พรุ่งนี้สอบ ....อีกแล้ว
ฟู้ดเอน วิชาสุดห่วยยยยยย แม่งแย่ย่ำกระหล่ำปลีชีเฉ่าก๊วยยย !!!
ดังนั้นสติแตก เราก็เลยจะมาต่อฟิค Shift
แต่เป็นไซด์สตอรี่อีกแล้ว
ได้ข่าวว่าเมนหลักมันเป็นฟิค 28 แล้วไหงมันนอกเรื่องได้เลอะเทอะขนาดเน้ !!!
อ่านชื่อคู่แล้วอย่าชอคนะ ที่จู่ๆเราลุกมาเขียนคู่เน้
แต่ขอยืนยันว่าไซด์นี้ บุนจิโร่ จริงๆนะ ไม่ใช่จิโร่บุนนนน
ถึง....จิโร่มันจะ....เป็นฝ่ายแสดงอาการออกหน้าออกตาก่อนก็เหอะ
S h i f t !! [Side Story part 3.1]
Tenipuri Fanfic
Marui Bunta X Akutagawa Jiroh
เรื่องมันเกิดเมื่อฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมา
ระหว่างที่ชั้นกับแจคกัลกำลังจะนั่งรถไฟกลับบ้านด้วยกัน.....
จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อมาจากทางด้านหลัง ......
แถมยังเรียกซะเต็มยศจนอดหันไปมองไม่ได้ว่าใครกัน...
" นั่น.....มารุอิ บุนตะ นี่นา "
เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีอ่อนซึ่งชอบทำหน้าตาง่วงนอนอยู่ตลอดเวลาคนนี้.....
เขาเคยเห็นที่ไหนนะ.........นึกออกล่ะ .... อาคุตางาวะ จิโร่ แห่งเฮียวเท นี่เอง
" บังเอิญจังนะได้กลับเที่ยวเดียวกันด้วย โชคดีจังเลย" จิโร่เป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้นก่อน ... ด้วยท่าทางที่ดีใจไม่ผิดกับเด็กๆที่ได้ของเล่นสมใจอยาก
" ส่วนคนนั้นก็ แจ๊คกัล คุวาฮาระคุงใช่ม้า "
แจ๊คกัลที่ยังดูงงๆ มองไปยังอาคุตางาวะ จิโร่ อย่างสงสัย ว่าหมอนี่ตกลงเป็นอะไรกันแน่ จู่ๆ ก็เข้ามาทักอย่างเป็นมิตรเสียจนตั้งตัวไม่ทัน
" นี่ๆๆ แจ๊คกัล คุวาฮาระคุง เล่นคู่กับมารุอิ บุนตะใช่ม้า ..... น่าอิจฉาจังน้า ชั้นก็อยากเล่นกับมารุอิ บุนตะ บ้างจัง "
จิโร่ยกมือขึ้นขยี้ตาที่ดูเหมือนจะง่วงนอนตลอดเวลาของตัวเอง พลางหัวเราะอย่างสบายอารมณ์ ทำเอาสองคู่หูแห่งริคไคถึงกับยืนงงพูดอะไรไม่ออก
ในไม่ช้า รถไฟก็เทียบท่า..... แจคกัลรู้สึกอยากจะให้คู่แข่งต่างโรงเรียนคนนี้ตกรถไฟไปซะได้ก็ดี เพราะนึกภาพไม่ออกเลยว่า ถ้าหมอนี่ตามขึ้นมาขบวนเดียวกัน จะขุดอะไรแปลกๆขึ้นมาคุยอีกทำให้ตั้งตัวไม่ติดอีกรึเปล่า
ทว่า....มันก็คงเป็นได้แค่ความคิด ไม่นานนัก รถไฟก็แล่นตัวช้าๆ ออกจากชานชะลา พร้อมกับคนทั้งสามคน ที่นั่งอยู่ด้วยกันบนตู้สุดท้ายของขบวน
" นี่ๆ มารุอิ บุนตะ .....พอจะมีเวลาว่างรึเปล่า "
จิโร่ถามขึ้นอย่างกระตือรือร้นในขณะที่บุนตะเองก็ยังคงทำหน้างงๆ ไม่หาย
" ทำไมต้องเรียกชื่อชั้นเต็มๆ ด้วยล่ะ อาคุตางาวะ จิโร่ "
" ไม่รู้สิ .....เพราะไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดีถึงจะเหมาะล่ะมั้ง " จิโร่ยิ้ม
มันเป็นรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาราวกับเป็นเด็กๆ ก็ไม่ปาน
แจคกัลได้แต่เหลือบมองอย่างปลงๆ ....ตั้งแต่เขาเล่นคู่กับบุนตะมา ว่าหมอนี่มีนิสัยเด็กๆแล้ว.... อาคุตางาวะ จิโร่ เป็นเสียยิ่งกว่านั้นอีก
" งั้นเหรอ ..... จะเรียกอะไรก็เรียกเถอะถ้าแบบนั้น .... แต่แจคกัลเค้าไม่ชอบให้เรียกชื่อเต็มนะ " บุนตะหัวเราะ
" ว้าววววว ......."
