ลงตอนสุดท้ายแล้วววว

รูปประกอบไม่ต้องถามหา...
เพราะไม่รู้จะวาดยังไง

มันดันขาวซะเกือบทั้งตอนแบบนี้  ทุบโต๊ะ
อยากได้ก็หลังไมค์ ！！！！！！！！！

วาดแล้วก็ได้.....   แต่ก็วาดแบบเลวๆ อีกอะแหละ (หัวเราะ)
อยากได้มากกว่านี้ก็

หลังไมค์ !!!!!!!

คำเตือน *-*  ไม่เหมาะสำหรับ
1. ผู้ที่อาจหัวใจวายตายได้โดยง่ายเพราะ 28มันรักกัน
2. ผู้ที่รับฟิคแนว yaoi ไม่ได้  (กรุณาปิดด่วนนะคะ)
3. ห้ามจิ้นเป็นมาสะกับบาชอน (โดยเฉพาะจาน)

ตอน1-2 ใครไม่ได้อ่านเชิญที่ Recommended เมนูขวามือค่ะ



Tenipuri Fanfic
(Nioh x Yagyu)
NC17

Jaan as Nioh Masaharu
Uriel as Yagyu Hiroshi

EVE…
-3 – [end]

"จะบอกราตรีสวัสดิ์กันซักหน่อยก็ไม่มี...ฮึ"   เจ้าตัวบ่นด้วยความน้อยใจเล็กๆ

หลับไปแบบนี้  จะไม่ขี้โกงไปหน่อยรึไงนะ .....

ยังไม่เที่ยงคืนเลยแท้ๆ ยังไม่ได้บอกคำว่าเมอร์รี่คริสมาสเลย

แต่เห็นแก่ความน่ารักของนาย จะปล่อยให้หลับต่อซักนิดก็ได้

เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนที่นอนนุ่มทำหน้าราวกับว่ามีความสุข.... 



นิโอเอียงคอมองภาพนี้อย่างถูกอกถูกใจ    สำหรับเขาแล้ว  สิ่งที่ชอบซึ่งเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างตอนนี้ก็คงจะหนีไม่พ้น  "ยางิวตอนหลับ" เป็นแน่แท้แล้ว

ใจหนึ่งอยากจะปลุก  ใจหนึ่งอยากจะปล่อยให้หลับต่อทว่าระหว่างที่พะว้าพะวงอยู่นั้น...

" น... นิโอคุง... ตรงนั้น...ไม่ได้นะ"

" หืมม์ ~ อะไรกัน...นายยังไม่หลับหรอ  อุฮิ~"  นิโอพูดพลางดึงคนตรงหน้าให้หันมาหาตัวเองช้าๆ

" ไม่เอานะ...อ...อื้อ.."

ทั้งๆที่ตายังหลับพริ้ม แต่ริมฝีปากบางนั่นกลับพรั่งพรูออกมาแต่ถ้อยคำและเสียงที่อ่อนหวาน...ที่ไม่รู้ว่าละเมอจริงหรือว่าแกล้งหลับแล้วกลบเกลื่อน

"ชั้นไม่อยากยุ่งกับคนหลับหรอกนะ..........เพราะถ้านายไม่รู้เรื่องตอนนี้   มันก็ไม่มีความหมายน่ะสิ.."
ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่เจ้าตัวกลับรู้สึกว่าจะทำไม่ได้อย่างที่พูดเพราะเขารู้ดี ว่าความอดทนของตัวเองที่มีต่อยางิวมันมีจำกัดแค่ไหน

"นายยังไม่หลับใช่มั้ยล่ะ...หืมม์?"   
…………………………………………………………

" ใครจะหลับกัน....งึม.. ยังมีอะไรต้องทำอีกหลายอย่างนี่...งึม......."

" นี่กี่นิ้ว...."     นิโอชู 2 นิ้วไปข้างหน้ายางิว

……………………………………………………........

" แปด..."

