ในที่สุดก็ว่างแต่งต่อซักที่ที่คิดค้างกันไว้
รูปประกอบก็ให้ไปจิ้นกันเองอีกแล้ว ฮ่าๆๆ เพราะอุริวาดเรนจิให้หล่อไม่เป็น
(หัวเราะ)   ฮ่ะๆๆๆ  คู่นี้คงไม่เหมือนคู่อื่น   เพราะ....

ไม่มีทางแสดงความกุ๊กกิ๊กออกมาแบบ 28หรือคู่บุโจวฟุคุบุโจวแน่ๆ
ก็เลยคิดว่า

คู่นี้เนี่ย

เขียนโคตรยากเลยว่ะ 555
แต่ก็ลองดูแล้ว  ติดใจอะ

หลังจากนี้ก็อยากจะเขียนฟิคของคู่นี้อีก  (และถ้าหัดวาดเรนจิได้เมื่อไหร่ อาจมีโด)
เอาล่ะเราไปอ่านกันเหอะ *-*


S h i f t !! [Side Story part.2] 
tenipuri fanfic
Yanagi Renji X Akaya Kirihara

แค่หันไปมองหนังสือเรียนภาษาอังกฤษและเก็งข้อสอบที่รุ่นพี่ยานางิให้มาซึ่ง
กองอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือ..... ก็ทำเอาไม่มีกะจิตกะใจจะอ่านแล้ว...

อาคายะ  คิริฮาระ  ฟุบหน้าลงกับหมอนใบใหญ่พลางคิดหาทางออกให้กับตัวเอง 
จะมีวิธีไหนที่จะทำให้สอบผ่านโดยไม่ต้องอ่านไอ้พวกนั้นเองได้บ้างไหม   

ภาวะแบบนี้มันเครียดยิ่งกว่าลงแข่งเทนนิสเสียอีก 
.....  สู้กับคนอื่น  ไม่ยากเท่าสู้กับตัวเองเลยซักนิด.....

ในเมื่อก็จะสอบวันพรุ่งนี้แล้วแท้ๆ  แต่ทำไมตอนนี้ถึงมานอนอยู่ตรงนี้ได้นะ...
ทั้งๆที่ก็รู้ว่าถ้าไม่ทำอะไรเลยก็ต้องสอบตกแน่ๆ   .... แต่ทำไมใจมันไม่สู้แบบนี้ล่ะ

เวลาแบบนี้ผมควรจะทำยังไงดีล่ะ....
เด็กหนุ่มผมหยักศกหยิบเอามือถือเครื่องเล็กในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเพื่อจะกดดูรายชื่อ  อาจจะมีใครซักคนที่ช่วยได้มั้ง....  หากแต่ว่าต้องตกใจเพราะเสียงเตือนเมลล์เข้าใหม่ดังนั้นพร้อมข้อความเตือนบนหน้าจอ

ใครกันนะ ที่ส่งเมลล์มา  ....  ถึงจะนึกสงสัยอยู่แต่ก็ไม่ลังเลที่จะเปิดอ่าน...
เบอร์ของผู้ส่งที่ขึ้นอยู่ไม่คุ้นตา  ไม่มีชื่อลงผู้ส่ง.....
แต่ว่าข้อความที่ส่งมาก็ทำให้รู้ว่าเป็นใคร....

อ่านหนังสือไปถึงไหนแล้วคิริฮาระคุง  

โน้ตที่ให้ไปน่ะ หน้าที่ 28 มีโจทย์ที่เขียนทิ้งไว้ให้

ถ้ายังไงก็ลองทำดูแล้วเอามาให้ชั้นเฉลยให้ก็ได้นะ 

แต่ชั้นคิดว่าโอกาสนายจะทำผิดหมดเป็น 100%

.....

รุ่นพี่ยานางิ....

...
ในเวลาแบบนี้.....เนี่ยนะ
เข็มนาฬิกาชี้เวลาเที่ยงคืนตรง....  ป่านนี้ยังไม่หลับอีกเหรอเนี่ย......
อาคายะตัดสินใจกดโทรออกไปหาเจ้าของเมลล์เมื่อครู่.......
แต่ก็ไม่ต้องรอถือสายนานนักเพราะปลายสายรับโทรศัพท์แทบจะทันทีราวกับว่าคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องโทรไป

" ว่ายังไงล่ะ คิริฮาระคุง .... อ่านหนังสือเข้าใจรึเปล่า"  

" ............."