.....หมากฝรั่งสีเขียวในปากถูกเป่าเป็นลูกโป่งลูกโต พร้อมๆกับเสียงตื่นเต้นปนประหลาดใจของจิโร่....
" มีอะไรน่าตื่นเต้นตรงไหนน่ะ อาคุตางาวะ จิโร่"
" ก็.... นี่ลูกโตที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาเลยล่ะ .... ว่าแต่ มารุอิ บุนตะ ยังไม่ได้ตอบชั้นเลย...ว่าวันนี้ว่างรึเปล่า"
" อืมมม......" บุนตะทำหน้าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตาแจคกัล ซึ่งพยักหน้าเป็นเชิงว่า จะทำอะไรก็ทำๆ ไปเหอะ....
" ก็ไม่ใช่ว่าไม่ว่างหรอกนะ .... ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะไปทำอะไรดีเหมือนกัน "
" ....ไปกินเค้ก กันมั้ย "
เค้กงั้นเหรอ.....
รอยยิ้มผุดพรายขึ้นที่มุมปากของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นปีศาจขนมหวานอย่างมารุอิ บุนตะ
" ไม่ปฎิเสธ...... นายก็ชอบกินเค้กด้วยเหรอ อาคุตางาวะ "
" ก็นิดหน่อย .... แต่ว่า รู้มาว่า มารุอิ บุนตะ ชอบกินเค้ก....ก็เลยอยากชวนไปกินเค้กที่ชั้นคิดว่าอร่อยมากๆ..."
แจ๊คกัลมองจิโร่อย่างตาค้าง......หมอนี่สนใจกระทั่งเรื่องที่บุนตะชอบด้วยเหรอ
หรือว่า....ไม่น่า.....ไม่น่าจะใช่แบบที่คิดหรอกมั้ง จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ
ยังจะมีอะไรให้อาคุตางาวะ จิโร่ แห่งเฮียวเท สนใจมากกว่านอนหลับด้วยเหรอ
.
.
ผิดแล้วแหละ แจ๊คกัล คุวาฮาระ....
สิ่งที่อาจทำให้ อาคุตางาวะ จิโร่ แห่งเฮียวเทสนใจมากกว่าการนอนหลับได้ ก็คือ มารุอิ บุนตะ คนนี้นี่ล่ะ...
.
.
" นี่ แจ๊คกัล คุวาฮาระ นายจะไปด้วยกันมั้ย " จิโร่หันมาถามเขา ทำให้สะดุ้งจากอาการครุ่นคิดอยู่คนเดียวเล็กน้อย แต่เขาก็ปฎิเสธไปอย่างสุภาพ .....ทั้งเพราะเรื่องการบ้านที่ต้องทำ และเรื่องอาหารเย็นที่บ้านที่เป็นเวรของเขาด้วย
รถไฟเทียบสถานีพร้อมแจคกัลที่ก้าวลงรถไฟไปฉับๆอย่างเร่งรีบจนไม่มีเวลาได้ร่ำลา
บุนตะยังคงเป่าหมากฝรั่งรสกรีนแอปเปิ้ลอย่างสบายอารมณ์
" นี่ๆ....แจ๊คกัล คุวาฮาระคุง....เค้ามีอะไรไม่พอใจชั้นรึเปล่า "
จะว่าไป หมอนี่เป็นคนตรงกว่าที่คิดแฮะ บุนตะคิดในใจ.....