" หวา！！！！！！！.....ยังหลับอยู่จริงๆด้วย.... *[]*~ "

นิโอดึงผ้าห่มที่คลุมตัวยางิวอยู่ราวกับสาหร่ายห่อข้าวปั้นก็ไม่ปานออก แขนสองข้างคร่อมอยู่เหนือร่าง พร้อมก้มลงไปกระซิบที่หูอีกฝ่ายเบาๆ
"จะทานล่ะนะคร้าบ~~"

ยางิวไม่ตอบอะไร   เป็นเพราะว่ายังคงหลับอยู่จริงๆนั่นแหละ.....ที่ผ่านมาทั้งหมดนั่นก็คือละเมอแล้วนิโอทึกทักไปเองต่างหาก

"นี่...ชั้นจะไม่เกรงใจนายจริงๆแล้วนะ!"    เจ้าตัวกวนก้มลงประทับริมฝีปากอีกฝ่ายอย่างดูดดื่ม ปลายลิ้นค่อยๆหยอกล้อไปตามซอกคอและเนินอก...ความรู้สึกปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

"ถ้าจะมาโวยวายให้ชั้นหยุดตอนนี้ก็ไม่มีทางซะแล้วนะจะบอกให้!"

" อือ...."   เสียงครางต่ำๆในลำคอของอีกฝ่ายซึ่งยังคงหลับใหล  ก็มีแต่ยิ่งกระตุ้นให้อีกฝ่ายเกิดแรงปรารถนามากขึ้นเท่านั้น

.....ปลายนิ้วเรียวเลื่อนต่ำลงสัมผัสส่วนบอบบางเบื้องล่าง  ในขณะที่เจ้าตัวยังคงหลับสนิทโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

จะคอยดูซิ  ถ้าทำแบบนี้ จะตื่นขึ้นมารึเปล่า

นิโอยังคงถือวิสาสะสัมผัสร่างกายคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงใจ    มือเรียวที่กอบกุมส่วนบอบบางนั้นไว้เริ่มคลึงเค้นกระตุ้นอารมณ์อีกฝ่าย    สติไม่อยู่กับตัวแต่ว่าร่างกายยังตอบสนองแบบนี้.....คงต้องแกล้งต่อไปอีกสินะ .....
ปลายลิ้นอุ่นค่อยๆละเลียดชิมความหอมหวานตรงหน้าอย่างช้าๆ   ....หวานจังเลยนะ  นายเนี่ย

"อ๊ะ.............................อ๊ะ.....ไม่.."
เสียงที่ละเมอครางออกมาราวกับจะไร้ความหมาย เมื่อนิ้วเรียวยาวแกล้งสอดแทรกเข้าไปในช่องทาง

"....ยกสะโพกขึ้นมาเองแบบนี้...หมายความว่าไง หืมม์~~~~" นิโอยิ้มเจ้าเล่ห์...
………………………………………………………………

" น.... นี่มันอะไรกัน...น..นิโอคุง"  

เสียงบ่นงึมงำดังขึ้นจากคนที่เพิ่งจะรู้สึกตัว.....ยางิวกวาดสายตามองไปรอบๆตัวอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก
" ...ตื่นแล้วเหรอ...."  

จอมเจ้าเล่ห์ส่งยิ้มให้  ก่อนจะก้มลงไปจัดการกลั่นแกล้งคนตรงหน้าต่อไป .... ริมฝีปากที่ขบเม้มส่วนยอดกระตุ้นให้รู้สึกพุ่งพล่าน อีกทั้งปลายลิ้นที่ตวัดเร็วขึ้น..... ยางิวได้แต่งงกับการการะทำของอีกฝ่าย  ....ทั้งๆที่ร่างกายของตัวเองได้ตอบสนองกับสิ่งที่ถูกกระทำไปแล้วอย่างไม่ตั้งใจ

" อย่ามัวแต่อึ้งสิ ...นายชอบให้ทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ"

" ชั้นอยากได้ยินเสียงนายนะยางิว "

"...................." 
ยางิวพยายามกลั้นเสียงสุดชีวิต...ไม่รู้ทำไม เวลาที่นิโอสั่งให้ทำอะไร มันมักจะเกิดอาการต่อต้านในตอนแรกเสมอ

"ชั้นไม่ยอมแพ้หรอกนะ...!!!!" 

 นิโอตอบเมื่อเห็นสีหน้าของฝ่ายตรงข้ามที่พยายามอดกลั้นสุดฤทธิ์   ฝ่ามือ2ข้าง เค้นคลึงไปที่ยอดอกจากเบาๆ ก็เพิ่มความรุนแรงยิ่งขึ้น  ริมฝีปากยังคงรุกไล่ที่แก่นกลางอย่างรวดเร็ว

ยางิวรู้สึกทั้งเจ็บปวดและรู้สึกดีในเวลาเดียวกัน...ถึงแม้จะบังคับใจตัวเองได้   แต่ร่างกายกลับไม่ทำตามที่ใจบังคับ    ความต้องการที่ก่อตัวขึ้นทำให้เผลอส่งเสียงออกมาจนได้

"....อ๊า..."

นิโอเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างพึงพอใจ  
"เสียงเพราะดีนะ "

เพราะถูกพูดแบบนี้...ถึงได้เกิดอาการต่อต้านอยู่เสมอๆ....   ยางิวเบือนหน้าหนีอีกฝ่าย  อีกทั้งในใจยังสับสนจู่ๆก็โดนปลุกให้ตื่นขึ้นมา   กับสภาพตรงหน้าที่ไม่ต่างอะไรเลยจากตอนในห้องน้ำ .... คำถามมากมายเกิดขึ้นในใจ     ระหว่างที่ครุ่นคิดอยู่นี้ก็เผลอทำหน้าเครียดออกไปจนได้

" ไม่เห็นจะต้องปิดบังความรู้สึกตัวเองเลยนี่นา ...ถ้าชอบก็แสดงออกว่าชอบ ก็แค่นั้นเอง " 
 นิโอประทับจูบเบาๆที่หน้าอกด้านซ้าย  ก่อนจะเอียงตัวไปซบ

" ชั้นได้ยินเสียงหัวใจนาย บอกว่า ต้องการชั้น"

เพราะเป็นแบบนี้ ถึงได้ใจอ่อน

เพราะคำพูดแบบนี้ทุกครั้ง......ถึงมันจะดูน้ำเน่า...แต่ว่า....เพราะเป็นนิโอคุงพูด

เพราะเป็นคนคนนี้เท่านั้น

" นี่... นิโอคุง...."  เสียงเรียกจากยางิวทำให้จอมกวนเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าช้าๆ

" หืม..... มีอะไรอยากจะบอกชั้นอีกงั้นเหรอ "

" เอ่อ....."  
เมื่อจะอ้าปากพูด  ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ   คิดอยากพูด  แต่ก็พูดไม่ได้ดั่งใจคิด

นั่นสินะ   ...ถ้าพูดไม่ได้   จะเปลี่ยนเป็นการกระทำน่าจะง่ายกว่า.... ยางิวคิดแล้วก็โน้มตัวเข้าหาคนตรงหน้า....
ริมฝีปากได้รูปสัมผัสกันเบาๆก่อนจะกลายเป็นจูบที่แสนอ่อนหวานและเนิ่นนาน........

นี่อาจจะเป็นเพียงไม่กี่ครั้งในรอบร้อยปี สำหรับนิโอ มาซาฮารุ .....ที่จู่ๆยางิวก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อนแบบนี้

"  บังอาจปลุกชั้นขึ้นมาแล้ว.......ก็ช่วยรับผิดชอบการกระทำของตัวเองด้วยสิ"   เสียงหวานกระซิบที่ข้างหู  ทำเอานิโอเองแทบกลั้นความรู้สึกดีใจไว้ไม่อยู่

"ยางิว...ยางิว...ยางิว...ยางิว...~~~~"
ไม่รู้เพราะดีใจจนลืมตัวหรืออะไร ที่จู่ๆร่างกายก็สั่งให้ปาก พูดชื่อคนที่อยู่ตรงหน้าไม่หยุด...ได้แต่พร่ำเรียกชื่อคนที่อยู่ตรงหน้า ราวกับว่ากลัวคนตรงหน้าจะหายไป

กลัวว่านี่จะเป็นแค่ความฝันที่เคยเอาแต่หลอกตัวเอง...

นี่คือความจริง...ความจริงที่ชั้นมีเธออยู่ตรงหน้าตอนนี้...

" อะไร...งอแงเป็นเด็กๆ ไปได้นะนิโอคุง  ชั้นก็อยู่ตรงหน้านี้แล้วไง  ไม่ได้หายไปไหนซักหน่อย"
ยางิวมองคนตรงหน้าด้วยแววตาอ่อนโยน    ส่วนนิโอนั้นเอาแต่กอดเขาเสียแน่น...

