คำเตือน *-* ไม่เหมาะสำหรับ
1. ผู้ที่อาจหัวใจวายตายได้โดยง่ายเพราะ 28มันรักกัน
2. ผู้ที่รับฟิคแนว yaoi ไม่ได้ (กรุณาปิดด่วนนะคะ)
3. ห้ามจิ้นเป็นมาสะกับบาชอน (โดยเฉพาะจาน)
ตอน1 ใครไมได้อ่านเชิญที่นี่ค่ะ
http://uriel.exteen.com/20071216/tenipuri-eve-01-28-fic
เพิ่งจะเคยแต่ง NC กับคนอื่นนี่แหละ *-* ดังนั้นถ้ามีอะไรผิดพลาด
พวกเราก็ต้องขออภัยมาด้วยนะฮ้า มือใหม่ก็แบบนี้แหละ ฮ่าๆๆ
(หัวเราะ....)
Tenipuri Fanfic
(Nioh x Yagyu)
NC-17
Jaan as Nioh Masaharu
Uriel as Yagyu Hiroshi
EVE…
-2-
เมื่อเริ่มรู้สึกว่าอากาศหนาวขึ้นเรื่อยๆ.... ความคิดแรกที่แว่บเข้ามาก็คือหาอะไรอุ่นๆดื่มเสียหน่อย คิดแล้วก็เตรียมถ้วยชาสองใบ ..มือคู่สวยหยิบใบชาจากกระปุกเล็กออกมาหยิบมือหนึ่ง
น้ำร้อนถูกเทลงในถ้วยชาอย่างระมัดระวัง เมื่อเดินกลับออกมาก็พบว่านิโอนั่งรออยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ถ้วยชาอุ่นๆถูกส่งให้คนตรงหน้า หากแต่ว่าไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกไป
...ไม่อยากจะพูด
หรือ... คิดไม่ออกว่าควรต้องพูดอะไรดีกันแน่
"ยังโกรธชั้นอยู่รึไงยางิว?...ดีกันนะ"
นิโอพูดพลางยื่นนิ้วก้อยออกไปข้างหน้า มืออีกข้าง ยกถ้วยชาขึ้นมาซด อย่างรวดเร็วราวกับว่าชานั้นเย็นชืด...ถึงแม้ชานั้นจะร้อน แต่ในใจนั้นร้อนกว่า นิโอหลับตาปี๋ รอผลลัพธ์ที่อยู่ตรงหน้าโดยไม่กล้าลืมตาขึ้นมาดู
" อืม "
ยางิวไม่ได้สนใจกับสิ่งที่นิโอกำลังทำ บางทีการแกล้งให้อีกฝ่ายต้องทำอะไรเปิ่นๆจนเก้อแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการแก้แค้นได้เหมือนกัน
สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะนั่งลงตรงข้างๆนิโอ มากกว่าจะสนใจเกี่ยวก้อยคืนดีอะไรนั่น....
เมื่อเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนพิงซบลงมาที่บ่า นิโอก็ถึงกับลืมตามองด้วยความตกใจ....
คราวนี้ยางิวเองกลับต้องเป็นฝ่ายหลับตาเพราะไม่อยากจะเห็นว่าคนตรงหน้าตอนนี้ดีใจจนเหลิงขนาดไหน
"ร้อน...."
เจ้าตัวกวนบ่นอุบกับชาที่เพิ่งซดลงไปหมาดๆ....มือข้างที่นิ้วก้อยยื่นค้างไว้เก้อ เปลี่ยนมาโอบรอบคอยางิวพร้อมกับเชยคางขึ้น....ริมฝีปากชะงักใกล้กับใบหน้าเรียวสวยของฝ่ายตรงข้ามเพียงไม่กี่มิล...ก่อนที่จะเปลี่ยนเป้าหมายจากริมฝีปากไปเป็นที่ใบหูแทน......
นิโอเม้มริมฝีปากลงที่ใบหูของอีกฝ่ายเบาๆ ราวกับเป็นการยั่ว
"อืม...ตัวนายเนี่ย...เย็นดีจัง" จอมหลอกลวงกระซิบเสียงแผ่วที่ข้างหู
" แล้วใครเค้าใช้ให้นายรีบดื่มขนาดนั้นล่ะ " ยางิวทำเป็นส่ายหน้ากลบเกลื่อน...
