เอาอีกแล้ว โดนเพลงของมิเซียเข้าสิงอีกแล้ว   เลยลุกมาเขียนฟิคอีก.....ก้ากก
(อัลบั้มนี้มีทั้งหมด 14เพลง ...ไม่ใช้ว่าจะลุกมาแต่งให้ครบทุกเพลงหรอกนะ55)
แต่คราวนี้......กลายเป็นฟิคเทะฟูไปได้ (หัวเราะ)   จะเรียกได้ว่านี่เป็นครั้งแรก
ที่เขียนฟิคฝั่งเซชุนเลยก็ได้นะ   (เริ่มแรกมาเราก็ริคไคๆ เฮียวเทๆลูกเดียว)

ดังนั้นถ้าอะไรมันแปลกๆ ไปก็ต้องขอโทษด้วยนะ  (โค้ง ~ - -/)

แต่ว่าโดปุริเล่มแรกที่เราออกก็โดเทะฟู 555
เพราะว่าคู่นี้เป็นคู่แรกที่กรี้ดตั้งแต่เริ่มชอบปุริ

(ถึงจะโดนริคไคแซงโค้งไปแล้วก็เหอะ อุฮิ...)

คำเตือน *-* 

คงจะเห็นตั้งแต่จั่วหัวบล็อกแล้วว่าฟิคเทะฟู ดังนั้น....แน่นอนมัน Y จ้ะ
ดังนั้น....ใครที่ไม่ชอบแนวนี้กรุณาปิดซะเถิดนะคะ *-* /

เอาล่ะ....แปะเพลงก่อน *-*  ถ้าไม่ใช้ไออีจะเปิดไม่ได้นะคะ
ดังนั้นถ้าเอาหมาไฟดู ก็จิ้มลิงค์โหลดไปก็แล้วกัน....
http://rabbituriel.hp.infoseek.co.jp/blog/sobani.wma


そばにいて...
MISIA - EIGHth WORLD

いくつも光り　重ねてみて
終わりの来ない　物語みたいに

愛する事になぜ　臆病になっていたの?
この胸は目覚めてく　透き通る季節に

そばにいて　何よりも
頬笑んで　誰よりも
今ここで　見つめる
あなたの　その眩しさは
思い出にはならない
写真にも残せない
ただここに　咲き誇るから

いくつも想い綴ってる
あなたへ　言葉　生まれるまま

ただ同じ世界を　ただ見つめているだけで
この胸はトキメクの　新しい季節に

抱きしめて　何よりも
見つめてて　誰よりも
今ここで　頬笑む
あなたの　その愛しさは
言葉にも出来ない
メールにも打てない
ただここに　咲き誇るから

そばにいて　何よりも
頬笑んで　誰よりも
今ここで　見つめる
あなたの　その愛しさは
思い出にはならない
写真にも残せない
ただここに　咲き誇るから



Tenipuri Fanfic

そばにいて..
Tezuka x Fuji

"  รู้รึเปล่า............คนบางคนทำทุกอย่างได้เพื่อคนที่ตัวเองรัก  
แต่เขาไม่เคยรักตัวเองเลย ......ฟูจิ.... นายฟังที่ชั้นพูดอยู่รึเปล่า"

...ยามค่ำคืนที่หิมะตกโปรยปราย.....
กับคำพูดที่ทำให้อัจฉริยะแห่งเซชุนต้องรู้สึกหนาวไปจนสุดขั้วหัวใจ

" เทสึกะ.....เธอหมายถึงผมอย่างนั้นเหรอ "

"....."