" มัวแต่มากอดชั้นอยู่อย่างนี้ไม่ทำต่อซักที...แล้วเมื่อไหร่ชั้นจะได้นอน "  ยางิวเอียงคอมองเจ้าตัวกวนอย่างต้องการคำตอบ

" ก็มันดีใจนี่นา....งั้นก็มาต่อกันเถอะ   นายจะได้นอนพักซักที "  
บทจะพูดตรงๆ ก็พูดตรงๆได้นี่นา แฟนฉัน.... นิโอคิดในใจก่อนจะยิ้มให้คนตรงหน้า    แล้วมือซุกซนก็เลื่อนต่ำลงไปสัมผัสส่วนบอบบางนั้นต่อจนฉ่ำเยิ้ม  ยังความเคลิบเคลิ้มให้อีกฝ่ายหลุดเสียงร้องออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

"อึอ....อ๊า.."
นิโอยิ้มอย่างพอใจ  นิ้วเรียวแตะเอาของเหลวลากยาวไปจนถึงปากทาง ก่อนจะรุกล้ำเข้าไปภายในช้าๆ...

" ชอบให้ทำแบบนี้รึเปล่า "   เสียงทุ้มกระซิบข้างหู...

" ชั้นรู้นะว่าแค่นี้...นายไม่พอหรอกใช่ไหม ยางิว"   ว่าแล้วก็เพิ่มจำนวนเข้าไปอีกเป็นสอง .....

" ....อะ..อ๊า..."  ร่างบางถึงกับสั่นระริกเมื่อเพิ่มจำนวนนิ้วรุกล้ำเข้าไปเรื่อยๆ

" น... นิโอคุง..."

"บอกให้เรียกมาซาฮารุ..."  เจ้าตัวกวนทำเสียงดุ  ในขณะเดียวกันปลายนิ้วเรียวก็ไม่หยุดรุกล้ำเข้าไปภายในช่องทางคับแคบอันร้อนระอุนั้น... อีกทั้งยังแกล้งขยับเข้าออกอย่างรวดเร็วเสียจนอีกฝ่ายตอบรับโดยการบีบรัดเสียจนแน่น

ชั้นจะทำให้นายแทบคลั่งเลยล่ะ  ยางิว

" เรียกมาซาฮารุสิ"
……………………………………………………..
" ม ...  มาซาฮา  ....อ๊ะ...อ๊า    พอเถอะ....  อย่าทำแบบนี้...."

 “งั้นทำอีกแบบก็ได้”   จอมกะล่อนว่าแล้วก็ถอนนิ้วออกอย่างช้าๆ  สายตาเจ้าเล่ห์ยังคงจ้องมองทุกสัดส่วนของคนรักอย่างไม่วางตาราวกับว่าถูกดึงดูด

....ชั้นรัก...คนๆนี้มากจริงๆ...   มากจนไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว...

สองมือประคองร่างบางให้สูงขึ้น พร้อมกับสอดแทรกร่างกายเข้าแทนที่ไปอย่างอ่อนโยน
"ยางิว"

 เสียงเรียกชื่อแผ่วเบากระซิบที่ข้างหูทุกครั้งที่ขยับร่างกายประสานเข้าหากัน...
"ชั้นดีใจ...จนอยากจะร้องไห้เลยล่ะ ยางิว..."

" มาซาฮารุ...อึก....ร....ร้อน...."

" พร้อมนะ  ...ยางิว" 

" อึก.......อ.......อ๊า....."
ปลายเล็บจิกลงกลางหลังคนรักอย่างไม่ตั้งใจ....เมื่อถูกแรงโถมกระแทกจากอีกฝ่าย.....จากความเจ็บ กลายเป็นความหฤหรรษ์    ตัวเบาราวกับปุยนุ่น.....แถมสติที่มี.....ก็เริ่มหลุดลอยไปไกล

หากว่ายางิว ฮิโรชิ  จะพูดอะไรที่ตรงกับใจตัวเอง...ก็คงเป็นเวลานี้เท่านั้น

" อ๊า....  ม......มากกว่านี้อีกสิ ...ม...มาซาฮารุ  ..."

" นายพูดเองนะ ยางิว .......อึก..."   

ความรุนแรงที่เหมือนจะหลอมละลายทุกสิ่ง ประสานกับความเจ็บปวดที่แผ่ซ่าน  แต่กลับมอบความสุขลึกล้ำจนทำให้คลุ้มคลั่ง ร่างกายที่ขยับเข้าหากัน ความรู้สึกพุ่งถึงขีดสุด  ยางิวแอ่นตัวตอบสนองด้วยความรู้สึกที่ได้รับ เมื่อจู่ๆนิโอก็เริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้น...