" ก็ชั้น ต้องรวบรวมความกล้านี่นา...กว่าจะพูดกับนายได้แต่ละประโยค รู้มั้ยว่าชั้นต้อง
รวบรวมความกล้ามากแค่ไหน"
"ชั้นไม่ได้สักแต่ว่าพูดพล่อยๆหรอกนะ" นิโอบ่นอุบอิบ
นานๆทีก็มีเรื่องให้ต้องแปลกใจ สำหรับยางิว ฮิโรชิแล้ว การที่นิโอคุงบอกแบบนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย ทั้งๆที่เขาคิดเสมอมาว่า คนอย่างนิโอคุง ก็แค่พูดพล่อยๆ ไปตามที่ตัวเองรู้สึก ตัวเองต้องการเท่านั้น มองๆ ไปก็เหมือนเด็กดื้อที่เอาแต่ใจ .... แต่ก็เพราะแบบนี้ล่ะมั้ง ที่ทำให้หลงรักคนๆนี้มาได้ถึงทุกวันนี้
มือคู่สวยยกขึ้นขยี้ผมจอมกะล่อนตรงหน้าอย่างเอ็นดู พร้อมกับยิ้มน้อยๆ ......
แค่นี้ จะแทนคำตอบเรื่องที่ว่ายกโทษให้แล้ว ได้รึเปล่านะ
.
.
นิโอมองสายตาที่ปกติดูเหมือนว่าเย็นชาของยางิว...วันนี้เขารู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด...
คนๆนี้แหละที่อยากจะจับมือไว้ตลอดไป...
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องเป็นคนๆนี้เท่านั้น...
"อ๊ะ...เกือบลืมไปวันนี้เป็นวันพิเศษ ดังนั้น ชั้นมีของจะให้นายด้วย..."
ยางิวมองเจ้าจอมกะล่อนด้วยความประหลาดใจ ว่าจะมาไม้ไหนอีก
"นี่จ้ะ......สำหรับ แม่ไก่~ ^^" นิโอพูดพลางวางไข่พลาสติกลงบนมือเรียวสวย ยางิวรับมาแล้วรีบเปิดออกด้วยความอยากรู้...ทิ้งมาดนิ่งที่มีก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น ภายในไข่พลาสติกใบนั้น มีกระดาษอยู่ 4 แผ่น ทุกๆ แผ่นเขียนเหมือนกันหมด ว่า
"ตั๋วเป็นทาส 1 วัน โดย นิโอ มาซาฮารุ"
" ทำไมต้องไข่....." ประโยคที่เป็นความคิดในใจดันหลุดออกไปจากปากอย่างไม่ทันคาดคิดทำเอานิโอหัวเราะชอบใจกับท่าทางที่ดูเหมือนจะอึ้งของยางิวไม่ใช่น้อย
" แล้วไอ้เป็นทาสนี่อะไร .... อยากจะเป็นเหมือนคาบาจิแห่งเฮียวเทเหรอ นายน่ะ"
"เปล่านี่...อย่าเอาชั้นไปเทียบกับเจ้าถึกหน้าตายนั่นได้มะ = =; ชั้นหมายถึง นายจะใช้ชั้นอะไรก็ได้ภายใน1วัน...อย่างเช่น...............ถูหลังตอนอาบน้ำ....อะไรอย่างนี้~"
"ให้มันน้อยๆหน่อย ใครจะไปใช้นายทำเรื่องแบบนั้นกัน "
ถึงปากบอกว่าเป็นทาส แต่ก็ไม่วายหาผลประโยชน์เข้าหาตัวเองอยู่ดี ....
