี่ในอ้อมแขนของตัวเองอย่างใจเย็น
" นึก...ถึงช่วงเวลาที่มีความสุขสิ.... "
ช่วงเวลาที่มีความสุขอย่างนั้นเหรอ....... ยูคิมุระหมายถึงอะไรกันนะ...
เทสึกะหลับตาลง ค่อยๆนึกถึงสิ่งที่ผ่านเข้ามาในความทรงจำทีละน้อย.......
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ
ที่คนๆนั้นทำให้ชั้นรักเขา....... อย่างหมดหัวใจ.....
.
.
" รอยยิ้มนั้น......ชั้นรู้จัก......... นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลคู่นั้น........ฟูจิ..."
" นึกออกแล้วสินะ....เอาล่ะกลับไปหาเค้าได้แล้ว ก่อนที่ชั้นจะอิจฉานายจนรั้งไม่ให้
นายกลับไปนะ ฮุฮุ " ยูคิมุระยิ้มน้อยๆ...
ภาพสุดท้ายที่เทสึกะเห็นก็ตัวเขาที่ค่อยๆลอยห่างจากทุ่งลิลลี่สีขาวที่ยูคิมุระอยู่ไปเรื่อยๆ
จนสุดลูกหูลูกตา.....แสงสว่างสีขาวเข้ามาแทนที่......สุดท้าย.....
สติที่เลือนลางก็ดับวูบลง ....
ใช่แล้ว....ชั้นจะกลับไป
นายจะรอชั้นอยู่รึเปล่านะ...ฟูจิ.....
.
.
.
.
.
ในที่สุด ผมก็มาหาเธอ......
แต่นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้าย.......
เพราะถ้าพรุ่งนี้เธอยังไม่ตื่นขึ้นมาอีก....
ผมรู้จากคุณป้ามาว่า.....ท่านจะให้หมอถอดเครื่องช่วยหายใจออก
ความหวังอย่างนั้นเหรอ......
ผมควร.....จะหวังรึเปล่าล่ะเทสึกะ
...
ร่างบางเดินเข้าไปในห้อง ICUช้าๆ เวลานึ้ไม่มีใครอยู่อีกแล้ว .....และตัวเขาเองก็
ได้รับอนุญาตเป็นกรณีพิเศษ แม่ของเทสึกะบอกว่าให้เขาอยู่กับเทสึกะได้นานเท่าที่
เขาต้องการ.... เพราะเทสึกะเองก็คงอยากจะอยู่กับเขา
เขาผิดเอง...ที่ไม่มาให้เร็วกว่านี้
เหมือนจะรู้จากโอชิทาริมาว่า ตั้งแต่ยูคิมุระแห่งริคไคหลับไปทั้งๆแบบนั้น....
ซานาดะก็ไปเฝ้ายูคิมุระทุกวัน ไปอยู่ด้วยให้นานที่สุด
แต่.....ทำไมเขาถึงทำไม่ได้แบบที่ซานาดะทำ
ขอโทษนะเทสึกะ เป็นเพราะว่าผมอ่อนแอเอง....
เธอจะยกโทษให้ผม แล้วกลับมาหาผมได้ไหม.......
ของขวัญวันเกิดน่ะ.....ผมขอเธอคืนมา จะได้ไหม....
................
เข็มนาฬิกาทั้งสองไปหยุดที่เลข12พร้อมกัน
วันนี้วันที่ 29 เดือน กุมภาพันธ์......
ฟูจิค่อยๆถอดเครื่องช่วยหายใจออกอย่างระมัดระวัง....ก่อนที่จะโน้มตัวลงหาคนรักของ
เขาช้าๆ.......ค่อยๆรับรู้ความรู้สึกอบอุ่น.....จากการสัมผัสคนที่ตัวเองรัก....
ผมไม่อยากให้ จูบครั้งนี้เป็นจูบลาหรอกนะ
ดังนั้น.........หลังจากผมจูบเธอแล้ว....ช่วยลืมตาตื่นขึ้นมาเถอะนะ เทสึกะ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เสียงนี้ เสียงนาฬิกานี่นา......