" เงียบไปแบบนี้แสดงว่านายยังไม่ได้เริ่มสินะ  ..... แล้วจะทำยังไงดีล่ะ ฮึ "

" รุ่นพี่เปลี่ยนเบอร์เมลล์หรือครับ ... ทำไมไม่คุ้นเลย"

" อืม ....พอดีเครื่องเก่าพี่สาวเอาไปใช้แล้วน่ะ ....เอาล่ะ  อย่านอกเรื่อง...เรื่องจะสอบนั่นว่ายังไง "

" หมายความว่ายังไงครับรุ่นพี่ " 

" นายจะทำยังไงกันแน่  คิริฮาระคุง.... กับเรื่องสอบน่ะ   จะสู้  หรือว่าจะหนี "

นั่นสินะ  คำพูดของรุ่นพี่ยานางิก็ทำให้หนักใจไม่ใช่น้อยเลย   ไม่ใช่เขาไม่ใส่ใจ  ไม่ใช่เขาไม่คิดถึงผลกระทบที่ตามมา  

แต่เพราะว่าใจมันเป็นแบบนี้ยังไงล่ะ

รู้เต็มอกว่าสิ่งที่ควรทำคืออะไร  แต่ว่าก็ทำไม่ได้ 

เพราะไม่ชอบ

เพราะเกลียด

เพราะไม่เก่ง  เพราะมันเป็นปมด้อย   ก็แล้วทำไมล่ะ....

" มีอะไรให้ช่วยได้รึเปล่า "  รุ่นพี่ยังยืนยันคำเดิมเหมือนกับที่พูดไปตอนที่อยู่ที่ชมรม....เท่ากับบีบให้เขาต้องตอบความในใจออกไป.....

"  แล้วรุ่นพี่จะช่วยอะไรผมได้ล่ะครับ  ก็ในเมื่อ  ผมไม่มีใจ......จะอ่านหนังสือเลยซักนิด  ...ผมไม่เข้าใจ  แล้วก็ไม่คิดจะเข้าใจด้วย"

" ทั้งๆที่นายก็รู้ว่า    ถ้าไม่สู้ อะไรจะเกิดขึ้นน่ะเหรอ.....  ความมุ่งมั่นเหมือนตอนที่จะเอาชนะชั้น  ชนะเซย์อิจิ ชนะเกนอิจิโร่ตอนแข่งเทนนิสให้ได้น่ะ มันหายไปไหนซะหมดแล้วล่ะ คิริฮาระคุง"

" ผมรู้.... แต่มันไม่เหมือนกันนี่... สู้กับคนอื่น  ....สู้กับตัวเอง....มันจะไปเหมือนกันได้ยังไง"

อาคายะเผลอตะคอกใส่โทรศัพท์เสียงดังเพราะโดนพูดแทงใจ    แต่ว่ายานางิกลับไม่สนใจเท่าไหร่...  เขายังพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงระดับเดิมราวกับว่าไม่ได้รู้สึกถึงอารมณ์โกรธของรุ่นน้องเลือดร้อนคนนี้แม้แต่นิด

"ไม่ว่าจะสู้กับอะไรอยู่ก็เหมือนกันทั้งนั้น  มันอยู่ที่ความตั้งใจ...ถ้านายคิดว่านายทำได้"

" แล้วรุ่นพี่พิสูจน์ได้รึเปล่าล่ะครับว่ามันเหมือนกัน "

" อันนี้ก็ไม่รู้หรอกนะ  ....แต่อยากจะลองสู้ดูรึเปล่าล่ะ กับสิ่งที่นายไม่คิดสู้เลยน่ะ ...."

".........."

" ว่ายังไงล่ะ คิริฮาระคุง.... ถ้าคิดจะสู้ล่ะก็  อีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันที่ชมรม..."

" หา..... อีกหนึ่งชั่วโมง   ตีหนึ่งเนี่ยนะ    พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องไปเรียนกันพอดีสิครับ "


...
ตู้ดดด....