นิโอคุง.... นายนี่มันใช้ไม่ได้จริงๆ
"รู้แล้วว่าชั้นจะใช้งานอะไรนาย...นิโอคุง ....ชั้นจะใช้ให้นายทำการบ้านส่วนที่ค้างของตัวนายเองให้เสร็จ ภายในคืนนี้ ดีมั้ย" ยางิวยิ้มอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่นิโอทำหน้าเบ้
"ตั๋วนั้นมีเวลาตั้ง 1 วัน...นายรีบใช้ตอนนี้จะดีเหรอ เก็บไว้ใช้เวลาอื่นดีกว่าน่า~~~" นิโอพูดพยายามบ่ายเบี่ยง
" ไม่สำเร็จหรอกนิโอคุง.....ชั้นตัดสินใจแล้ว ลุกๆ ไปเลย ขึ้นไปทำการบ้านบนห้องได้แล้ว... "
"เอ๋~ ทำการบ้าน...บนห้องนายน่ะหรอ? หืมม์?" นิโอยิ้มทะเล้น
" ไม่ต้องมาทำเป็นทะลึ่งทะเล้น..... การบ้านที่ค้างอยู่คือวิชาประวัติศาสตร์ไม่ใช่หรือไง หนังสือที่ต้องใช้ในการค้นคว้าก็อยู่ด้านบนเกือบหมด ...หรืออยากจะแบกลงมานั่งทำด้านล่างคนเดียวก็ตามใจ เพราะชั้นจะไม่ลงมาอยู่เป็นเพื่อนคนแบบนายแน่ " พูดจบ ยางิวก็ลุกขึ้นก้าวฉับๆขึ้นไปบนห้องอย่างไม่รออะไรทั้งนั้น
"อ้าว...เอ๊ะ...เฮ้~~~ อย่าเพิ่งไปซี่~" นิโอพูดพร้อมกับ ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วรีบลุกขึ้นก้าวตามแผ่นหลังนั้นไปทันที ทันทีที่ประตูห้องปิดลงแขนข้างนึงของนิโอ ยันร่างบางติดกับกำแพง พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนแทบจะชิด ร่างบางพยายามเบือนหน้าพร้อมกับหลับตาปี๋
"นายกำลังเชิญชวนชั้นอยู่ รู้ตัวมั้ย? หืออ?"
สองมือซุกซนไล่ปลดกระดุมทีละเม็ดอย่างชำนาญ โดยที่ไม่รอให้อีกฝ่ายทันได้กล่าวอะไร... พออีกฝ่ายพยายามฝืนตัวเผยอปากจะพูดเจ้าจอมเจ้าเล่ห์ก็รีบประทับริมฝีปากลงไปอย่างรวดเร็วลิ้มรสความอ่อนหวานจากร่างบางอย่างไม่รู้จักเบื่อ...ทำเอายางิวถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกอีกฝ่ายรุกไล่อย่างรวดเร็วแบบไม่ทันตั้งตัว...
นิโอยิ้มเจ้าเล่ห์...ราวกับเด็กๆได้สิ่งที่ต้องการมาไว้ในกำมือ
"นิโอคุง... หยุด...อะ..อื้อ.... ไม่... แบบนี้ไม่ได้นะ" พยายามจะต่อต้าน หากแต่ว่าร่างกายไม่มีแรง.....สมองเริ่มคิดหาเหตุผลต่างๆนาๆเพื่อที่จะพูดให้อีกฝ่ายโอนอ่อนตาม ....
ไม่ใช่ว่าอยากปฏิเสธ แต่เพราะว่ายังสองจิตสองใจ....
" นี่มันก็ค่ำแล้วนะ ....ถ้าไม่อาบน้ำ เดี๋ยวจะไม่สบาย..."
"อาบน้ำงั้นหรอ?....อื้ม...ได้สิ ตอนนี้ชั้นยังเป็นทาสนายอยู่ดังนั้น...ตามบัญชาขอรับนายท่าน~"
2แขน แข็งแรง ช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
" นิโอคุง ปล่อยนะ ชั้นเดินเองได้น่า "
"หรือว่าอยากจะให้ปล่อยแบบเมื่อตอนเย็น?"