ตีสิบสองครั้ง
หมายถึงเวลาเที่ยงคืน
วันนี้.....วันที่เท่าไหร่....
ใครก็ได้ ช่วยที.....ชั้นแค่...อยากจะกลับไปหาเขา.....
ฟูจิ....ชั้น....จะกลับไปหานาย..............!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
.
.
.
.
น้ำตา....... นี่ชั้น กำลังร้องไห้อยู่งั้นเหรอ......ร้องไห้...ทำไมกันล่ะ
" เทสึกะ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เธอบอกผมหน่อยสิ ว่าผม....ไม่ได้ฝันไป "
" เทสึกะ....ผมอยู่ตรงนี้แล้ว.....ผมอยู่ตรงนี้แล้ว....เธอเห็นผมใช่มั้ย "
เขาเห็นน้ำตา.....ฟูจิกำลังร้องไห้
สัมผัสสุดท้ายที่ริมฝีปาก ....ก่อนที่เขาจะลืมตาตื่นขึ้นมา.... อบอุ่นเหลือเกิน....
" อย่าทิ้งผม ไปไหนอีกนะ เทสึกะ ผมไม่อยากอยู่ในวันเกิดที่ไม่มีเธออีกแล้ว...."
ชั้นกลับมาแล้วฟูจิ........
ที่ทำให้นายเสียใจขนาดนี้.....จะยกโทษให้ชั้นได้รึเปล่า.....
.
.
.
ไม่มีคำพูดใดจากเทสึกะ.....นอกจากรอยยิ้มจางๆ
แต่เพียงแค่นั้น......
ก็เพียงพอแล้ว ที่จะเป็นของขวัญวันเกิดอันล้ำค่าที่สุดในชีวิตของฟูจิ ชูสึเกะ
END...
TALK
ไม่จบแฮปปี้ไม่ได้
เพราะกลัวโดนคนฆ่า (หัวเราะ ) ฮ่ะๆๆ
จริงๆแล้ว เรื่องนี้ถ้าใครเคยอ่านไซด์สตอรี่ของซานะยูคิมา.... จะพอเกทนะ
ว่าทุ่งลิลลี่ที่ยุกกี้อยู่โผล่มาได้ยังไง (หัวเราะ)
สำหรับคนที่ไม่เคยอ่านก็ไปอ่านได้นะ ยังมีให้อ่านอยู่ ตามลิงค์ไปโลด
http://uriel.exteen.com/20070727/tenipuri-fic-white-memo
เคยแต่งฟิคมา เป็นฟิคหลอกให้คนดีใจแล้วก็ฆ่าให้ตายตอนจบ
(ดูเหมือนหวานแต่ฆาตกรรมทีหลัง) ก็ซานะยูคินั่นแหละที่เราทำแบบนี้
แต่พอมาเทะฟู อยากจะลองกลับกันดู....
ฆ่าตอนแรกไปเลยแล้วค่อยมาทำให้แฮปปี้ทีหลัง
(วอนโดนตีนจริงๆเรา)
ซานาดะแม่งเป็นพี่เลี้ยงฟูไปซะงั้นเลย...
ส่วนอีชี่ก็พยายามสร้างความร้าวฉานแบบผู้ดี?
ที่สำคัญสุดคือ ยุกกี้น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
(โดนถีบ....นี่มันวันเกิดฟู หล่อนมายุกกี้ๆ อะไรแถวนี้)
เอาล่ะ ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันดีมากๆๆ เพราะ 4ปีจะมีครั้ง
เอาฟิคจากเราไปก่อนละกันนะ เพราะเราวาดรุปไม่ทันละ
โปรเจคบานเหลือเกิน หวังว่าอ่านไปแล้วจะชอบกันนะคะ
* โค้งงามๆ ขอบคุณที่มาอ่านกันค่ะ *
ปล. พูดถึงเทะฟู ไหน ใครว่าคู่นอร์มอลยะ นอร์มอลก็ก๊าวใจได้นะยะ ฮ่าๆๆ
เทะฟูบันไซเว้ยยยยยยยยย (ถึงเราจะซานะยูคิก็เหอะ ชิชิ คู่นี้หาฟิคอ่านยากชะมัด)