ปลายสายทางนั้นถูกวางลงเสียแล้ว แถมไม่คิดจะเถียงกลับมาด้วย   รุ่นพี่ยานางิคิดอะไรของเค้าอยู่นะ  คนที่ทำตัวเป็นมนุษย์ข้อมูลอยู่ตลอดเวลา  จู่ๆนึกสนใจจะเก็บข้อมูลของคนในทีมด้านการเรียนขึ้นมาบ้างรึไงนะ

แล้ว....เขาจะทำยังไงดีล่ะ .....
ตอนนี้ที่ต้องเลือกก็มีอยู่สามทางเลือก

หนึ่งคืออ่านหนังสือเอง 

สองคือไม่อ่าน 

และสาม.....ทำตามที่รุ่นพี่ยานางิบอก

ไม่ว่าข้อไหนก็ไม่น่าเลือกทั้งนั้น  แต่จำเป็นต้องเลือก.........

โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย  มันจะอะไรนักหนากับชีวิตของชั้นเนี่ย.....

.

.

.

.

.

ประตูหน้าบ้านถูกปิดกระแทกลงอย่างไม่สบอารมณ์นัก     แม้รู้ว่ากลางดึกแบบนี้จะรบกวนคนในบ้านก็ตาม  แต่ว่าคนที่ซัดประตูเสียโครมใหญ่อย่างอาคายะก็ไม่ได้สนใจแม้แต่นิด .....  สิ่งที่เขาสนใจคือ

ไปที่ชมรมให้ทันก่อนตีหนึ่งต่างหาก.....

เวลาแบบนี้จะไปให้ถึงก็มีแต่วิ่งสถานเดียว   แล้วไหนจะอากาสหนาวโหดเป็นบ้าแบบนี้อีก  มีหวังได้เป็นหวัดตายแบบรุ่นพี่นิโอ รุ่นพี่ยางิว แหงๆ  ....  แต่ก็เอาเถอะ   ในเมื่อมันเป็นทางรอดทางสุดท้ายแล้วนี่หว่า....

.

.

.
ก่อนที่เข็มนาฬิกาชี้จะเลขสิบสองไม่นาน    รุ่นน้องผู้วิ่งกระหืดกระหอบมาจากบ้านก็ได้ก้าวเท้าเข้ามาในห้องชมรมเรียบร้อย   แล้วก็ตามคาด .... รุ่นพี่ยานางิมารอเขาอยู่แล้ว.....แต่ว่า...อากาศหนาวยะเยือกแบบนี้จะไปมีสมาธิอ่านหนังสือได้ยังไงเนี่ย ....

" เค้าว่ากันว่าเวลาที่คนเราจะมีสมาธิและจดจำอะไรได้ดีที่สุด คือตอนใกล้รุ่ง ..เอาล่ะ  มานั่งข้างๆชั้นนี่สิคิริฮาระคุง"

อาคายะทำตามที่ยานางิบอกอย่างว่าง่าย.....  หากแต่ว่ายังไม่ยอมสบตา....

"  สุดท้าย   ..... อย่างน้อย  ผมก็ต้องทำ  เพื่อให้ไม่กระทบถึงทีมเรา .... ไม่ใช่เพราะผมอยากทำหรอกนะ"

" ชั้นรู้ ...เอาล่ะ เราจะเริ่มกันที่เรื่อง  Gerunds  ดีไหม "

" มันคืออะไรเหรอครับ รุ่นพี่"

" ..... จะสอบแล้วยังไม่รู้อีก ...  คือกริยาที่ต้องตามด้วย verb ing ไงล่ะ  เช่น  Enjoy  , risk  , no good  , no use  พวกนี้  เช่น  I enjoy playing tennis อะไรแบบนี้  ไม่ใช่ I enjoy play tennis  อันนี้ผิด "

" แล้วผมจะรู้ได้ไงว่าอะไรเป็นGerundsบ้างล่ะ "

"  ท่องสถานเดียว"  

ยานางิยิ้มให้รุ่นน้องอย่างเป็นมิตร 
แต่สำหรับอาคายะ มันคือรอยยิ้มแสยะของจอมปีศาจมากกว่า
กระดาษโน้ตใบเล็กถูกส่งให้   พร้อมกับลายมือบรรจงที่เขียนเอาไว้บนนั้น