เทสึกะไม่ตอบว่าอะไร.....เขาเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง.... แสงไฟจากถนนหน้าบ้าน
ลอดเข้ามาผ่านม่านหน้าต่างที่ปิดสนิท  ท่ามกลางความมืดที่เงียบสงัด  
ถึงแม้ว่าในห้องจะถูกปรับอุณหภูมิด้วยเครื่องปรับอากาศ.....
หากแต่คนสองคนกลับรู้สึกราวกับว่ากำลังนั่งอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ  

" เธอรู้ได้ยังไง ....ว่าผมไม่เคยรักตัวเองเลย "

" .....เพราะชั้นไม่เคยเห็นนาย ..... ทำอะไรเพื่อตัวเองเลย....... "

" ทำสิ....ทุกวันนี้ที่ผมทำอยู่  ก็เพื่อตัวเองทั้งนั้น......."

ร่างบางกอดคนตรงหน้าเอาไว้แน่น....

"  ต่อให้ต้องเสียอะไรในชีวิตไป  ผมก็ยอม... แต่ผมจะไม่ยอมเสียเธอไปเด็ดขาด
ผม.....รักเทสึกะ""

"  ฟูจิ...นายกำลังทำให้ชั้นกลายเป็นคนที่เห็นแก่ตัวนะ.... "  เทสึกะพูดด้วยน้ำเสียงดุ

"  มันเหมือนว่าชั้นกำลังขัดขวางความก้าวหน้าของนาย...... เทนนิสของนายยังจะไป
ได้ไกลกว่านี้  ถ้านายทุ่มเทให้มันมากกว่านี้....มากกว่าที่จะเอาเวลามาทุ่มเทให้ชั้นอย่างเดียวนะ ฟูจิ"

" ....เวลานี้เทนนิสน่ะไม่สำคัญเท่าเทสึกะหรอก "

ฟูจิยังคงซุกตัวอยู่กับแผ่นอกของเขาแน่น.....อ้อมแขนเล็กๆยิ่งกระชับแน่นขึ้น  
ราวกับกลัวว่าตัวเขาจะหายไปจากตรงนี้อย่างนั้นล่ะ....

" ให้ผมไปอยู่กับเธอ.... นะ.....ไปเรียนต่อม.ปลายที่นั่นก็ได้...."

" แล้วที่บ้านของนายเขายอมเหรอ...ฟูจิ.....มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ 
แต่ว่าเป็น  อนาคต ของนายทั้งชีวิตนะ "

"  แต่เทสึกะก็เป็นทั้งชีวิตของผมเหมือนกัน....ผมก็แค่......อยากอยู่ข้างๆเธอวันนี้
.....และตลอดไป"
.
.
.
.
.
ไม่มีคำโต้แย้งใดๆจากกัปตันแห่งเซชุนอีก   นอกจากสีหน้าเหมือนว่าหนักใจ  

.......ตอนนี้แม้จะพูดโน้มน้าวยังไง...ฟูจิก็คงไม่ฟังเขา.....

.
.
.

ปลายเดือนกุมภาพันธ์ ....... 

ผมดูออกนะว่าเธอลำบากใจขนาดไหนที่ผมรบเร้าขอไปด้วย

แต่ว่า.....ถึงอย่างนั้นผมก็ตัดสินใจไปแล้ว....ผมอยู่โดยที่ไม่มีเทสึกะไม่ได้ 

ผมอาจจะเอาแต่ใจ......ขอโทษนะเทสึกะ.....

" ผมได้โรงเรียนที่จะเรียนต่อที่เยอรมันแล้วนะเทสึกะ  ส่วนกำหนดการ....
ก็คงจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากนี้แล้วล่ะ  "

" อืม...."  

จากเรื่องที่อีกฝ่ายบอกมา....เทสึกะก็ได้แต่ตอบรับไปด้วยท่าทีเฉยชา...
จนถึงวันนี้  เขาเองก็ยังรู้สึกว่าเป็นกังวลกับการที่ฟูจิเอาตัวมาผูกติดไว้กับเขา
แต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดีใจที่จะได้อยู่กับคนที่เขารัก

หากแต่ไม่อาจกำจัดความรู้สึกที่เหมือนว่าตัวเองเป็นคนพราก
อนาคตที่ดีไปจากคนที่เขารักได้
.
.
.
" วันนี้ไปค้างที่บ้านผมไหม  " 
เสียงหวานเอ่ยชวน.....ซึ่งก็ไม่มีเหตุผลใดที่เทสึกะจะต้องปฎิเสธอยู่แล้ว...