"ชั้นไม่อยากทำร้ายนายหรอกนะ...ดังนั้น อยู่เฉยๆเถอะน่า~ "
เมื่อรู้ตัวว่าเถียงไม่ออก .....จึงจำต้องปล่อยให้จอมกะล่อนทำตามใจชอบ นิโอประคองตัวยางิวไปวางลงในอ่างน้ำอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวจะกระเทือนถึงแผลบอบช้ำที่ตัวเองเป็นต้นเหตุเมื่อตอนเย็นที่ผ่านมา ทางด้านยางิวเองก็ได้แต่รอดูสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะทำต่อไปโดยไม่คิดจะเถียงอะไรซักคำ
" ถ้าน้ำร้อนไป ก็บอกนะ ยางิว .....อ....โอ้ย....ตายแล้วสิ .... ลืมไปว่ายังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเลยนี่นา ขอโทษนะ..." จอมกะล่อนจ้องตรงมายังร่างของตรงหน้าอย่างมีเลศนัย....พร้อมกับยิ้มชั่วร้าย
”ชั้นจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้วนะ”
" ฮึ...ปกตินายก็ไม่มีความยับยั้งชั่งใจอยู่แล้วนี่..." ร่างบางกล่าวแบบไม่อยากเสียฟอร์มพร้อมกับเมินหน้าหนี
"นั่นก็เพราะมีนายอยู่ไงล่ะ...ชั้นถึงได้ขาดสติ..."
สิ่งเดียวที่อยากได้...ก็คือคนๆนี้
อยากจะทำให้ย่อยยับ และทิ้งรอยประทับเอาไว้
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะยังไง
คนๆนี้เท่านั้น...ที่ชั้นอยากจะครอบครอง...ครอบครองไว้คนเดียว
ยางิวจ้องตาตอบนิโออย่างไม่ลดละ.... แววตาที่ดูเหมือนจะต่อต้านชั่วครู่หนึ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นว่าโอนอ่อนลงอย่างน่าประหลาดใจ.... ก่อนจะตัดสินใจเอียงตัวไปกระซิบบอกอีกฝ่ายที่ข้างหูเบาๆ
" อยากทำอะไรก็ทำเถอะ....ชั้นมันพวกปากไม่ตรงกับใจ นายก็รู้ "
..คำพูดนั้นคนที่ฟัง ยังต้องหยิกตัวเองหลายที เพื่อให้แน่ใจว่านั่นไม่ใช่ความฝัน
...นี่ชั้นไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย? ยางิว?
"นายนี่...น่ารักชะมัด..."เจ้าตัวกวนพูดแล้วยิ้มเผล่ พร้อมกับมือซุกซนที่ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างบาง...ถึงปากจะบอกว่าให้ทำอะไรตามใจ แต่ 2มือของคนตรงหน้าก็ยังคอยปัดป้องเบาๆด้วยความเขินอาย
"อ๊า....." เสียงครางที่ฟังหวานหูของคนตรงหน้าดังออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
"รู้สึกดีขนาดนั้นเลยหรอ...ยางิว?"
ยางิวทำหน้าราวกับว่าถูกขัดใจ....ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ นิโอคุงชอบพูดแกล้งอะไรแบบนี้อยู่เรื่อย ทั้งๆที่ก็น่าจะรู้....ว่าสำหรับเขาแล้ว การพูดความรู้สึกแบบนี้ออกไปตรงๆมันทำให้อายแทบจะแทรกแผ่นดินหนีขนาดไหน
" ไม่เห็น.....จะดีเลยซักนิด"
ก็บอกแล้วไงล่ะว่าชั้นเป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ
อย่าถามให้เสียเวลาเลยจะดีกว่า
"ยางิว....นายรู้ตัวรึเปล่าว่าคำพูดของนายน่ะ เหมือน ฉุดชั้นให้ขึ้นสวรรค์แล้วผลักไสชั้นลงนรกได้ในเวลาเดียวกันเลยนะ....คนใจร้าย..."
เสียงของ เจ้าตัวกวน ตัดพ้อ...แต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ตอบอะไร ก็ ถูกประกบด้วยริมฝีปากอันเร่าร้อนของอีกฝ่ายที่รุนแรงราวกับจะดูดกลืนทุกสิ่ง มือเรียวเลื่อนลงมาถึงท่อนล่างแล้วนำเอาส่วนกลางลำตัวของร่างบางออกมา
"นี่....ถ้ารู้สึกไม่ดี...ชั้นจะหยุดก็ได้นะ?..."