" ทั้งหมดนี่เป็นGerunds  ถ้าท่องโคลงบทนี้ได้ ก็จำได้หมดล่ะมั้ง  ไหนนายลองอ่านให้ฟังซิ"

" อย่า Avoid คอย Postpone จะโดนเทศน์     Appriciate อย่า Deny ไม่น่าขำ......... Be busy ดีเสมอเธอจงจำ  ....... Keep ถ้อยคำ Excuse me ดีจริงๆ...   $#@#@@# !!!   ไอ้โคลงบ้าพวกนี่มันอะไรกันครับเนี่ยยยยยย T[]T "

" ก็ Gerundsไง..."

T[]T

ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นรุ่นพี่ยานางิพูดภาษาต่างดาวอะไรใส่ผมไปบ้าง....

ที่แน่ๆ คือ  ผมจะตายแล้ว 

อาคายะ คิริฮาระคนนี้  เกิดมา...เพิ่งจะรู้ว่าการตกนรกทั้งเป็นมันเป็นแบบนี้นี่เอง....

.

.

.

.
ฮัดชิ่ว...... !!!

" ไม่สบายรึ  คิริฮาระคุง " 

" ...ตีสามแล้วนะครับ   อากาศหนาวแบบนี้รุ่นพี่อยู่ไปได้ยังไงครับ"

" ชั้นอยู่ได้นายก็ต้องอยู่ได้....เอาล่ะต่อเรื่อง Conjunctions ......"

" หนาว....จัง......."

 "สององศา...... แล้วใส่แค่ชุดนักเรียนกับเสื้อกั๊กออกมาแบบนี้  ถ้าไม่หนาว  นายก็ไม่ใช่คนแล้วล่ะคิริฮาระคุง เฮ้อ ทำอะไรไม่คิด"

" ง่วง....."

รุ่นน้องตัวเล็กค่อยๆเอนตัวลงฟุบกับโต๊ะ........ ความหนาวเย็นทำให้รู้สึกว่าร่างกายเริ่มหนักอึ้งและอ่อนล้าลงทุกที ก่อนที่ตาจะปิดสนิทและสติจะดับวูบลง   ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงรุ่นพี่ยานางิเรียกชื่ออยู่ไกลๆ

คิริฮาระคุง.... คิริฮาระคุง !!!!!!!!!!!!!
.

.

.

.

ที่นี่ที่ไหน  และชั้นกำลังทำอะไรอยู่......

เพดานห้องสีขาวดูไม่คุ้นตา ไหนจะเฟอร์นิเจอร์ที่ดูเรียบๆ แต่ก็มีรสนิยมแบบนั้นอีก.....
... หรือว่าจะเป็น ................

" ตีสี่ครึ่งแล้วนะคิริฮาระคุง  นายจะลุกมาอ่านหนังสือต่อได้รึยัง"

T[]T  


ปีศาจชัดๆ ......

"ถ้าจะใจดีก็ปล่อยให้ผมหนาวตายตรงนั้นดีกว่านะครับรุ่นพี่    ดีกว่าเก็บผมมาอยู่ในห้องอุ่นๆแล้วปลุกขึ้นมา  ต่อจากนั้นก็บังคับให้อ่านหนังสือในวิชาที่ผมเกลียดแบบนี้ ......นายจะพูดแบบนี้ใช่มั้ย   คิริฮาระคุง "

.....

นี่เป็นครั้งแรกที่ อาคายะ คิริฮาระ   สบตารุ่นพี่ของเขาแบบไม่ลังเลอีกต่อไป....

"  ผม....คิดว่าผมทำไม่ได้หรอก "

" นายไม่เคยลองแล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะ "

" ผมสอบตกมากี่ครั้งแล้วรุ่นพี่ก็น่าจะรู้สถิติไม่ใช่เหรอครับ..."