คนทั้งสองเดินกลับบ้านด้วยกันเงียบๆ  ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไร 
หากแต่ต่างก็คิดอะไรเพลินๆอยู่ในใจด้วยกันทั้งคู่

ที่ฟูจิรบเร้าจะตามเขาไปอยู่ด้วยกันที่เยอรมัน  ก็อาจเป็นเพราะเหตุนี้

เพราะยิ่งอยู่ใกล้กันมากเท่าไหร่  

.....ก็ยิ่งไม่อยากแยกจากกันมากเท่านั้น

.
.
.

กลางเดือนมีนาคม.......

เพื่อนๆมากมายแห่กันมาส่งเขาทั้งสองที่สนามบิน..... ไม่ใช่เฉพาะสมาชิก
ของชมรมเซชุน.....เพื่อนเก่าแก่อย่างสมาชิกทีมโรคาขุก็ยังมากันครบ
คนที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมาอย่างอาโตเบะ เคย์โกะ  กับโอชิทาริ ยูชิ แห่งเฮียวเทก็ยังมา
ทำให้บรรยากาศดูครึกครื้นขึ้นมาทันที   ราวกับว่านี่ไม่ได้มาเพื่อการจากลากันเลยแม้แต่นิดเดียว

ไม่นานนัก  โอเปอร์เรเตอร์ก็ประกาศเวลาบอร์ดดิ้งของผู้โดยสารที่จะเดินทาง
ไปเยอรมันด้วยเที่ยวบินล่าสุดนี้  อัจฉริยะแห่งเซชุนลุกขึ้นจากเก้าอี้  
หยิบสัมภาระที่จะเอาไปด้วยมาถือไว้ในมือ  

" ได้เวลาแล้วล่ะเทสึกะ เราจะไปกันหรือยัง"

" อืม..... ถึงเวลาของนายแล้วนะ ...ไปเถอะฟูจิ "

คำพูดของเทสึกะ.....แม้จะไม่ดังมาก แต่ก็ทำให้ทุกคนที่ได้ยินต้องตกตะลึง รวมทั้งฟูจิด้วย

" ....เทสึกะ.....พูดกับผมแบบนี้หมายความว่ายังไง"

"  ชั้นบอกว่าถึงเวลาของนายแล้ว ......นายไปได้แล้ว...."

" เทสึกะ...เธอ.......แบบนี้หมายความว่าเทสึกะจะไม่ไปด้วยกันกับผม......ใช่มั้ย....
เธอ......หลอกผม...."

"  ขอโทษนะฟูจิ ที่ชั้นทำลงไปเพราะคิดว่า ห้ามยังไงนายก็ไม่ฟัง..... 
ก็มีแต่วิธีนี้เท่านั้น    นายไปอยู่ที่เยอรมันแล้วต้องพัฒนาเทนนิสของนายให้ดีๆนะ"

" ถ้าไม่มีเทสึกะไปด้วยผมก็ไม่ไป !!!!!!  "  ร่างบางตะโกนสุดเสียง 

"  เป็นไปไม่ได้แล้วล่ะฟูจิ   วันนี้ ที่ๆชั้นจะต้องไปก็คืออเมริกา....ส่วนนาย
จะต้องไปเยอรมัน... เราทั้งสองคนต่างก็มีเรื่องของอนาคตที่ต้องจัดการ"

" ไม่เอา....ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น !!!!!!... ถ้าไม่มีเธอ ....."