ยางิวชายตามองใบหน้างามได้รูปของอีกฝ่าย คิ้วทั้งสองแทบจะขมวดชนเข้าหากันเพราะถูกพูดขัดใจ
แต่ก็ไม่ใช่เพราะว่าตัวเขาเองหรอกหรือ ที่เป็นคนพูดขัดใจอีกฝ่ายก่อน .....ด้วยคำพูดที่ไม่ตรงกับใจ
ไม่มีเวลาให้ชั่งใจมากนัก เมื่อถูกบีบบังคับด้วยการกระทำถึงเพียงนี้ ก็คงต้องพูดความต้องการออกมาให้อีกฝ่ายรู้
แต่จะพูด ยังไงล่ะ ......
ในเมื่อ ปากมันไม่ฟังเสียงของหัวใจเลยแบบนี้
"ถ้าจะไปนรก ก็ไปด้วยกันเลยสินิโอคุง... .....อึก..อ...อ๊า..."
เสียงครางอันหวานหูที่อยู่ตรงหน้า ร่างกาย....ลมหายใจ...สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเหมือนจะใกล้มือ แต่กว่าที่จะได้มาครอบครองนั้นช่างลำบากยากเย็น ชายหนุ่มแทรกนิ้วเรียวยาวเข้าไปในเรือนผมของร่างบางก่อนที่จะไล้นิ้วมือไปตามเรือนอก เริ่มจากเบาๆ แล้วค่อยๆแรงขึ้นเรื่อยๆ
"อ๊ะ......" ร่างบางพยายามกลั้นเสียงอันน่าอายของตัวเองไว้ แต่มือที่ปัดป้องกลับตวัดโน้มคอฝ่ายตรงข้ามให้เรามาใกล้ อีกฝ่ายเหมือนรู้หน้าที่ประทับริมฝีปากพร้อมใช้ลิ้น สอดแทรกเข้าไปลิ้มรสอันเย้ายวนของร่างบาง พลาง ลิ้มรส ไปตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย
"หวานจัง...นายเนี่ย...ไม่ว่าตรงไหนก็หวานไปหมดซะทุกส่วนเลยนะ"
.
.
"นิโอคุง.....หยุด.....ชั้นจะอาบน้ำ...."
เพียงเพราะคำพูดของอีกฝ่ายที่ทำให้เขิน เพื่อจะกลบเกลื่อน ก็เผลอพูดอะไรที่เป็นการขัดใจอีกฝ่ายไปอีกครั้งจนได้
ยางิวใช้กำลังทั้งหมดที่ตัวเองมีผลักอีกฝ่ายให้ถอยออกไป ....ก่อนจะพยายามจ้องตาตอบอีกฝ่ายอย่างดุๆ
แต่ทว่าสายตาที่จ้องมองไปยังเจ้ากะล่อนผมยุ่งตรงหน้านั้นกลับเป็นสายตาเชิญชวนอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัวไปเสียได้
น่ารักจริงๆเลย....ที่รักของชั้น....
นิโอยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อเห็นสภาพคนตรงหน้า.... ทำเอายางิวที่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองหลุดพูดอะไรออกไปต้องรีบพูดแก้เสียใหม่เพราะกลัวอีกฝ่ายเข้าใจผิดอีก
" นิโอคุง.... ที่ชั้นบอกอยากจะทำอะไรก็ทำน่ะ .... ทำเวลาอื่นไม่ได้รึไง"
"งั้นก็อาบน้ำก่อนก็ได้" เจ้าตัวกวนผละมือจากอีกฝ่ายซะเฉยๆแล้ว เดินไปเปิดฝักบัว ปล่อยให้อีกฝ่าย นั่งพยายาม สงบสติอารมณ์ด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม...
...ทำไมถึงไม่เข้าใจความต้องการของชั้นบ้างเลยนะ?...