" นั่นสินะ "

" หากแค่ว่า....ไม่ใช่ผม   ไม่ใช่ผมคนนี้ที่ไปสอบ แต่เป็นรุ่นพี่ไปสอบแทน.... มันก็จบแล้วแท้ๆ "

"  นายคิดแบบนั้นเหรอ คิริฮาระคุง "

" ถ้าแค่เราสลับตัวกันได้........  ขอโทษนะครับ รุ่นพี่อุตส่าห์พยายามแท้ๆแต่ก็ไร้ประโยชน์..... ผมจะนอนล่ะ .... ไม่อยากสู้แล้ว "

อาคายะล้มตัวลงนอนหันหลังให้กับรุ่นพี่ของเขา   ผ้าห่มถูกดึงขึ้นมาคลุมหัว  บ่งบอกว่าไม่ต้องการจะฟังสิ่งที่รุ่นพี่จะพูดอีกต่อไป 

แต่ยานางิก็ไม่คิดแม้แต่จะพูดต่อ  ในเมื่อลูกศิษย์เอกกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว....
แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของคนหัวช้าแบบคิริฮาระคุงซักหน่อย  เขาเข้าใจ   ว่ามันต้องค่อยเป็นค่อยไป  จะมาเร่งเอาในคืนเดียวแบบนี้   ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก  แต่ต่อจากนี้คงต้องเตรียมตัวแต่เนิ่นๆ ....

จริงอย่างที่คิริฮาระคุงพูดนั่นแหละ  

หากเพียงเขาไปสอบแทนได้ล่ะก็ทุกอย่างก็จบแล้ว

หากเป็นคิริฮาระคุงได้แค่เพียงวันเดียว.....

และถ้าทำได้จริงเขาก็เต็มใจจะทำด้วย..... 

"แล้วนายคิดจะยึดเตียงนอนชั้นไปถึงไหนนะ ........." 

ไม่มีทางเลือก  นอกจากเดินลงไปนอนที่ห้องนั่งเล่น..... ในเมื่อเจ้ารุ่นน้องตรงหน้านอนหลับปุ๋ยอย่างมีความสุขก็ไม่อยากจะกวน

เจ้านั่นเวลานอน....ก็ดูเป็นเด็กดีออกนี่นา    

ช่างไม่เหมือนกับรุ่นน้องบ้าเลือดในคอร์ทเลยแม้แต่น้อย

.....ทำให้อดจะเอ็นดูเป็นพิเศษไม่ได้.....

ยานางิคิดพลางเอื้อมมือไปลูบหัวรุ่นน้องตัวเล็กที่กำลังซุกตัวหลับอยู่บนเตียงของตัวเองเบาๆ  ก่อนจะเดินออกจากห้องไป.....     

.

.

.

.

.

อืมมมม ที่ๆอุ่นสบายแบบนี้     อยากจะนอนต่อไปอีกนานๆ  แต่รู้สึกว่าแดดจะแรงขึ้นเรื่อยๆ   ทำไมแสบตาจัง..... ใครก็ได้ไปปิดม่านที...

เฮ้ย......ตอนนี้มันกี่โมงแล้วเนี่ย    ชั้นมีสอบนี่หว่า     อ๊ากกกกกกกกก 

อาคายะลุกพรวดขึ้นมานั่งทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญที่ว่านั้นได้ ทว่าเมื่อมองไปรอบๆตัวก็ทำให้งงนิดหน่อย  แล้วทำไมชั้นถึงมานอนที่โซฟาล่ะเนี่ย เมื่อคืนจำได้ว่านอนเตียงของรุ่นพี่ยานางิ 

ติ๊ดๆๆๆๆๆ 

เสียงมือถือดังเตือนถึงสัญญาณมีเมลล์เข้าใหม่....
เจ้าของโทรศัพท์มือถือคว้ามือถือของตัวเองขึ้นมากดดู  ก็พบข้อความ

เรื่องสอบวันนี้ไม่มีอะไรต้องห่วง 

ชั้นจัดการให้เรียบร้อยแล้ว 

นายอยากนอนก็นอนไปเถอะนะคิริฮาระคุง  

แต่อย่าลุกไปส่องกระจกซะล่ะ

... รุ่นพี่ยานางิ  ส่งข้อความอะไรแปลกๆมานะ

อาคายะยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองเบาๆ  ก็ถึงกับตกใจ......
นี่ผมชั้นทำไมถึงได้ตรง.......

เฮ้ยยยยยยยยยยยย

กระจก   ......

เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ไม่จริงงงงงงงงงงงงงงงงงง !!!!!!!!!!!!!!

