จบซักที.... ดองเอาไว้ข้ามชาติ
เท่านี้ก็เท่ากับว่า ไซด์สตอรี่ของชิฟท์เขียนครบหมดแล้ว จะได้ฤกษ์กลับไปที่คู่เมน
หลักที่ถูกทิ้งอย่างลูกเมียน้อยแบบ 28 ซักที (ขอโทษแฟนๆ28ด้วยคร้าบ)
เอาล่ะ
หมูกับแกะจะลงเอยยังไง
.....
สำหรับคนที่ไม่เคยอ่าน
กรุณาย้อนความได้โดยเลือกจากเมนู recommended ทางขวามือท่าน
จะเจอชื่อ Shift [Side3.1] กับ Shift [Side3.2] อยู่
เอาล่ะพร้อมแล้วเราไปอ่านกันเลย
S h i f t !! [Side Story part 3.3] / END
Tenipuri Fanfic
Marui Bunta X Akutagawa Jiroh
" ให้มันน้อยๆหน่อยสิ.....ดีใจจนลืมง่วงไปเลยรึไง จิโร่... "
บุนตะพูดด้วยเสียงเหนื่อยหน่าย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นขยี้ผมนุ่มๆของเจ้าแกะ
ไฮเปอร์ที่กำลังล้มแผละทับตัวเขาอยู่
" ฮะฮะฮะฮะ "
" นายเนี้ยน้า.....ชั้นอยู่ของชั้นดีๆแท้ๆ แต่นายก็มาทำให้ชั้นชอบนายขึ้นมาซะได้...."
ถึงจะไม่สับสนอีกต่อไปแล้วสำหรับความรู้สึกที่เขามีให้ อาคุตางาวะ จิโร่ คนนี้
แต่ว่ายังสับสนอยู่นิดหน่อยว่าต่อจากนี้ไปควรจะต้องวางตัวยังไง
" แล้ว.......ระหว่างชั้นกับขนมหวาน มารุอิคุงชอบอะไรมากกว่ากันเหรอ "
จิโร่ถามเซ้าซี้ แต่ด้วยคำถามที่เขาเองไม่อยากตอบมากที่สุดในโลก... นั่นสิ
เขาควรจะตอบอีกฝ่ายว่ายังไงดีล่ะคิดๆ แล้วก็นึกเรื่องขำๆ ขึ้นมาได้
เลยตอบอีกฝ่ายไปด้วยน้ำเสียงชวนขบขัน
" ฮ่ะๆๆๆ รู้มั้ยจิโร่....ถ้ากินนายแทนขนมหวานได้เมื่อไหร่ชั้นก็คงชอบนายที่สุด "
" เหรอ เหรอ เหรอ..... อื้มมมมม "
จิโร่ตาลุกวาว.....ก่อนจะเงียบไปพักหนึ่ง
บุนตะสังเกตสีหน้าครุ่นคิดของอีกฝ่าย...พร้อมกับเฝ้ารอดูว่าจิโร่จะพูดอะไรต่อไป
" งั้นชั้นจะเป็นขนมหวานให้มารุอิคุงก็แล้วกันน้า มารุอิคุงกินชั้นได้ตามสบายเล้ยยยย "
จิโร่ยิ้มร่า....
สิ่งที่ได้ยินนั่นทำให้มารุอิ บุนตะ ถึงกับต้องอึ้งไปเลยทีเดียว เขาเองไม่รู้ว่าควรจะกลุ้มใจ
กับความซื่อจนเซ่อของจิโร่ดีหรือเปล่า หรือว่าควรจะดีใจที่จิโร่เป็นแกะซื่อบื้อ
ที่หลอกกินง่ายซะขนาดนี้ดี หรือว่าหมอนี่จะน่ารักก็ตรงที่ซื่อๆแบบนี้ล่ะมั้ง
" ไม่เอาดีกว่า ...ยังเร็วเกินไป.... นายไม่เคยได้ยินเหรอ อะไรอร่อยๆต้องเก็บเอาไว้กินทีหลัง "
" ว้า.....เก็บไว้นานระวังบูดน้า.... "
" ตลกน่า นายเนี่ยนะจะบูด..."
บุนตะเถียงจิโร่กลับไปแทบจะทันที ....แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน....
.
.
.
