ได้ข่าวว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงมีสอบ แล้วกรูมานั่งทำอะไร....
ฮ่าๆๆๆ Shift น่ะขอดองไปก่อนนะ
พอดีได้เรื่องใหม่มา ....จู่ๆก็อยากสดกับจานซะงั้น
ตอนนี้อ่านไปพลางๆก่อนนะ
อีกสองตอน นับจากนี้ (ตอนรองสุดท้ายและตอนรองสุดท้าย)
จะลงตอนคืนก่อนคริสมาสอีฟ และคืนคริสมาสอีฟเพื่อเป็นการฉลองอะไรซักอย่าง ?
แต่รับประกันว่าขาวยกบล็อก (ยิ้มแสยะ)
จริงๆแล้วรูปประกอบอยากวาดให้เยอะกว่านี้อะ อยากวาดให้เยอะกว่าตอนละรูป
แต่ดูเหมือนว่าถ้าทำแบบนั้นคงไม่ต้องอัพกันแล้ว กร้าก
ดังนั้นก็ ตอนละรูปไปละกันนะ (หัวเราะ)
รีบวาดสุดๆเลยไม่งั้นจะไม่ได้อ่านหนังสือสอบ(หัวเราะ)
พร้อมแล้วก็ไปอ่านกันเลยยย
Tenipuri Fanfic
(Nioh x Yagyu)
Jaan as Nioh Masaharu
Uriel as Yagyu Hiroshi
EVE…
-1-
เกล็ดหิมะสีขาวล่องลอยลงมาจากฟากฟ้า..... ปีนี้ก็คงจะเป็นไวท์อีฟอีกแล้วสินะ ...
เจ้าของเรือนผมสีขาวยุ่งเหยิงล้วงเอาโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดูเวลาอย่างกระสับกระส่าย
24 ธันวาคม.....เวลา 15.03
ถ้าเลิกเรียนเมื่อไหร่ จะไปปรากฏตัวให้เห็นซักหน่อย
เวลา..15.30 ...ไม่ทันรอให้กริ่งบอกเลิกชั้นเรียนดัง ... นิโอก็คว้าสัมภาระของตัวเองพุ่งออกจากนอกห้อง3-Bทันทีโดยไม่สนใจอาจารย์ที่ยังไม่ออกจากห้องเรียนเลยแม้แต่น้อย เวลานี้ ...ความสำคัญถูกเทโอนเอียงไปทางใครบางคนที่กำลังนั่งเรียนอย่างตั้งใจในห้องข้างๆเสียมากกว่า
ตามที่คาดเอาไว้ เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนใต้กรอบแว่นสีทอง กำลังขะมักเขม้นจดโน้ตลงบนสมุดด้วยลายมือบรรจง...แม้กระทั่งท้ายชั่วโมงแบบนี้ยังจะมีสมาธิได้อยู่ สมเป็นยางิว ฮิโรชิเสียจริง
นิโอถือวิสาสะยืนแอบดูอีกฝ่ายผ่านกระจกใสของประตูหลังห้องอยู่เงียบๆ .... ถึงแม้ว่าจะกล้าออกจากห้องเรียนของตัวเองทั้งๆที่ยังไม่เลิกเรียนดี แต่ก็ไม่กล้าจะเข้าไปในห้องเรียนของยางิวที่ยังไม่เลิกอยู่ดี.... ไม่สิ ถ้าจะให้ถูกก็คือ ถึงจะทำไปแบบนั้น
ก็มีแต่จะทำให้ยางิวโมโหเสียมากกว่า
อีก 20 นาทีจะหมดชั่วโมง...แต่สำหรับเจ้าจอมกะล่อนแล้ว รู้สึกยาวนานราวกับ 20 ปี...ความอดทนนั้นมีจำกัด พลันความคิดแล่นปราบ นิโอ ฉีกกระดาษสมุดออกมา พลางเขียนอะไรยุกยิก แล้วแปะเข้ากับกระจกห้องเรียน
"Darling~ "
เสียง ทุบกระจก แม้จะเพียงเบาๆ แต่ก็ทำให้ คนทั้งห้องหันไปมองทางต้นเสียง ไม่เว้นแม้แต่คนที่ตั้งใจเรียนที่สุดในห้อง ...เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลหันไปมองด้วยสายตาเอือมระอา ก่อนที่จะทำเป็นไม่สนใจแล้วหันกลับไปจดโจทย์บนกระดานต่อ
"อย่าทำให้ฉันต้องอับอาย...ไม่งั้นนายจะโดนดี!"