"ทรมาณรึเปล่า?...จะให้ชั้นช่วยอะไรมั้ย?" เจ้าตัวกวนพูดด้วยท่าทางกะลิ้มกะเหลี่ย ทำให้อีกฝ่าย หน้าแดงระเรื่อ...ตัวสั่น...ทั้งโกรธทั้งอาย...แต่ความต้องการกลับแสดงออกชัดทางสีหน้าและท่าทางซะนี่
"ชั้นก็อาบน้ำให้ตามคำสั่งของนายไง...ยางิว " คนตรงหน้ายิ้มทะเล้น ก่อนที่จะเปิดฝักบัวใส่หน้าร่างบาง เป็นการหยอกเย้า รางบางสั่นเทิ้ม พยายามสะกดกลั้นความต้องการสุดชีวิต...ใบหน้าของนายตอนนี้ ชั้นอยากจะถ่ายรูปเก็บไว้ซะจริงๆ
"แต่ถ้านายสั่งให้ชั้นช่วยล่ะก็...ว่าไงล่ะ? หืม?"
สุดท้ายแล้วก็แพ้คนแบบนี้งั้นเหรอ
สุดท้ายแล้ว.......
ไม่สิ.....ที่เราแพ้
ก็คือใจของตัวเองต่างหาก......
" ก็ได้.... ชั้นยอมแล้ว"
"หืม?....อะไรนะ...เสียงน้ำมันดัง ไม่ค่อยได้ยินเลย~~~~"
" บอกว่า ชั้นยอมแล้วยังไงล่ะ ชั้นต้องการนาย ที่นี่ เวลานี้ ได้ยินรึยัง"
หลับหูหลับตาตะโกนออกไปเสียดังลั่นแบบนี้...... จะชาตินี้และชาติหน้า หรือชาติไหนๆ เขาก็ไม่ขอทำแบบนี้อีกแล้วไอ้จะโกรธที่โดนแกล้งถึงเพียงนี้แต่ก็โกรธไม่ลง......เวลานี้ได้แต่หลับตาหนีด้วยความอายเท่านั้น
เสียงดังฟังชัดที่ได้ยินตรงหน้า ถูกใจเจ้าคนขี้แกล้งเสียจริงๆ
นิโอยิ้มพลางคิดในใจ....คนอะไรไม่รู้...แม้แต่เวลาโกรธ ก็ยิ่งน่ารัก
"รับทราบ...เจ้านาย~" เสียงกวนอารมณ์ตอบกลับไปก่อนที่มือ 2 ข้างจะผละจากฝักบัว แล้วดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ริมฝีปาก บรรจงไล้ไปตามร่างกาย ร่างบางถูกดันให้ติดกับกำแพงด้วยมุมที่เปลี่ยนไปทำให้ ขยับได้สะดวกยิ่งขึ้น
"นิ...นิโอคุง......ด...เดี๋ยว..."
"ชั้นทนไม่ไหวแล้ว.......ขอโทษนะ ......ทำแบบนี้อาจจะทำให้ต้องเจ็บแต่ว่า....... จะค่อยๆทำนะ...."
"อ๊า......."
" ทนอีกนิดเถอะนะยางิว.....ก็ชั้นอยากจะเข้าไปในตัวนายนี่นา" เจ้าจอมกะล่อนยังคงพูดแกล้งอีกฝ่ายไม่เลิกจะด้วยสนุกหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ว่าดูยางิวจะไม่ได้คิดเหมือนกันเลยแม้แต่น้อย
เวลานี้ สติของคนที่ได้ชื่อว่าสุภาพบุรุษ หลุดลอยไปเสียที่ไหนแล้วก็ไม่รู้
ภาพตรงหน้า มีแต่คนที่ชื่อ นิโอ มาซาฮารุเท่านั้น
คนที่ต้องการ คือคนตรงหน้าเท่านั้น
" อึก....... น นิโอคุง...."
