มาลงแล้วจ้า ...ผีเข้า หนังสือสอบไม่อ่านแล้วช่างมัน เรารักสองคนนี้มากกว่า (ก้าก)
ได้เขียนจนได้ เขียนไปก็กินพุดดิ้งคาราเมลไป มันถึงได้ออกมาหวานเยิ้มแบบนี้
แถมฟังเพลงพี่หนึ่งETC ไปด้วย *-* ฮาๆๆ ไปซะแล้ว .....~ นี่คือความรักใช่ม๊ายย
ช่างมากกว่าความสุขใด ที่พบเจอ...โลกที่มีแต่ชั้นและเธอ...ดั่งอยู่ในความฝัน~

แปะแม่งเลย ไหนๆ ก็ฟังแล้ว ให้คนอื่นฟังไปด้วยซะเลย หุหุ แอบเข้ากะฟิคซะ
ETC - Ecstasy
http://rxr.gamer-gate.net/blog4/etc01.wma

จิ้มลิงค์ไปละกันเดี๋ยวมันจะโหลดในวินโดว์มีเดีย
ใครไม่อยากฟังเพราะมันจะตีกันตอนอ่านฟิคก็ ไม่ต้องกดละกัน

ตอนแรกก็คิดอยู่ว่าจะให้ออกมาแบบไหนดี สุดท้ายก็ออกมาเป็น
ซานาดะกับยูคิมุระที่ใจตรงกันแล้วแต่ปากยังไม่ตรงกัน ....
(เป็นยังไงก็ต้องไปลองอ่านดูเองนะ) เหตุผลที่ทำให้สองคนนี้สลับร่างดูเหมือนจะ....
ไม่ค่อยมีเหตุผลเอาซะเลย ..... แบบนี้เค้าเรียกว่าพระเจ้าดลใจรึเปล่านะ
ส่วนเฉลยที่ว่าสองคนนี้กลับร่างเดิมได้ยังไง ก็จะกลับไปเฉลยใน Shift ตอน 4
ที่เป็นภาคของนิโอยางิวจ้า




เตรียมใจให้พร้อมนะคะ เพราะน้ำเปล่าที่คุณกินอาจกลายเป็นน้ำเชื่อม

.

.

.

S h i f t ! !
Sanada x Yukimura

" ซานาดะ.......ต่อจากนี้ชั้นคงต้องทำให้นายเดือดร้อนอีกแล้ว..... "

ฝ่ามือใหญ่ลูบเรือนผมสีน้ำเงินอย่างแผ่วเบาและทนุถนอม
เสียงทุ้มนุ่มกระซิบที่ข้างหู พร่ำบอกเสมอทุกครั้งไม่ให้คิดมาก
ร่างบางพิงซบลงมาที่บ่ากว้าง ก่อนจะหลับตาลงอย่างไร้ความกังวลใจ....
เพราะที่นี่ คือที่พักใจที่ดีที่สุด .....

นานเท่าไหร่แล้ว.....ที่ต้องมีชีวิตอยู่ในร่างกายอ่อนแอแบบนี้
...ถึงชั้นจะไม่ท้อแท้ แต่ว่าก็ไม่สบายใจที่ต้องทำให้คนอื่นมาลำบาก
โดยเฉพาะนาย ....ซานาดะ..... ถึงนายจะพูดเสมอว่าไม่เป็นไร.....
ถ้อยคำอ่อนหวานที่นายคอยพูดปลอบประโลมด้วยความอบอุ่นเสมอๆนั้น....
ไม่ได้ทำให้ชั้นเลิกคิดมากได้เลย .....กลับกัน.....
นายดีกับชั้นจนชั้นคิดว่ามันไม่คู่ควร

ซานาดะประคองคนในอ้อมแขนให้เอนตัวลงกับฟูกนุ่มๆอย่างแผ่วเบาไม่ให้ตื่นจากนิทรา...
มันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะสลับร่างกัน... ถึงอยากจะทำแบบนั้นเพื่อให้นายได้เล่นเทนนิสที่เป็นเหมือนชีวิตของนายได้เต็มที่อีกครั้ง
ถ้าทำได้ชั้นก็ยอม....อะไรก็ตาม ที่ช่วยเติมเต็มความหวังของนาย.......
ชั้นยอมทำทุกอย่างจริงๆ ยูคิมุระ......