" ลืมที่ชั้นพูดไปแล้วรึไง ฟูจิ.... คนบางคนทำได้ทุกอย่างเพื่อคนที่ตัวเองรัก ...
แต่เขาไม่เคยรักตัวเองเลย "

" ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแหละ   ...ผมก็แค่รักเทสึกะ"

" อย่าดื้อ.....  จะได้มั้ย..... เราไม่ได้ ...... พรากจากกันไปจนตายเสียหน่อย "

ในเวลาแทบจะไล่เลี่ยกัน  เสียงโอเปอร์เรเตอร์สนามบินก็ประกาศเวลาบอร์ดดิ้ง
ของผู้โดยสารที่จะเดินทางไปอเมริกา

" ชั้นก็คงต้องไปเหมือนกัน...... เอาไว้....คงได้เจอกันอีกซักวันนะ  ...... ลาก่อน ฟูจิ"
.
.
.
.
ลาก่อน....ฟูจิ.....

ลาก่อน....

.
.
.

หนึ่งชั่วโมงที่แล้วที่คำๆนี้หลุดมาจากปากของคนที่เขารักที่สุด
คำว่าลาก่อน...... กับที่เธอบอกผมว่า  "เราไม่ได้พรากจากกันไปจนตายเสียหน่อย " 
.....มันสวนทางกันรู้ไหม เทสึกะ...
.
.
ผมไม่นึกว่าเธอจะเป็นคนใจร้ายแบบนี้  .....แต่แบบนี้ก็สมกับเป็นเธอแล้วเทสึกะ...

ลาก่อน....เทสึกะ.....
เวลานี้  ผมจะรักตัวเองให้มากกว่ารักเธอ.....  เฉพาะตอนนี้เท่านั้น

แต่เมื่อเวลานั้นมาถึง....

เมื่อถึงเวลาที่ผมจะได้กลับไปเจอเธออีกครั้ง......

เธอจะต้องยอมให้ผมรักเธอ ....เหมือนกับที่ผมรักตัวผมเองนะเทสึกะ......

.
.
.
.
.
ใบไม้เปลี่ยนสีและร่วงลงจากต้น......  
ไม่นานก็ผลัดใบสีเขียวชอุ่มมาแทนที่และเริ่มออกดอก....
ฤดูกาลผันเปลี่ยนไปเรื่อยๆตามเวลาที่ไหลไปอย่างไม่รู้จักจบสิ้น....

กว่าจะรู้ตัว  ปีนี้ก็เป็นปีที่สามเข้าไปแล้วที่ต้องมาอยู่คนเดียวในที่ๆไม่รู้จัก....

ฟูจิ ชูสึเกะคนนี้.....ไม่เคยยิ้ม  หรือหัวเราะ  ให้ใครได้เห็นทั้งนั้น....
ทุกอย่างที่ทำ......เพียงเพื่อตัวเองเท่านั้น....   

เพื่อซักวัน  จะได้ทำทุกอย่างเพื่อคนที่ตัวเองรักได้....

ทีม ม.ปลายของโรงเรียนที่เขาเรียนอยู่นั้น ก็เรียกได้ว่าเป็นอันดับต้นๆของเยอรมัน....
สำหรับอัจฉริยะอย่างเขา มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะหลุดโผเข้าไปเป็นสมาชิกตัวจริง
ของทีม  หากแต่ว่า....มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยที่จะต้องเรียนรู้อะไรใหม่ๆที่ไม่เคยรู้มาก่อน
 ......  มันไม่เหมือนสมัยที่อยู่เซชุนอีกแล้ว....เมื่อทุกอย่างต้องพัฒนาไปด้านหน้า 
...และตัวเขาเองก็ต้องเติบโตขึ้น

เรื่องนี้เองหรือเปล่าที่เทสึกะพยายามจะบอกกับเขา.....

เมื่อมีเวลาให้กับบางสิ่งบางอย่างมากขึ้น  เมื่อเอาจริงเอาจังกับมันมากขึ้น 
เราก็จะค้นพบในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยหาเจอ....