เมสเสสที่ส่งมาไวราวกับพิมพ์เตรียมไว้ล่วงหน้าดังขึ้นที่มือถือเจ้าตัวยุ่ง
ทำเป็นเมิน...ที่แท้ก็มองฉันอยู่นี่นา *-* ...เจ้าตัวยุ่งคิดพลางอมยิ้ม...
คนอย่างนิโอ มาซาฮารุ .... จะให้ต่อว่ายังไงก็เหมือนกับสีซอให้อะไรซักอย่างฟัง คนแบบนายนี่มัน.... ไม่รู้จะจัดการยังไงดีแล้ว... ช่างเถอะ ตอนนี้ที่สำคัญกว่าคือเรื่องเรียนนี่นะ... สำหรับนิโอคุง....ก็ขอภาวนาแค่ว่า ก่อนจะหมดชั่วโมง คงจะไม่มีอะไรประหลาดๆ เกิดขึ้นเพราะนายก็แล้วกัน....
………………………………………………………..
" อาจารย์ครับ ขออนุญาตแป๊บนึงนะครับ คือว่า....."
ประดูหน้าห้อง3-Aถูกเปิดออกพร้อมนิโอที่ก้าวฉับๆ ไปยังหน้าห้องซึ่งอาจารย์กำลังสอนอยู่ ...สร้างความสงสัยให้กับกลุ่มนักเรียนในห้องรวมทั้งอาจารย์เป็นอันมาก
"เพื่อนของผมปวดท้องมากๆ ต้องการไปห้องพยาบาลด่วนครับ!!!!"
เจ้าตัวยุ่งตะโกนเสียงดัง...พร้อมกับเสียงของคนทั้งห้องฮาครืน อาจารย์ประจำชั้นมองหน้าเด็กต่างห้องที่ผลุนผลันเข้ามาด้วยสีหน้าแปลกประหลาดใจ
"แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่า เพื่อนของเธอ ปวดท้อง? ...หือ?" อาจารย์ถามกลับไปด้วยเสียงที่พยายามธรรมดา แต่กลับหลุดหัวเราะพรืดออกมา
"ก็ผม...เฝ้ามองอยู่ข้างนอกด้วยความเป็นห่วงมาตั้งนานแล้วนี่ครับ T v T "
สำหรับนิโอ มาซาฮารุแล้ว ความอับอายอันฉิบฉ่อย ความอัปยศในการ ยกมุขตื้นๆ เพื่อเข้าไปในห้องเรียนคนอื่นนี้ เขาเองก็คงไม่มีวันลืมเป็นแน่แท้... แต่ไหนๆ ก็อับอายไปแล้ว...เอาเป็นว่า อับอายรวดเดียวจบ ไปเลยดีกว่า ว่าแล้วก็เดินเข้าประชิดตัวคนมาดขรึมที่นั่งตัวแข็งเกร็งอยู่กับเก้าอี้...
"ยางิว...นายปวดท้องใช่มั้ย?...ใช่แน่ๆ หน้าซีดขนาดนี้...ชั้นจะพานายไปห้องพยาบาลเอง!!!!"