คืนนั้น จิโร่รื้ออะไรต่อมิอะไรที่เป็นสมบัติของตัวเองออกมากองมากมาย
.... ความทรงจำเก่าๆของเขาที่อยากจะแบ่งปันให้อีกฝ่ายได้รู้
บุนตะเองก็เพลินไม่ใช่น้อยกับการที่นั่งฟังจิโร่พูดโน่นพูดนี่ได้อย่างไม่รู้เบื่อ ....
เขาเองรู้สึกว่าเจ้าแกะง่วงนอนนั่นจริงๆไฮเปอร์กว่าที่ใครๆคิดนะเนี่ย
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว กับการที่ทั้งสองคนมานั่งรื้อข้าวของกันเสียจนเกลื่อนห้อง
ทั้งจากกล่อง จากตู้ จากกระเป๋า จิโร่ชี้โน่นชี้นี่ให้เขาดู แล้วก็เล่าเรื่องเกี่ยวกับของ
สิ่งนั้นให้ฟังอย่างไม่รู้จักเบื่อ
" แล้วนายเอาอะไรไปโรงเรียนบ้างเนี่ย ไม่ใช่ว่าขนทุกอย่างไปหรอกนะ"
" ก็ มีการ์ตูน.... มารุอิคุงชอบอ่านเรื่องโจโจ้รึเปล่า "
" เคยอ่านแต่ก็งั้นๆ นะ "
" เหรอ แต่ชั้นชอมมากเลยน้า สนุกออก~......ท่องชื่อแสดนได้ทุกเลยตัวด้วย"
" นายเป็นโอตาคุโจโจ้รึไงเนี่ย "
" ฮ่ะๆๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า..... แล้วก็อย่างอื่นที่เอาไปก็ GPSน่ะ แม่ให้พกไว้เพราะ
ชั้นชอบไปหลับที่ไหนก็ไม่รู้แล้วก็วุ่นวายขึ้นมาทุกทีเลยยย "
" อย่าพูดเรื่องเดือดร้อนด้วยเสียงร่าเริงแบบนั้นสิ เหมือนเด็กดื้อเลยนะนายเนี่ย "
" ฮ่ะๆๆๆ ก็น้า... ไม่รู้สิ นอกจากนี้มารุอิคุงลองค้นๆดูสิว่ามีอะไร "
บุนตะทำตามจิโร่พูดอย่างว่าง่าย เมื่อเจ้าของอนุญาต เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า
เจ้าแกะง่วงนอนตัวนี้มีอะไรซุกซ่อนเอาไว้ในกระเป๋าบ้าง
".... เห นี่มัน... ป๊อกกี้นี่นา... ?"
" นั่นพวกผู้หญิงให้มาน่ะ ......ไม่ได้ขอแต่ว่าพอรู้ตัวอีกทีก็มีอยู่ในกระเป๋ากับใต้ลิ้นชักแล้ว
.... สงสัยพวกเธอจะเอามาใส่ไว้ตอนชั้นหลับมั้ง"
" ... ผู้หญิงในห้องนายเนี่ยเป็นซานต้าคลอสกันหมดเลยเหรอ.....-*-
ชอบเอาของมาใส่ไว้ตอนคนหลับแบบนี้เนี่ย " บุนตะขมวดคิ้ว
" ฮ่ะๆๆๆๆๆๆๆๆ มารุอิคุง คิดได้ยังไงน่ะ นั่นสิเนอะเหมือนซานต้าซะไม่มีเล้ยยยยยย "
" เฮ้อ......................"