กล้าถามตรงๆแบบนี้เลยเหรอเนี่ย
" ไม่หรอก หมอนั่นก็เป็นแบบนั้นแหละ อย่าใสใจเลย..ว่าแต่นายเถอะ ...คิดยังไงถึงมาตามชั้นต้อยๆแบบนี้ "
ในเมื่ออีกฝ่ายจริงใจมา เราก็จริงใจแค่กลับ
ในเมื่อไม่คิดที่จะพูดอะไรอ้อมค้อม เราก็ไม่คิดที่จะพูดอ้อมค้อมเหมือนกัน
ดีซะอีก ชอบแบบนี้เสียจริงๆ
.... อาคุตางาวะ จิโร่ งั้นเหรอ
เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจกว่าที่คิดนะ
" ก็ชั้นชื่นชม มารุอิ บุนตะ มากๆเลยนี่นา.....ก็เลยอยากมาอยู่ใกล้ๆ " จิโร่พูดพลางยิ้มกว้าง.... มือเรียวยกขึ้นมาขยี้ตาอีกเหมือนนิสัยที่ชอบทำประจำ
คำตอบง่ายๆ จากอาคุตางาวะ จิโร่ คนนั้น..... ทำเอาเขาตกตะลึงได้เลยทีเดียว
แม้กระทั้งเรื่องนี้ ก็ยังกล้าที่จะพูดตรงๆโดยไม่รู้สึกอะไรเลย ....
" หากว่ามันจะทำให้รู้จัก มารุอิ บุนตะ มากขึ้น......ชั้นก็จะมาอยู่ใกล้ๆด้วยทุกวัน "
.....
รถไฟจอดเทียบสถานีอีกครั้งพร้อมบุนตะที่ก้าวฉับๆลงจากรถไฟโดยมีจิโร่เดินตามต้อยๆ ....
" แล้วจะไปร้านเค้กที่ไหนล่ะอาคุตางาวะ .... ถ้าบอกชื่อร้านมาชั้นคงรู้จักทางไปแน่นอน "
" มารุอิ บุนตะ ไม่มีทางรู้จักได้หรอก เพราะว่า.......ที่ๆจะไป เป็นบ้านของชั้นเองไม่ใช่ร้านเค้ก " จิโร่ยิ้ม
" อืม..."
บุนตะพยักหน้าอย่างงงๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายที่ต้องเดินตามแทน .....
เรื่องเริ่มจากรถไฟขบวนเดียวกัน ต่อจากนั้นก็ชวนไปกินเค้ก
....แล้วก็ไปที่บ้านของเจ้าหมอนี่....
ต่อจากนี้จะอะไรอีกล่ะ.... ชวนไปนอนกลางวันรึไง
.
.
.
เดินจากสถานีได้ไม่นาน ก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านขนาดไม่ใหญ่นัก แต่ตกแต่งได้ดูดีน่าอยู่ทีเดียว... อีกทั้งยังมีบริเวณสวนภายในตัวบ้าน.....ในเดือนเมษายนแบบนี้ ต้นซากุระในสวนก็ออกดอกบางสะพรั่งเสียด้วย บุนตะจ้องมองกลีบดอกซากุระที่ปลิวร่วงลงมาพลางคิดในใจว่าถ้าโกยไปทำแยมได้ก็คงดี
ประตูบ้านถูกผลักออกช้าๆ ....พร้อมเจ้าของบ้านที่พาแขกมาเยี่ยมบ้านด้วย 1คน
" อาจจะเงียบไปหน่อยนะ พอดีพ่อแม่ชั้นกับพี่ชายแล้วก็น้องสาวไปเที่ยวบ่อน้ำร้อนกันน่ะ"
" แล้วทำไมนายไม่ตามเค้าไปล่ะ "
" เพราะชั้นอยากเจอมารุอิ บุนตะมากกว่า ....."