มือใหญ่ยังกุมมือเรียวสวยเอาไว้หลวมๆ
สายตายังคงจ้องร่างบางที่หายใจสม่ำเสมอตรงหน้าไม่วางตา
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่นั่งอยู่ตรงนั้น.........จนผล็อยหลับไป
.
.
.
.

เช้าอรุณของวันใหม่ น้ำค้างจับอยู่บนยอดหญ้าในสวนหย่อม....เสียงนกร้องอย่างเบิกบานรับอากาศแจ่มใสแห่งอรุณ
ตาคู่สวยกระพริบช้าๆเพราะแสงแดดที่ส่องมากระทบ.....เมื่อเหลียวมองข้างๆก็ต้องพบภาพที่ทำให้แอบยิ้มไม่ได้...
ที่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว เวลาที่ไม่สบายใจแบบนี้ นายก็อยู่ข้างๆชั้นเสมอ....

" ซานาดะ ...เช้าแล้วล่ะ "

เสียงหวานพูดเตือนเบาๆ แต่ก็ทำให้คนที่ตะแคงหลับอยู่ข้างๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

" ข .....ขอโทษ เผลอหลับไปน่ะ ..."

ยูคิมุระหัวเราะเบาๆแบบที่ชอบทำเป็นประจำ

" นายตื่นเฝ้าชั้นตลอดทั้งคืนไม่ได้หรอกซานาดะ ....ชั้นดีใจที่นายหลับซะบ้างนะ "

" เหรอ ...."

" ขอบคุณนะ...ที่ให้มาค้างที่บ้านน่ะ ....เวลาที่ชั้นไม่สบายใจ ก็ไม่อยากจะอยู่คนเดียวเท่าไหร่....."

" ชั้นรู้..... แล้วตอนนี้ดีขึ้นแล้วรึยัง"

" อื้อ....ดีขึ้นแล้วล่ะ "

" แบบนั้นก็ดีแล้ว...."

" นี่ซานาดะ.........จะไปเดินเล่นด้วยกัน......ได้รึเปล่า ? อีกหน่อยถ้าเข้าโรงพยาบาล....คงไม่มีโอกาสออกมาเดินแบบนี้... "

" ไปสิ....."

เสียงรองเท้าไม้กระทบกับพื้นทางเดินหินในสวนญี่ปุ่นดังก๊อกแก๊กตามจังหวะการเดินของผู้ที่สวมมัน....ชายแขนเสื้อของชุดยูคาตะปลิวตามแรงลมที่พัดมาอ่อนๆ ...
ซานาดะยืนดูคนตรงหน้าที่กำลังเพลินกับการชมสวนอยู่เงียบๆ
เขานึกอยากจะให้เวลาแบบนี้หยุดอยู่ตรงนี้จริงๆ สีหน้าของยูคิมุระตอนนี้
.....เขาเองก็ดูออกว่า ในเวลานี้คนตรงหน้าเขาไม่ได้คิดกลุ้มใจอะไรทั้งนั้น .....

นั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องการ
...เพราะไม่อยากให้คนสำคัญต้องมาคิดกังวลใจอย่างไม่มีความสุขอีก
...... นายน่ะ.... เหมาะกับรอยยิ้มที่มีความสุขมากกว่ายิ้มแบบเศร้าๆนะ ยูคิมุระ....

" นี่ซานาดะ ลูกพลับนี่ ....กินได้มั้ย "
เสียงหวานเอ่ยเรียกมาจากทางท้ายสวนซึ่งมีดงต้นพลับที่เขากับพี่ชายเป็นคนปลูกเอาไว้เองสมัยยังเด็กมากอยู่

" เอาสิ.....เด็ดไปได้เลยแล้วเดี๋ยวเอาไปปอกกินกัน "

เวลาดีๆแบบนี้น่ะ ... ถ้าชั้นเป็นพระเจ้า ชั้นจะหยุดให้มันอยู่ตรงนี้เอง....
เวลาที่นายไม่ต้องคิดถึงอะไรทั้งนั้น ทั้งหน้าที่ของกัปตันทีม ทั้งเรื่องร่างกายของนาย....ทุกๆเรื่องที่ทำให้นายกลุ้มใจ