เจ้าตัวยุ่งพูดรวบรัดไม่ทันให้อีกฝ่ายได้คัดค้าน ก่อนที่จะใช้แขนอันแข็งแรง ช้อนตัวฝ่ายตรงข้ามขึ้นมาแล้ว วิ่งออกจากห้องเรียนไป
"ไปละคร้าบ~~~ ผมจะดูแลเพื่อนผมให้ดีที่สุด ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงนะคร้าบ~~ ปุริ~"
ท่ามกลางความมึนงงของทุกคนในห้อง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาดังเซ็งแซ่จากทุกมุมของห้อง ยกเว้นเพียงแค่ซานาดะ เกนอิจิโร่เท่านั้น ที่เอาแต่นั่งหน้าเครียดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อเสียงนกกระจอกแตกรังดังขึ้นเรื่อยๆอาจารย์จึงต้องเคาะโต๊ะเพื่อเรียกให้นักเรียนทุกคนอยู่ในอาการสงบก่อนจะทำการสอนต่อไป ...แต่ทว่าเหมือนจะไม่มีใครสนใจเลยแม้แต่น้อย ต้องขอบคุณ นิโอ มาซาฮารุ ที่ทำให้ห้องเรียนนี้ เลิกเรียนก่อนเวลาอันควร ได้ถึง 15นาที
" นี่ นิโอคุง.... ห้องพยาบาลมันเลี้ยงไปทางซ้ายไม่ใช่รึ ...นายเดินลงบันไดไปทำไม"
ยางิวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเครียด
"แต่ห้องพยาบาลของเรา 2 คน ไม่ได้อยู่ทางนั้นซักหน่อย XD" นิโอยังตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี... ไม่สะทกสะท้านถึงสิ่งที่กำลังจะเจอต่อไปเลยแม้แต่น้อย
" มีด้วยรึที่แบบนั้น....นายไม่ได้อ่านข้อความที่ชั้นส่งไปเลยใช่มั้ย นิโอคุง ว่าชั้นบอกนายว่ายังไง ... ฮึ "
"หือ?...นายส่งมาว่าอะไรหรอ? พอดีมือถือชั้นแบตหมดน่ะ ^^ เอาเป็นว่า วันนี้เป็นวันพิเศษ เลิกเรียนก่อนเวลาเป็นเรื่องที่สมควรจะทำ..."
ร่างบางพยายามขยับตัวให้หลุดจากอ้อมแขน แต่ทว่าอ้อมแขนนั้นกับ โอบรัดแน่นยิ่งขึ้น
"ยังไง...วันนี้ นายก็หนีชั้นไม่พ้นหรอก ....ยางิว~" เจ้าตัวยุ่งตอบด้วยเสียงทะเล้น
เมื่อรู้ตัวว่าทำยังไงก็ไม่สามารถต้านแรงอีกฝ่ายได้...ยางิวจึงเปลี่ยนมาใช้คำพูดในการต่อรองแทน ซึ่งก็แน่นอน ไม่พ้นคำพูดเจ็บๆที่ทิ่มแทงใจอีกฝ่ายตามเดิม
" นายคิดว่าการบังคับคนอื่นเนี่ย.....จะทำให้นายมีความสุขจริงๆเหรอ นิโอคุง .......แล้ววันนี้...มันต่างจากวันอื่นตรงไหน"
วันนี้ ... นายก็ยังทำตัวให้เป็นปัญหาเหมือนเดิม ไม่เคยจะคิดทำตัวให้ดีกว่านี้เลย
แล้วเมื่อไหร่ ...นายจะเข้าใจคำว่า " หักห้ามใจ" ซักที
"งั้นชั้นไม่บังคับนายก็ได้...ถ้านายไม่เห็นความสำคัญของวันนี้....ชั้นก็...." เจ้าจอมกะล่อนทำหน้าสลด แต่การกระทำกลับตรงกันข้าม มือทั้ง 2 ข้างที่โอบอุ้มตัวอีกฝ่ายเอาไว้กลับปล่อยทิ้งให้หล่นลงพื้นแบบไม่ทันตั้งตัว
พลั่ก!!!!
ยางิวหันขวับไปมองอย่างไม่เชื่อว่า อีกฝ่ายจะกล้าทำถึงขนาดนี้...ทั้งๆที่เมื่อก่อนจะเชื่อฟังแท้ๆ...ทั้งๆที่เมื่อก่อนจะไม่มีทางทำร้ายชั้นแท้ๆ แต่ทำไมวันนี้กลับ...