ราวกับว่าขีดจำกัดที่มองไม่เห็นมันขยายอาณาเขตออกไป

ประตูของห้องพักที่ว่างเปล่าถูกเปิดออก......
พร้อมเจ้าของห้องที่เพิ่งกลับมาจากงานพร็อมของโรงเรียน....
เผลอได้ไม่นาน   ก็มาถึงวันสุดท้ายของการใช้ชีวิตนักเรียนม.ปลายเสียแล้ว....

เมื่อเอาสัมภาระเก็บเข้าที่เข้าทางแล้ว  ฟูจิก็ไม่ลืมที่จะชงชาอุ่นๆ 
มานั่งจิบเงียบๆสบายๆคนเดียวที่ระเบียงห้องที่เป็นมุมโปรดของเขา
ก่อนจะหยิบเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมากดโทรออก....
ไม่นานนักปลายทางก็รับสายด้วยน้ำเสียงคุ้นเคย..... 

" นี่.... วันนี้ผมเพิ่งไปงานพร็อมของโรงเรียนมา......ผมเรียนจบแล้วนะเทสึกะ "   ฟูจิหัวเราะเบาๆ

"  ยินดีด้วยนะ..... วันนี้ก็เลยได้เต้นรำอย่างสนุกสุดเหวี่ยงไปเลยสินะ  "   เทสึกะอดจะหยอกล้อคนรักเล่นๆไม่ได้

" เปล่าซักหน่อย....ผมไม่อยากเต้นกับใครทั้งนั้นแหละ " 

" อ้อใช่.....ลืมไปเลย  ยินดีด้วยนะที่ทีมของนายชนะระดับประเทศของเยอรมัน.. "

" นั่นมันตั้งนานมาแล้วนะเทสึกะ.... แต่เธอเพิ่งจะมาบอกเอาป่านนี้ "   

" ก็ ....ก็ชั้นไม่ว่างโทรหานายนี่นา.....อย่าน้อยใจสิ " 
เมื่อโดนเสียงหวานตัดพ้อเอา  เทสึกะจำต้องรีบแก้ตัวอย่างรวดเร็ว

"  สามปีแล้วนะเทสึกะ....ที่เราไม่ได้เจอกันเลย..... "

"  อืม.....แล้วเวลาสามปีที่ผ่านมานี้  นายหัดรักตัวเองเป็นแล้วหรือยังล่ะ..... "

"  ตกลงวันนี้เธอจะหาเรื่องผมอย่างเดียวเลยใช่ไหมเทสึกะ "    เสียงหวานยังไม่เลิกตัดพ้อคนรัก  

" ป...เปล่าซักหน่อย   ...ชั้นถามด้วยความเป็นห่วงนะ "

"  ฮ่ะๆๆ.... ผมก็พูดไปแบบนั้นแหละเทสึกะ......นี่ๆ....เธอรู้รึเปล่าว่าตอนนี้ที่นี่
หิมะตกหนักมากเลยล่ะ  แต่ผมก็ยังมานั่งดูหิมะอยู่นอกระเบียง ..... มันสวยดีนะ...."

"  ชั้นรู้....ฟูจิ.... วันหิมะตกที่เยอรมันตอนเดือนกุมภาเนี่ยมันหนาวมากๆเลยล่ะ....."

" เทสึกะจะรู้ได้ยังไงล่ะ....เธอไม่ได้อยู่ที่นี่ซักหน่อ...  เท...เทสึกะ !!! "

ไม่ผิดแน่........
เด็กหนุ่มสูงโปร่งที่เขายืนอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ๆระเบียงห้องนั้น.....

นั่น.....เป็นเธอจริงๆใช่มั้ย....เทสึกะ.....

ไม่รออะไรอีกแล้ว..........  ไม่ต้องให้รอสมองสั่งการ  
เด็กหนุ่มผู้ที่ได้ชื่อว่าอัจฉริยะก็ถลาออกไปจากห้องแล้ว....

แค่ช่วงพริบตา.....  รู้ตัวอีกที  ก็กอดคนตรงหน้าเอาไว้แน่นแล้ว....