ไม่นานนัก ยูคิมุระก็เดินกลับมาหาช้าๆพร้อมลูกพลับเต็มอ้อมแขน จนอดจะแซวให้ไม่ได้

" นายจะกินคนเดียวหมดนั่นเลยรึไง "

" ....กินคนเดียวไม่หมดหรอก .... ต้องกินด้วยกันถึงจะหมด ....."
.
.
.
สองคนนั่งลงด้วยกันที่ริมชานบ้าน....
เสียงกระบอกไม้ไผ่ที่รองน้ำจนเต็มเอนลงกระทบฝาบ่อน้ำดังป๊อก ป๊อก เป็นจังหวะ
ลมเย็นๆพัดโชยมาอ่อนๆ เสียงกระดิ่งลมดังกังวาลสดใส....

ซานาดะส่งชิ้นลูกพลับที่เพิ่งปอกเปลือกส่งให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆทีละชิ้น....
.

.
" อร่อยรึเปล่า ? "

" อร่อยสิ.......นี่จะให้ชั้นกินคนเดียวรึไง ...นายก็กินบ้างสิ ซานาดะ "

" นั่นสินะ ... "

ถึงพูดไปแบบนั้น แต่ก็ยังคงปอกลูกพลับส่งให้คนที่นึกอยากกินต่ออยู่ดี จนชิ้นที่เจ็ด ชิ้นที่แปด ยูคิมุระรับชิ้นลูกพลับมาถือไว้แต่กลับไม่กิน.....

" ซานาดะ ...อ้าปาก "

เมื่อเสียงหวานออกคำสั่งด้วยสีหน้าจริงจัง ซานาดะจึงจำต้องทำตามอย่างว่าง่าย ....
รสหวานของลูกพลับละลายอยู่ในปากเมื่อออกแรงกัดเพียงเล็กน้อย.......
เป็นธรรมดาของลูกพลับที่จะหวานจางๆ หากแต่ชิ้นลูกพลับที่เพิ่งจะกินไป ....
มันหวานเกินกว่าที่เคยกินๆมา........

" ทำหน้าเหมือนไม่อร่อยเลยนะ ซานาดะ "

" หวาน...."

" อืม.... ลูกพลับไม่มีวันเค็มหรอก..... ซานาดะ "

ยูคิมุระหัวเราะเบาๆให้กับตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนสิ่งที่พูดไปแต่ว่าอีกฝ่ายไม่ขำ...
ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะมันเข้าใจยากหรือว่าอีกฝ่ายไม่มีอารมณ์ขันกันแน่เหมือนกัน...

" นี่....พรุ่งนี้เป็นวันอาทิตย์ นายจะอยู่ค้างที่นี่อีกคืนรึเปล่า "

" แล้วนายอยากให้ชั้นอยู่รึเปล่าล่ะ ซานาดะ"

" ไม่มีเหตุผลอะไรที่ชั้นจะไม่อยากนี่ ว่ามั้ย..."
.
.
.
.
.

ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มเมื่อพระอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้า .....
ไม่นานนักดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปพร้อมๆกับหยดน้ำที่ร่วงหล่นมาจากฟากฟ้า
กระทบพื้นดินดังเปาะแปะ...
เม็ดฝนอันชุ่มฉ่ำพาเอากลิ่นดินลอยฟุ้งไปกับสายลมเย็นที่พัดโชยเบาๆ
มือคู่เรียวสวยชูกังหันกระดาษสีน้ำเงินขึ้น สายตาแลมองใบพัดที่หมุนลู่ตามแรงลมอย่างเพลิดเพลิน

" ฝนตกล่ะซานาดะ ......"

"งั้นอากาศคืนนี้คงเย็นกว่านี้อีกหน่อย .... ชั้นไปเอายากันยุงมาจุดซะหน่อยดีกว่า... นายเองก็เข้ามาในบ้านได้แล้ว ฝนสาดเดี๋ยวไม่สบายนะ"

ยูคิมุระพยักหน้ารับเล็กน้อย พลางมองร่างสูงที่ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปจนลับตา.....
ที่ชานบ้านนี่นั่งสบายจนทำให้ลืมเวลาได้เลยทีเดียว....
แต่ไม่แน่ ที่เป็นแบบนี้เพราะว่าไม่ได้อยู่คนเดียวรึเปล่านะ...
ร่างบางลุกขึ้นช้าๆตามคำกำชับที่ได้รับมา ก่อนจะนั่งลงใหม่บนพื้นกลางห้องนั้น

ไม่นานนักซานาดะก็กลับมา .....
ขดยากันยุงวางอยู่ในเครื่องกระเบื้องรูปหมูถูกวางไว้ที่ชานห้อง
ซานาดะส่งถ้วยชาร้อนๆที่เพิ่งชงมาใหม่ให้ยูคิมุระ

" เอ้านี่.....ดื่มซะก่อนจะเย็น..."