บุนตะไม่ได้ตอบกลัยไปว่าอะไร เพียงแค่เดินตามเจ้าของบ้านเข้าไปในบ้านอย่างเงียบๆ
อะไรของเขาอีกล่ะหมอนี่..... เชื่อเขาเลย....พูดอะไรไม่คิดยังกับเด็กๆ
ขืนเจ้าหมอนี่ไปพูดแบบนี้ตอนที่เขายังอยู่กับสมาชิกชมรมริคไคอีกหลายๆคน
โดยเฉพาะต่อหน้านิโอ..... คงได้โดนเจ้าหมอนั่นเล่นงานเอาไปล้อเลียนเสียไม่เหลือหรอแน่นอน
ระหว่างที่กำลังมองโน่นมองนี่ในบ้านเพลินๆอยู่นั้น จิโร่ก็สะกิดเขา
" นี่ๆ มารุอิ บุนตะ .....ห้องของชั้นอยู่ชั้นสอง ห้องริมขวาสุดน่ะ เข้าไปนั่งรอก่อนก็ได้ เดี๋ยวจะไปเอาเค้กแป๊บนึง "
" ให้ช่วยมั้ย"
" ไม่ต้องหรอก ....ก็มารุอิ บุนตะ เป็นแขกนี่นา"
" นี่....อาคุตางาวะ"
" หืมมม ? " จิโร่เอียงคออย่างสงสัยเมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อของตัวเอง
" เลิกเรียกชื่อเต็มเหอะ ..... เรียกบุนตะเฉยๆ ก็ได้"
" จะดีเหรอ...."
" ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่"
" แต่นั่นเป็นชื่อต้นนี่นา....รู้สึกว่าไม่กล้าเรียกยังไงก็ไม่รู้ ขอเรียกมารุอิดีกว่า "
จิโร่ทำหน้ายุ่ง
" ตามใจนาย"
บุนตะได้แต่มองอีกฝ่ายที่เดินหายลับไปในห้องครัวแบบงงๆ ก่อนที่จะตัดสินใจเดินขึ้นไปรอด้านบนอย่างที่จิโร่บอกให้ทำ .....สำหรับเขาแล้ว นี่ก็ครั้งแรกที่ไปบ้านของคนอื่นที่ไม่ใช่สมาชิกชมรมเทนนิสริคไค.. อีกทั้งยังเป็นบ้านของสมาชิกทีมคู่แข่งอีกต่างหาก ....
ประตูห้องถูกเปิดช้าๆ .... บุนตะกวาดตามองรอบๆห้องช้าๆ
ชั้นวางขนม....กล่องป๊อกกี้.......กองการ์ตูนสูงท่วมหัว =[]=!!!!!
ชีวิตของหมอนี่นี่วันๆจะทำอะไรอย่างอื่นบ้างมั้ยนะ
ยิ่งกวาดสายตามองก็ไปสะดุดใส่มุมหนึ่ง...... เตียงนอนนุ่มๆสีขาวกับหมอนขนนกใบใหญ่....แล้วก็หมอนข้าง....
หมอนี่เห็นเรื่องนอนเป็นเรื่องสำคัญที่สุดจริงๆด้วย!!!!......
ทำเอาอยากจะรู้นัก ไอ้เตียงนุ่มๆ เนี่ยมันมีอะไรดีนักเหรอ !!!!
บุนตะคิดไปพลางก็ทิ้งร่างลงบนเตียงนอนของจิโร่อย่างถือวิสาสะ....
รู้สึกว่าสบายอะไรแบบนี้......
ชั้นอาจจะเริ่มเข้าใจเหตุผลของหมอนี่นิดๆแล้วแฮะ
.
.
.
ประตูห้องเปิดช้าๆ พร้อมบุนตะที่ลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงอย่างตกใจ....
อาคุตางาะ จิโร่ ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมถาดใส่เค้กเล็กๆ และน้ำชา.....
ทว่าเมื่อเห็นมารุอิ บุนตะกำลังล้มลุกคลุกคลานอยู่บนเตียงตอนตัวเอง ก็ทำให้ถึงกับยืนตะลึงเลยทีเดียว....
" เอ่อ ...ขอโทษนะ ...เผลอไปหน่อย " บุนตะเป็นฝ่ายเอ่ยขอโทษอีกฝ่ายทันที
ทว่าจิโร่ที่เริ่มจะตั้งสติได้ ก็ยิ้มตอบให้อย่างไม่ถือสาอะไร
" มารุอิชอบนอนด้วยเหรอ....เป็นไงล่ะๆๆ เตียงของชั้นเนี่ย.....เยี่ยมไปเลยใช่ม้า"
" อืมม ....พอเข้าใจเลยล่ะว่าทำไมนายถึงได้ชอบนอนนัก"
" นี่ๆ ถ้าชอบล่ะก็....จะค้างที่นี่คืนนี้ก็ได้นะ " จิโร่ยิ้ม
" ไม่ดีกว่า.... กลัวสบายเกินไปแล้วจะหลับไม่ตื่น "
แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน...