" เรียกมาซาฮารุสิ"
"...ม...มาซา อ๊า....." เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่เป็นภาษาเมื่ออีกฝ่ายขยับตัวแทรกเข้าไปลึกเรื่อยๆ
รู้สึกร้อนแทบจะหลอมละลาย ความเจ็บที่ได้รับแล่นร้าวไปทั่วร่างกาย
" เรียกมาซาฮารุสิ " นิโอกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของคนรัก ก่อนจะงับเบาๆเป็นการหยอกล้อ
" ถ้าไม่เรียก ไม่ทำต่อนะ จะค้างเอาไว้แบบนี้แหละ"
แกล้งกันอีกแล้ว.....
จะให้ต้องทน กับความทรมานแบบนี้ไปอีกถึงไหนกัน
" ม....มาซาฮารุ ....อะ ฮึก"
" น่ารักจัง...... อีกนิดเดียวก็จะเข้าไปได้สุดแล้ว เห็นรึเปล่า....ว่าตรงนี้ของนายน่ารักขนาดไหน... "
สะโพกของร่างบางสั่นระริกเข้ากับจังหวะของความปรารถนาของร่างกายอีกฝ่ายที่แทรกซึมเข้ามาด้วยความรุนแรง ทว่า ความเจ็บปวดนั้นกลับเต็มไปด้วยความอ่อนหวาน
"อ..อ๊า..."
"อื้มมม"
เสียงของเจ้าตัวกวนยังคงรุกไล่ไม่ต่างกับการกระทำ
"ร...ร้อน" ราวกับ ร่างกายกำลังจะแหลกสลาย เมื่อเกือบจะถึงขีดสุด รุนแรง เร่าร้อน เจ็บปวดทว่ากลับทำให้รู้สึกอิ่มเอมได้ขนาดนี้...
"ชั้นจะไปล่ะนะ" นิโอ กระซิบด้วยเสียงกระเส่า
"อา..อ...อ๊า.....อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ยางิวหลุดเสียงร้องอ่อนหวานราวกับจะหลอมละลายไปกับแรงปรารถนาออกมาอย่างไม่ตั้งใจ เสียงหายใจหอบ ของคนรักที่กำลังหลับตาพริ้ม อยู่ในอ้อมแขนนี้ ทำเอานิโอแทบอยากจะกลืนกินคนตรงหน้าเข้าไปทั้งตัว
เจ้าตัวกวนมองพร้อมกับอมยิ้มด้วยความสุขที่ไม่สามารถหาที่ไหนเปรียบแขน 2 ข้าง ประคองร่างตรงหน้าขึ้นอย่างทะนุถนอม ก่อนที่จะจุมพิตลงบนหน้าผากเป็นการทิ้งท้าย
"ชั้นไม่อยากปล่อยนายออกจากอ้อมแขนชั้นเลยจริงๆ"
นิโอค่อยๆประคองร่างบางที่กำลังหายใจหอบ และดวงตาที่บัดนี้ปรือลงเพราะความง่วง กลับดูเย้ายวนเกินห้ามใจนักสำหรับเขาในเวลานี้ เขาวางยางิวลงบนเตียงสีขาวอ่อนนุ่มอย่างเสียไม่ได้ ทันทีที่ร่างถึงเบาะรองรับ ยางิวก็ดึงผ้าห่มทั้งหมด มาคลุมโปงแล้วหลับไปซะอย่างนั้น ปล่อยให้เจ้าตัวกวน ยืนเก้ออยู่อย่างนั้น
To be continue....
โฮ้ยยยย ตอนนี้......ยังไม่เท่าไหร่(มั้ง)
อยากลงตอนหน้าแล้วสิ
มันไม่จบแค่นี้หรอกนะ (หัวเราะชั่ว)
เพราะพรุ่งนี้เป็นคืนอีฟนี่นา (หัวเราะชั่วๆอีก)
วันนี้(23) ก็คืนก่อนอีฟ....
อื้มมม...
28บันไซ
(ลากจานกลับมา จะวิ่งไปหลบที่ไหน อีนิโอขี้อายนี่ กลับม๊า)
รูปแบบใหญ่ เผื่อใครอยากได้ ด้านบนนั่นย่อ เฉยๆ
http://rxr.cosholic.com/blog5/28-eve1.jpg
สำหรับบล็อกนี้ก็บ๊ายบายฮ้า