คนที่เพิ่งถูกปล่อยลงกระแทกพื้นไปหมาดๆ พยายามใช้มือทั้ง 2 ข้างยันตัวเองขึ้น แต่สะโพกที่กระแทกพื้นอย่างแรงเมื่อครู่นี้ กลับทำให้เคลื่อนไหวลำบากไม่น้อย
"แค่นี้ นายก็กลับบ้านเองไม่ได้แล้วใช่มั้ยล่ะ?...แต่ไม่ต้องห่วงนะ ยังไงชั้นก็ไปส่งนายได้อยู่แล้ว ..." เจ้าตัวกวนยิ้มอย่างพึงพอใจในสิ่งที่ทำลงไป แม้ว่าคนตรงหน้าจะไม่สบอารมณ์แม้แต่น้อยเลยก็ตาม
นายบังคับให้ชั้นต้องใช้วิธีนี้เองนะ ยางิว
ไม่มีคำตอบใดจากยางิว.... เวลาแบบนี้ เวลาที่นิโอคุงเอาแต่ใจตัวเอง เขาก็มักจะเงียบเอาไว้เสมอ.... การต่อล้อต่อเถียง หากเกิดขึ้นระหว่างเราแล้ว มันคงไม่มีวันจบลงง่ายๆ ถ้านิโอคุงไม่เป็นฝ่ายชนะ
กลับกัน การเงียบ จะทำให้อีกฝ่ายคาดเดาไม่ออกว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์ไหนมากกว่า นับว่าเป็นการถือไพ่แต้มสูงกว่าอีกฝ่าย
เมื่อห้ามก็ไม่มีทางฟังอยู่แล้ว ก็ให้มันเลยตามเลยไปก็แล้วกัน
อยากทำอะไรก็ทำ ..... ยังไงคนแบบนายก็คิดไม่ได้อยู่แล้วนี่ นิโอคุง
และต่อให้ชั้นบอก นายก็ไม่คิดจะฟังอยู่ดี
"อย่าเงียบซี่...ยางิว..." เจ้าจอมกะล่อนพูดกับคนที่เขากำลังแบกเอาไว้บนหลังอยู่
"นายเงียบแบบนี้...มันไม่ดีเลยนะ..."
เสียงของนิโอสลดลงอย่างเห็นได้ชัด เท้าที่ก้าวต่อไปเรื่อยๆตามทางที่มุ่งหน้าสู่บ้านของยางิว ถูกตกแต่งประดับประดาไปด้วยไฟสีสันสวยงามถึงแม้บรรยากาศจะสวยงามแค่ไหน แต่ถ้าคนตรงหน้าไม่รู้สึกดีไปด้วย ฉันก็ไม่ดีใจหรอกนะ...ฉันก็แค่ อยากจะให้นาย เปิดเผยความรู้สึกให้มากกว่านี้
" ในเมื่อนาย...ไม่เคยฟังที่ชั้นพูดเลย ...แล้วชั้นจะพูดไปทำไมกัน"
"ฉันขอโทษ...."
" กี่ครั้งแล้วที่เป็นแบบนี้ ..."
คำว่าขอโทษของนายมันง่าย แค่พูดออกมา ก็จบ... แต่ไม่คิดจะจำ ว่าตัวเองทำอะไรผิดพลาดไป แม้เรื่องที่ทำ บางครั้งจะไม่ใช่เรื่องหนักหนาสาหัสอะไร.... แต่ว่า....ยิ่งคิดเรื่องนี้ก็ยิ่งแต่จะทำให้ไม่เข้าใจตัวเอง นั่นสิ ทำไมตัวเขา ทำไม ยางิว ฮิโรชิ ถึงยอมให้กับคนที่บอกขอโทษเขาแบบนี้ทุกครั้ง
เพราะอะไร......
เพราะเราใจอ่อนกับเฉพาะนิโอคุงอย่างนั้นเหรอ...
ระยะทางก็ไม่ได้ไกล...คนที่อยู่บนหลังก็ไม่ได้หนักซักเท่าไหร่...กลับเบากว่ามาตรฐานน้ำหนักของคนทั่วไปด้วยซ้ำ...ที่สิ่งที่ทำให้รู้สึกหนักอึ้งมากที่สุดคือความรู้สึกของอีกฝ่ายที่ไม่รู้ว่าคิดยังไงกันแน่ ยางิวไม่ใช่คนพูดมาก...แต่คำพูดแต่ละคำที่ออกมาจากปากนั้น กลับหนักอึ้งเหมือนฆ้อนที่สามารถทุบให้ผู้ฟังบาดเจ็บได้ง่ายๆ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กับ นิโอ มาซาฮารุ...จอมลวงหลอกที่เหมือนจะไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของใคร... แต่ความจริงแล้ว ทุกคำพูดของยางิวนั้นมีความหมายมาก...มากซะจน ความรู้สึกกล้าที่อยากแสดงออกว่ารักในบางครั้ง ถูกบั่นทอนลงได้ง่ายๆ
"ถึงบ้านแล้ว...ชั้น....ขอโทษที่ทำนายเจ็บ...แต่ว่า...." จอมหลอกลวง พูดค้างไว้แค่นั้น
"วันนี้ ชั้นคงทำอะไรแย่ๆ ไปมาก...นายคงจะไม่อยากเห็นหน้าชั้นแล้วสินะ?..." นิโอพูดพลางโบกมือ แล้วเดินคอตก ออกจากประตูบ้านยางิว
" นายรู้ตัวด้วยรึไง ว่าทำอะไรแย่ๆลงไปน่ะ... แปลกนะ ทั้งๆที่ปกติไม่เคยจะรู้ตัวเลยแท้ๆ"
ยางิวยังไม่เลิกรัวประโยคเสียดแทงใจใส่คนตรงหน้า .... ถึงเขาจะไม่ได้โมโหนิโอคุงแล้วก็ตาม
หากแต่ที่ทำไป จริงๆแล้วเป็นการกลบเกลื่อนอะไรซักอย่าง….