เค้กในถาดถูกส่งให้คนตรงหน้า.......พร้อมๆกับเจ้าปีศาจขนมหวานที่เขมือบเค้กเสียเกลี้ยงโดยไม่รอช้า จิโร่มองอีกฝ่ายกินเค้กอย่างมีความสุขแล้วถึงกับอดยิ้มอย่างมีความสุขตามไม่ได้
" มารุอิเนี่ยชอบกินเค้กเสียจริงๆเลยนะ "
" ก็คงเหมือนอาคุตางาวะที่ชอบนอนล่ะมั้ง " .... บุนตะยกชาขึ้นจิบ
" วันนี้ขอบคุณนะที่ชวนมากินเค้ก ....แล้วก็ .....ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการ ล่ะมั้ง "
มาคิดๆ ดู มารุอิ บุนตะ เริ่มจะไม่เข้าใจว่าตัวเองวันนี้มาทำอะไรกันแน่.... ทั้งๆที่ตอนแรกคิดว่าเป็นการชวนไปนั่งกินเค้กที่ร้าน ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้น ไม่ว่าใครเป็นคนชวนเขาก็ไปด้วยได้อยู่แล้ว เพราะเค้กเป็นสิ่งที่ชอบและให้ความสนใจแทบจะมากกว่าอะไรๆเป็นทุนเดิม
แต่ไหงจู่ๆ กลับเป็นว่าถูกสมาชิกทีมคู่แข่งชวนมาที่บ้าน แล้วยังมาเผลอกลิ้งบนเตียงนอนของอีกฝ่ายอย่างลืมตัวอีก...
ทั้งๆที่เพิ่งจะคุยกันอย่างเป็นทางการแท้ๆ.....ทั้งๆที่..... ....
ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำลงไปได้ยังไง....
" ชั้นว่าชั้นกลับดีกว่า ค่ำมากแล้ว "
จิโร่ทำหน้ามุ่ยอย่างออกอาการให้เห็นได้ชัดว่าขัดใจ เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยลา
" จะไม่ค้างจริงๆน่ะเหรอ .... นี่ นี่ ชั้นซื้อปอกกี้รสใหม่มาด้วยนะ *--* "
คราวนี้อะไรอีกล่ะ ล่อชั้นด้วยเค้ก แล้วจะล่อด้วยขนมต่อรึไง.....
" ก็ชั้นไม่ได้บอกที่บ้านก่อนว่าจะไปค้างที่ไหนนี่นา ...."
" อืมมมมม....... นั่นสินะ แต่ว่า ชั้นอยากนอนคุยกันกับมารุอิทั้งคืนนะ ทั้งเรื่องขนม เรื่องเค้ก ที่สำคัญ....เรื่องเทนนิสด้วย "
นี่เพิ่งจะได้คุยกันอย่างจริงๆจังๆ ก็ชวนให้ค้างที่บ้านอย่างนั้นเรอะ เชื่อเค้าเลย.......
" เอาไว้วันหลังก็แล้วกัน......" บุนตะตัดบท
" จะเชื่อได้รึเปล่า "
" ชั้นโกหกไม่เป็น...... "
ติ๊ด......
เสียงเรียกเข้าข้อความใหม่ดังขึ้น ....
บุนตะล้วงเอามือถือในกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาเปิดอ่านข้อความ......
จากคุณแม่ .....
เรื่องอะไรกันนะ.....
" นี่.... ถ้าชั้นจะกลับไปเอาของที่บ้านแล้วกลับมาอีกที จะรอได้มั้ย อาคุตางาวะ "
" หมายความว่า มารุอิจะค้างที่นี่ ? "
" อืม....พอดีพ่อกับแม่ แล้วก็น้องชายชั้น ไปนอนเฝ้าคุณย่าที่โรงพยาบาล...."
อะไรจะบังเอิญขนาดนี้....
อะไรทำให้ตัดสินใจแบบนี้ ทั้งๆที่...... จะกลับไปอยู่บ้านตัวเองคนเดียวก็ได้....
หรือเพราะ ไม่อยากให้คนๆนี้ต้องอยู่คนเดียว...