.
.
.

อาคายะ  คิริฮาระ  ตัดสินใจกดโทรออกไปหาเจ้าของเมลล์ที่ส่งเข้ามาเมื่อครู่อีกที...
ไม่นานนัก  ปลายสายก็กดรับ พร้อมชิงพูดขึ้นก่อนว่า.....

"  รุ่นพี่ยานางิครับ  ผมทำข้อสอบวันนี้ได้หมดทุกข้อ   ...... ไม่ต้องห่วงนะครับ"

ใครก็ได้บอกว่านี่ชั้นกำลังอยู่ในฝัน......
ก็จะให้เชื่อได้ง่ายๆได้ยังไงเล่า  ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังสลับร่างกับรุ่นพี่ยานางิอยู่น่ะ...
แต่ทำไม ดูเหมือนรุ่นพี่ยานางิจะไม่รู้สึกตกใจหรือทุกข์ร้อนอะไรเลยล่ะ

" ถ้ายังไง  เย็นนี้ผมจะไปหารุ่นพี่ที่บ้านนะครับ วันนี้ก็นอนพักให้มากๆ นะครับ ผมลากัปตันยูคิมุระให้แล้วล่ะ "

.....
เนียนสุดๆ

เนียนซะไม่มี......รุ่นพี่ยานางิ !!!!!!

" แล้วผมจะไปทวงรางวัลที่ทำข้อสอบได้นะครับ"
ประโยคสุดท้ายของรุ่นพี่ยานางิ ที่พูดในฐานะ อาคายะ คิริฮาระ  จบลงพร้อมเสียงกดวางสาย  สร้างความมึนงงให้กับ อาคายะ คิริฮาระตัวจริง ที่อยู่ในฐานะของยานางิ เรนจิ ในเวลานี้ไม่ใช่น้อย

รางวัลบ้าอะไร  ?

รุ่นพี่ยานางิต้องการอะไรจากผม....

ไม่เข้าใจเล้ยยยยยยยยยยยยยยย

ไม่รู้ไม่เห็นด้วยแล้วววววว     หลับๆๆๆๆๆ  เพื่อจะตื่นมาอีกทีแล้วทุกอย่างมันจะกลับเป็นเหมือนเดิม !!!!!!!!!

END.


นี่ก็สลับตัวกันอีกคู่ ....
จบไปแล้ว  เหลือแจคกัลกับบุนบุนล่ะ  ฮ่าๆ
ไซด์สตอรี่ครั้งต่อไปคงเป็นสองคนนั้น แต่......คงอีกนานกว่าจะถึง เพราะจะอัพ 28ต่อ


พูดถึง 28

เมื่อวานที่ไปถ่ายรูปมา  อยากได้นิโอคุงจริงๆ
ก้ากก เพราะพอคอสแฝดเสร็จก็อดเอาวิกมาเนียนน้องยาต่อไม่ได้

ออกมาเป็นแบบเนี้ย
(ขำความบ้าของตัวเอง)

ปล. 1  ขี้เกียจเรียนจังเลย

ปล. 2  ทำไมวาดโดซานะยูคิถึงเร็วกว่าโดคู่อื่นเนี่ย

ปล. 3  อยากไปเดท

ปล. 4  พรุ่งนี้เรียนครึ่งวัน  ดีใจจังงงงง

ปล. 5  วันนี้ได้เค้กวันเกิดล่วงหน้าจากคุณแม่ด้วยแหละ  เดี๋ยวเอารูปมาอัพ
          ให้ดูจริงๆตอนวันเกิดเราจริงๆ  บลูเบอรี่ชีส รักแม่ที่สุดเลย

ปล. 6  ที่แม่ให้มาก่อนแสดงว่ารู้ว่าเราจะทำเค้กวันเกิดให้ตัวเองสินะ

ปล. 7  ตัดสินใจแล้ว  จะทำเค้กที่มียูคิมุระ  อยู่บนเค้กให้ตัวเอง

ปล. 8  ความคิดด้านบนแม้จะดูโรคจิตไปหน่อย แต่ก็  อ...ออ อั๊งงงงงงงงง

ปล. 9  ขอบคุณที่อ่านกันจบนะคะ