" อ๊า... ใช่ๆๆๆๆ แล้วมารุอิคุงล่ะเอาอะไรไปโรงเรียนบ้างเหรอ"
จิโร่ที่เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็อยากรู้เรื่องของที่อีกฝ่ายเอาไปเรียนถามขึ้นบ้าง
" ขนม....แล้วก็อีกสองสามอย่าง .....นายจะลองค้นดูก็ได้นะ"
บุนตะว่าพลางส่งกระเป๋าของตัวเองให้จิโร่
" โอ้ จริงเหรอออออออ แบ่งชั้นกินมั่งซี ... ว้าววววววววว ...เยอะแยะเต็มไปหมดเลย"
ระหว่างที่จิโร่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับสารพัดขนมในกระเป๋าของบุนตะอยู่นั้น
บุนตะเองก็ต้องทำหน้าฉงนกับของสิ่งหนึ่งที่เขาล้วงออกมาได้จากกระเป๋าของจิโร่
" แล้ว...ไอ้นี่....... จิโร่ ...นี่อะไรน่ะ "
" มารุอิคุงจำมันไม่ได้จริงๆน่ะเหรอ "
" คลับคล้ายคลับคลา...........เหมือนกับว่าเคยเห็นที่ไหน"
" งั้นชั้นจะใบ้ให้นะ........มันเป็นของสำคัญมากที่ คนที่ชั้นชอบมากๆ
ให้มาตอนอยู่ปี 1ล่ะ "
จิโร่ยิ้ม นัยน์ตาเป็นประกาย
" แล้วเมื่อเย็นนี้คนๆนั้นก็ให้ของแบบเดียวกันนี้มาอีกอันนึงไง "
เพียงแค่นั้นบุนตะก็นึกเรื่องทั้งหมดออกทันที
" เหรอ แล้วตอนนี้ยังชอบคนคนนั้นอยู่รึเปล่า "
" ชอบสิ แต่ ไม่คิดอยากจะเป็นคนๆนั้นเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ "
" เอ๋...."
" เมื่อก่อนชั้นคิดว่า ถ้าชั้นเป็นคนๆนั้นได้ซักวันก็คงดีน่ะซี"
" เหรอ... แล้วทำไมตอนนี้ไม่อยากเป็นแล้วล่ะ"
" ก็เพราะนั่นมันความคิดเด็กๆม้าง...อา... ใช่ซี ตอนนี้ชั้นคิดว่าอยากจะเก่งให้ได้
เหมือนคนๆนั้นมากกว่าแทนแล้วล่ะน้า....."
" ว้า.... น่าเสียดายนะ จริงๆแล้ว ชั้นก็อยากจะลองเป็นแกะง่วงนอนดูซักวันเหมือนกัน
นะจิโร่ ...ดูนายมีความสุขอยู่ทุกวันเลยจนน่าอิจฉา "
เรือนผมสีแดงขยับเข้ามาใกล้ ก่อนที่จะโน้มหน้าเข้าจูบเบาๆที่ข้างแก้มนุ่มนิ่มจน
เปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อด้วยความดีใจปนเขินของเจ้าแกะง่วงนอน และยิ่งเมื่อเห็น
เจ้าแกะง่วงนั่นหลับตาปี๋ ก็อดแกล้งจะเลื่อนไปจูบเบาๆที่ริมฝีปากสีชมพูนั้นไม่ได้....
" ม..มารุอิคุง......."
เจ้าแกะง่วงลืมตาโพลงทันทีเมื่ออีกฝ่ายถอนจูบหวานๆนั้นออก
บุนตะมองอีกฝ่ายอย่างพอใจเล็กๆ ก่อนจะเริ่มพูดต่อ
" ถ้าเราสลับตัวกันได้ก็คงดี เนอะ นายก็ไปเรียนที่ริคไควันนึง ส่วนชั้นก็ไปเรียนที่
เฮียวเทวันนึง "
" ฮ้า....พูดยังกับการ์ตูนแน่ะ... ....แต่ก็ ถ้ามารุอิคุงบอกว่าสนุกล่ะก็......
ชั้นก็อยากให้เป็นแบบนั้นเหมือนกันน้า.....ฮ้าวววว นี้ดึกป่านนี้แล้วเหรอ "
" อ่าว.... ไหงจู่ๆนายง่วงขึ้นมาเล่า !!!!!!!!!!!!!!!! "
" ไม่รุ..."
จิโร่ตอบงูกงีก .... นัยน์ตาคู่ที่เป็นประกายเมื่อครู่กลับกลายเป็นปรือๆเพราะความง่วงเข้าเล่นงาน
" เดี๋ยวเซ่....เรายังคุยกันไม่จบเลย ...."
" งึม......ง่วงแล้วอะ...... มารุอิคุง.....นอนกันเถอะ...."
"เฮ้ย.....เดี๋ยวสิ นายจะนอนตรงนี้ไม่ได้นะจิโร่ เดี๋ยวก็หวัดกินหรอก
ลุกเดี๋ยวนี้นะ ......ไปนอนตรงเตียงไป"
" Zzzzzzzzzzz "
" บ้าเอ๊ย.... ชั้นไม่อุ้มนายไปที่เตียงหรอกนะ "
บุนตะว่าพลางเดินไปฉวยเอาผ้าห่มบนเตียง แล้วก็หมอน....