หรือเพราะว่าอยู่ด้วยแล้วสบายใจ...
หรือเพราะว่าหมอนี่น่าสนใจ....
" ดีใจจังงงง มีความสุขจังงงงงงง ต้องสนุกแน่ๆๆ "
เสียงจอมขี้เซาแห่งเฮียวเทตะโกนดังลั่นในห้อง พร้อมกระโดดตัวลอย
....ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนเด็กๆที่ได้ของเล่นไม่มีผิด
To be continue
แย่แล้ว เราติดคู่นี้ไปซะแล้ว.....จู่ๆ ก็มานั่งคิดว่าจะทำยังไงกับบุนบุนดีนะ ...เพราะยังไงก็ไม่อยากให้คู่แจ๊ะอยู่แล้ว
... 40.5 บ้า....ดันเอาของหมั้น เอ้ย เอาริสแบนของบุนตะไปยัดไว้ในกระเป๋าจิโร่
โว้ยยยยยยยยยย ทุบโต๊ะ แม่งทำกรูจิ้นไปแล้วนะโว้ยค่ะ
(ขอก๊อบคำพูดใครหลายๆคนเหอะ ***** โคโนมิแย่ !!!! )
แต่พาร์ทไซด์ของสองคนนี้ยาวชิบเป๋งเลยอะ
ตอนแรกว่าจะตอนเดียวจบมันจบไม่ลง
นี่ก็ยังไม่สลับร่างกันเลยอีกตะหาก หวังว่ามันคงไม่ยืดเป็น 3ตอน
คงไม่แหละ ไม่งั้นมันจะกู่ไม่กลับซะยิ่งกว่านี้
ก็แม่ง ฟิค 28 มันกลายร่างเป็นอะไรไปไหนต่อไหน เพราะไซด์สตอรี่แล้วก็ไม่รู้ วร้ากกกก
ไม่เคยเขียนคู่บุน-จิโร่เลย
แต่คิดว่ามันก็น่าจะประมาณนี้รึเปล่า
เราชอบจิโร่ที่ทำตัวเป็นเด็กๆ นะ ดูน่ารักดีอะ ในขณะที่บุนตะก็เป็นบุนตะ 555
ต่อให้จะดูสุขุมกว่าจิโร่ แต่ก็ถูกหลอกได้ด้วยขนมเค้กเหมือนกัน (หัวเราะ)
ชอบประโยคนี้มากเลย
" ดีใจจังงงง มีความสุขจังงงงงงง ต้องสนุกแน่ๆๆ "
เพราะว่าดูดรีมไลฟ์ไปด้วยตอนแต่งฟิค ทำให้นึกว่าจะต้องยัดลงไปให้ได้
ure C! Kimo C! Tano C!!!
ก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านด้วยนะคะ *-*
แล้วก็นี่..... รูปบุนจิโร่รูปใหญ่ค่ะ ไม่อยากให้บล็อกแตกก็เลยย่อน่ะ
http://uriel.exteen.com/images/bunjiro01.jpg
เจอกันใหม่บล็อกหน้าค่า
ปล.1 ติดกาแฟลาเต้ของคอฟฟี่เวิลด์แล้ว ทำไงดี อร้ากก แพง แต่ชอบโคดด
ปล.2 ไอ้นี่ก็ติด แต่ก็แพงโคดเหมือนกัน นี่เพิ่งถ่ายมาเมื่อกี้เลย.... แม่นั่งตัดขั้วสตอเบอรี่
นั่งล้าง จะเอาทำเค้ก แต่ก็ไม่รอดโดนเราเนียนหยิบกิน วะฮ่าๆๆ
ปล.3 ติดปอกกี้ด้วย ปอกกี้ญี่ปุ่นที่ห้างมันนำเข้ามาขาย ไอ้ที่กล่องเกือบ 100 นั่นน่ะ
อร้ากกกกกกกกกก รู้แล้วทำไมจิโร่ถึงคลั่งป๊อกกี้นักหนา ก็แม่งงง อร้ากกก
ปอกกี้ของญี่ปุ่นมันไฮโซ มันอร่อยเว่อร์ ...เราชอบสตอเบอรี่กะเมลอนที่สุด
ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ช่วงนี้แม่งช่างเสร่อชอบกินของแพง
ให้ตายสิเกลียดตัวเองชะมัดเลย !!!!!!!!!!!!!