"อ๊า..........อย่า....ฮ..ฮ้า....."

ชั้นอยากจะเป็นหนึ่งเดียวกับนาย...

การที่เป็นหนึ่งเดียวกันนั้นไม่ได้หมายถึงแค่ร่างกาย

แต่ตอนนี้ คือจิตใจ...ที่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว

เพราะชั้นได้ยินเสียงหัวใจของนาย

จากปากของนายจริงๆซักที...ยางิว

" ม....มาซาฮารุ.....ร...  รัก...นะ........อ๊า...."
.
.
.
เสียงครางไม่ได้ศัพท์บ่งบอกว่าถึงขีดสุดแล้ว    ....พร้อมๆกับการปลดปล่อยกระแสธารแห่งแรงปรารถนาพร้อมๆกัน.....เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนซบร่างพิงคนรักอย่างเหนื่อยอ่อน  แต่ก็ไม่วายโดนเชยคางขึ้นมารับจูบอันเร่าร้อนเป็นการส่งท้าย....

" ชั้นก็รักนายเหมือนกันนะ... ยางิว ....รักมากที่สุด"

" นี่เลย....เที่ยงคืน.....แล้วเหรอนิโอคุง "    ร่างบางยังคงหอบเหนื่อย    ตาคู่สวยแทบจะปิดแหล่มิแหล่ด้วยความอ่อนล้า 

"ยังไม่ถึงเที่ยงคืนเลย.....ว่าแต่ทำไมกลับไปเรียกนิโอคุงล่ะ  ก็บอกว่าให้เรียกมาซาฮารุไม่ใช่เหรอ"
"..........."    

เมื่อถูกทักก็อดจะเบือนหน้าหนีเพราะเขินไม่ได้
" แต่ว่านะ.....ชั้นก็พูดตามที่ใจตัวเองคิดแล้วนะนิโอคุง....ว่าชั้น......."

" ทำไมเงียบไปล่ะ....พูดคำนั้นอีกทีไม่ได้เหรอ"

"ไม่ได้ ...”    ยางิวทำหน้าดุก่อนจะพูดต่อช้าๆ

“ เพราะถ้าพูดบ่อยๆมันก็ไม่มีค่าน่ะสิ ....   อยากให้คำว่ารักของชั้นแต่ละคำ ถึงนิโอ มาซาฮารุ เป็นคำที่มีค่า...... นี่...ยิ้มอะไรน่ะนิโอคุง"

" ก็ ดีใจน่ะสิ ถามได้ "   เจ้าตัวกวนแอบจุ๊บที่ข้างแก้มหนึ่งที   ....  ทำเอาคนถูกขโมยจูบถึงกับหน้าแดงระเรื่อ  บอกปัดกลบเกลื่อนเป็นการใหญ่

"ถ้าไม่นอน ซานตาคลอสไม่มานะ"

"ช่างซานต้าสิ    ก็คริสต์มาสต์อีฟนี้...ชั้นได้ของขวัญที่พิเศษที่สุดที่ซานต้าก็ให้ไม่ได้แล้วนี่นา  "

คำตอบที่ได้รับ   แม้จะทำให้ดีใจ แต่ก็ทำให้นึกเขินขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำกับนิโอคุงไปเมื่อครู่ทั้งหมด   ยางิวได้แต่หลบตานิโอ   จนกระทั่งถูกผลักให้ล้มลงนอนบนเตียง..... อ้อมแขนแข็งแรงกระชับเข้ามาพร้อมเรือนผมสีขาวที่ซุกไซร้เข้ามาอยู่ใกล้ๆคอ.....

" นอนได้แล้ว......แล้วก็เมอรี่คริสต์มาสต์ล่วงหน้านะ ยางิว"

ยางิวนิ่งอยู่พักใหญ่   ก่อนจะตัดสินใจโน้มใบหน้าเข้าหาอีกฝ่ายช้าๆ.... ริมฝีปากบางแตะที่หน้าผาก
พร้อมเสียงดัง จุ๊บ  เบาๆ

“ เมอร์รี่คริสต์มาส  นิโอคุง”

END.

เมอร์รี่ คริสมาสต์นะคะทุกคน *-*
.....

อา   หมดแล้ววววววววว  ต่อไปนี้ก็บุนจิโร่สินะ
(ลัลล้าออกไป)

น้องยาแรดอะ อร้ากกกกกกกกกกกกกกก