ก่อนจะเดินกลับมานั่งลงข้างๆจิโร่ที่หนีไปเข้าเฝ้าพระอินทร์เสียแล้ว
เขาค่อยๆประคองศีรษะอีกฝ่ายขึ้นเบาๆ ก่อนจะสอดหมอนนุ่มๆเข้าไปแทน
ผ้าห่มถูกสะบัดให้คลี่ออกก่อนจะลากไปห่มให้คนข้างๆ บุนตะตบหมอนของตัวเอง
สองสามทีและวางมันลงข้างๆกับหมอนของจิโร่ ... เขาซุกตัวลงนอนใต้ผ้าห่ม
เดียวกันกับจิโร่ก่อนจะหันหน้าไปพูดกับเจ้าแกะที่หลับไปแล้วเบาๆ
" ถ้านายอยากนอนพื้นนัก ชั้นจะนอนเป็นเพื่อนด้วยก็ได้ .........แต่รับรองว่าพรุ่งนี้
คงจะปวดหลังน่าดู T-T "
.
.
.
.
โอยย ปวดไปทั้งตัวเลย......
นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย....
ภาพตรงหน้าเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆเมื่อตาชินกับแสงสว่างจ้าของยามเช้า....
มารุอิ บุนตะ แทบจะอยู่ในอาการชอคสิ้นสติเมื่อเห็นภาพตรงหน้า....
คนที่นอนอยู่ตรงหน้า.... ไม่ใช่อาคุตางาวะ จิโร่ แต่เป็นตัวเขา....
ส่วนตัวเขาที่พุ่งพรวดเข้าไปในห้องน้ำในอีกไม่กี่อึดใจต่อมา.......
ก็ต้องตกใจกับภาพในกระจกเงาที่สะท้อนเป็นแกะง่วงๆตัวนึง....
นี่คือคำว่าปาฎิหารย์ หรือคำว่าความฝันกันแน่ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เสียงร้องบ้านแทบแตกนั่นดังพอจะทำให้เจ้าแกะง่วงในร่างปีศาจขนมหวานตื่นขึ้นมาทันที
จิโร่ที่เพิ่งตื่นเดินดุ่มๆตามเสียงที่ได้ยินเข้าไปในห้องน้ำ
และเมื่อสองคนหันมาสบตากัน........ แน่นอนว่ากลายเป็นช๊อคคูณสองภายในเวลาไม่กี่นาที
.
..
.
.
" หวา หวา หวา เราควรจะทำไงกันดี มารุอิคุง "
" นอนไง.....เผื่อตื่นมาอีกทีมันจะกลับเป็นเหมือนเดิม =[]= "
" อ่า.....ถ้าตอนนี้ไม่ใช่ความฝันล่ะก็....ชั้นคงเสียดายแย่เลย "
เจ้าแกะทำหน้าสลดเสียจนอดถามไม่ได้
" นายเสียดายอะไร..."
" ก็ เมื่อกี้มีความคิดแว่บเข้ามาในหัวว่า... อยากเล่นเทนนิสตอนนี้น่ะซี
ถ้ามารุอิคุงจะนอนล่ะก็....เสียดายเวลาแย่เลย "
" ห๊า.............."
" ก็ มารุอิคุงกับชั้น เรามาแข่งกัน... ตอนนี้เลยนะ...... นะ ....นะนะนะ น้าาาาาาาาาา "
.
.
.
เมื่อถูกเซ้าซี้มากๆด้วยลูกอ้อนที่เป็นของถนัดของจิโร่
มารุอิ บุนตะ ในร่างของอาคุตางาวะ จิโร่ ถึงกับส่ายหน้าอย่างย้อมแพ้ช้าๆ
เอาเถอะ ถึงตอนนี้มันจะเป็นความฝันหรือความจริงก็ช่าง....
แต่การที่ได้ทำเรื่องสนุกๆกับคนที่รักนั่นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ....
" ถ้างั้นไปแข่งกันทีไหนดีล่ะ .........คอร์ทของเฮียวเท... หรือว่าคอร์ทของริคไค ? "
.
.
.
END
ขอบคุณค้าบบบบบบบบบบบบ
จบแล้วค้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
ไปนอนล่ะค้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
ปล. ควรออกมินิโดของคู่นี้ดีมั้ย มีพลอตแล้วแต่ไม่ได้วาดซักที
เพราะว่าวาดคู่อื่นอยู่ฮ่าๆๆๆ