เจ้าของฉายาสุภาพบุรุษใช้มือยันกำแพงรั้วบ้าน ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปในบ้านช้าๆ เพราะยังรู้สึกปวดระบมอยู่.... อีกนิดเดียวเท่านั้น ถ้าเดินเข้าบ้านได้ ก็เป็นอันว่าจบเรื่องได้ .... สภาพแบบนี้ นิโอคุง....คงไม่กล้าจะตอแยเขาต่อแน่ๆ
นิโอยืนมองยางิวเดินกะโผลกกะเผลกจากหน้าบ้านอย่างใจเสีย.... ช่วงเวลาการรอคอยให้อีกฝ่ายตอบอะไรซักอย่างกลับมา ทำไมมันถึงได้เนิ่นนานแบบนี้ ทว่า ยางิวก็ยังคงใจแข็งพอ .... แขนเพรียวยกขึ้นจับลูกบิดประตูบ้านก่อนจะเปิดเข้าไปช้าๆ......
" ขอร้องล่ะ ...ยางิว "
...พริบตาเดียวกับที่ได้ยินเสียงเรียกชื่อ ก็รู้สึกได้ว่านิโอโถมตัวเข้ามากอดตัวเขาจากด้านหลัง จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่ายที่แนบอยู่กับแผ่นหลัง
" ชั้นจะไม่ปล่อย ... จนกว่า นายจะยกโทษให้ชั้นจริงๆ "
"ทรมานล่ะสิ.... นิโอคุง "
"..............." ไร้เสียงตอบกลับจากคนด้านหลังแต่วงแขนกับกระชับแน่นยิ่งขึ้น
...ความรู้สึกของชั้น...นายจะรับรู้ได้มั้ยนะยางิว?...ถ้าชั้นไม่พูด
…………………………………………………………………
" ปิดประตูบ้านสิ เดี๋ยวหิมะก็พัดเข้ามาหรอก "
ยางิวออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบ....ก่อนจะเงียบไปพักหนึ่งเพื่อตัดสินใจว่าจะพูดต่อดีหรือไม่....
" เสื้อโคทน่ะ...แขวนไว้ที่เดิมนั่นแหละ " ยางิวพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะอาศัยจังหวะที่นิโอเผลอ ผลักตัวเองให้หลุดจากอ้อมกอดของอีกฝ่าย พร้อมกับเดินหายเงียบเข้าไปในห้องครัว
To be continue
โฮกกกกก จานเป็นนิโอที่ป่วงมากก
ป่วงสุดๆๆ ป่วงกว่าปกติอีก กร้ากกกกกกกก ได้คำตอบจากจานมาว่า
เนี่ย อยากให้นิโอเลวๆๆ อุฮิๆๆ แล้วก็ซุกซนปานวอก ? (หัวเราะ)
(นี่เราลดดีกรีความเสื่อมของนิโอลงแล้วนะ ฮ่าๆๆๆ
จาน ->"อุริจะลดไปทำม๊ายยยยยยยยยย")
โหยย แบบนี้ น้องยาไม่ยอมแพ้หรอกนะ (หัวเราะ)
ตอนแรกยังโอเค
แต่ตอนหลังๆ เขียนไป เขียนไป จานที่เป็นนิโอกลับหื่นไม่กระจายเท่าอีน้องยา
(หัวเราะ) ฮ่าๆๆ จานบอก อุริเป็นน้องยาที่แรดมาก
(ตรงไหน...) ฮ่าๆๆๆ อาจเพราะความหน้าด้านของเรา โอยยย อยากอัพเร็วๆ (กร้าก)
แต่ของดีก็อดใจไว้นะฮ้า ...
แล้วเจอกันฮ้า