" เทสึกะ.....เธอทำให้ผมตกใจ........"

"  ขอโทษนะ...."
.
.
.

เด็กหนุ่มภายใต้กรอบแว่นตาเชยคางคนรักของตัวเองขึ้นก่อนจะจูบเบาๆอย่างอ่อนโยน....
"  ดึกขนาดนี้คงไม่มีใครเห็นหรอกมั้ง......"  

" เธอสนว่าจะโดนคนมองด้วยเหรอ เทสึกะ "    ....ฟูจิหัวเราะ....

" อืม.....ไม่รู้สิ"

" แล้วทำไมเทสึกะถึงมาหาผมล่ะ.....ในเมื่อสามปีที่แล้วเธอไล่ผมไปอย่างกับอะไรดี " 

" เพราะว่า..........ชั้นอยากอยู่ข้างๆนาย.... ฟูจิ...."

เพราะว่า เพราะคิดถึง.....มากมายเหลือเกิน.....
จริงๆแล้ว.....อยากอยู่ข้างๆนายมาตลอด......

สุดท้ายแล้วชั้นก็ขาดนายไม่ได้เหมือนกัน.......

สำหรับฟูจิเอง...วันนี้เป็นวันแรกในรอบสามปีเลยกระมัง.....ที่ได้ยิ้ม  
ได้หัวเราะออกมาอย่างมีความสุขแบบนี้......

" ไปดื่มชากันซักหน่อยดีไหม เทสึกะ"

"  นึกว่านายจะไม่ชวนซะแล้วอีก...."  
เทสึกะยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินตามคนรักขึ้นไปบนห้องพัก 

หิมะยังคงตกโปรยปรายลงมาพร้อมกับความหนาวเย็น
หากแต่คนสองคนกลับไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ว่านี้เลยแม้แต่น้อย.....

เพราะว่าความอบอุ่นในหัวใจ.....ทำให้ไม่รู้สึกหนาวอีกต่อไปแล้ว....

ฟูจิส่งถ้วยชาอุ่นๆให้กับเทสึกะ....
" ชาญี่ปุ่นนะ....ให้ยูตะส่งมาให้...ผมได้แต่หวังว่าซักวันคงจะได้นั่งจิบกับชาเทสึกะด้วยกัน"

เทสึกะรับถ้วยชามาวางไว้บนโต๊ะ  ก่อนที่จะดึงตัวคนรักเข้ามากอด.....

" ความหวังก็เป็นจริงแล้วนี่ไง.... นอกจากนี้นายยังหวังอะไรอีกรึเปล่า ฟูจิ...."

.
.
.

.
.

ฟูจิเงียบไปอยู่นาน.....นานพอๆกับที่เทสึกะจูบเขาเบาๆอีกครั้ง......




"  คืนนี้ผมว่างนะเทสึกะ....."   อัจฉริยะหนุ่มเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเป็นอิสระจากอีกฝ่าย....
.
.
.
"  ต่อให้นายไม่ว่าง..... ชั้นก็จะทำให้นายว่างเอง...ฟูจิ.... 
เพราะตอนนี้เราสองคนได้อยู่เคียงข้างกันและกันที่นี่แล้ว....."
.
.
.

END

ไม่ได้วาดเทะฟูนานแล้วกรี้ดๆ *-*   (ตั้งแต่วาดโดคราวแล้วใช่ไหม)

สกิลเลยตกต่ำลงไปเรื่อยๆเลย บู่.....
บล็อกแตกเลย  แต่ช่างมัน   ต้องรูปใหญ่ๆสิถึงจะสะใจ วี้ด....
.
.
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ

(โค้งงามๆอีกที)


ตอนนี้ที่ไม่สบายก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงจริงๆนะคะ
แต่ว่า...... เราก็ยังเลิกนิสัย "ใช้ชีวิตบนเตียง"  ยังไม่ได้เลยล่ะ

สงสัยจะติดไปซะแล้ว แย่จัง.... ฮ่ะๆ