" อื้ม ..." ร่างบางรับคำ ก่อนจะรับถ้วยชาใบเล็กมาถือไว้ในมือ ละเลียดจิบทีละน้อย
" ชาที่นายชงนี่รสดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ...กลิ่นหอมอ่อนๆแบบนี้ล่ะที่ชั้นชอบที่สุด "

ซานาดะไม่ตอบว่าอะไร...หากแต่สีหน้านั้นบอกได้ถึงความดีใจ...

" นี่ ซานาดะ "

" หืม...."

" ถ้าฝนหยุดตก... นายคิดว่าจะมีหิ่งห้อยมั้ย "

" ไม่รู้สิ.... ปกติพวกมันไม่น่าจะออกมากัน แต่ไม่แน่...อาจจะมีก็ได้นะ ...."

" ถ้ามีก็ดีน่ะสิ ....บรรยากาศแบบนี้ สวนนอกชานบ้านที่มีหิ่งห้อยส่องแสงระยิบระยับเหมือนแสงดาว.... มันเหมือนกับสถานที่ในฝันเลย .....แล้วเหมือนฝันยิ่งกว่าคือ....เวลานี้...."

" ยูคิมุระ ...."

" ขอโทษนะพูดอะไรแปลกๆให้นายฟังอีกแล้ว "

" ไม่หรอก.... นั่นเป็นเพราะนายกำลังสบายใจน่ะ ... "
ซานาดะยิ้มให้อย่างอบอุ่นเช่นเคย แขนแข็งแรงเอื้อมไปโอบตัวอีกฝ่ายให้พิงซบมาอย่างเช่นที่เคยทำ

" นายรู้มั้ยว่า....ชั้นคิดมาตลอดเลยว่า.....ถ้าเราสลับร่างกันได้ซักครั้งก็คงดี "

" ซานาดะ ....."

" เพราะถ้าเป็นแบบนั้น นายก็จะได้เล่นเทนนิสที่นายรักได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกังวลอะไรอีกครั้ง อย่างน้อยนะ แม้เพียงไม่นาน ....แต่มันก็ช่วยเติมเต็มความต้องการของนาย ไม่ใช่เหรอ "

"ซานาดะ...."
เสียงหวานดูเศร้าลงกว่าเดิม รวมทั้งแววตานั้นด้วย.....
" ถึงให้เราสลับร่างกันได้.....แต่ เราก็ทำตามสัญญานั้นไม่ได้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ ซานาดะ "

" ชั้นรู้ ... ถึงให้สลับร่างกัน พวกเราก็เล่นเทนนิสด้วยกันไม่ได้อยู่ดี แต่....ชั้นอยากให้อย่างน้อย....นายได้ใช้เวลานั้นเล่นเทนนิสได้อย่างเต็มที่ ออกแรงได้เต็มที่โดยไม่มีอะไรมาขัดขวาง....อย่างน้อย แค่นั้น.....มันก็ดีกว่าตอนนี้ ไม่ใช่เหรอ "

" ซานาดะ....."

มือใหญ่ยกขึ้นช้าๆ แตะปลายนิ้วที่ริมฝีปากบางนั้นเบาๆ

" ชั้นรู้ว่านายจะพูดว่าอะไร........ ถ้าทำแบบนั้นได้จริงๆล่ะก็....แค่นั้นน่ะไม่ทำให้ชั้นลำบากหรอกนะ ...ถ้ามันเป็นเรื่องของนายแล้วล่ะก็ ชั้นยอมทำทุกอย่างจริงๆ ยูคิมุระ... ชีวิตชั้น ...เกิดมาเพื่อนายนะ"

นัยน์ตาคู่สวยเปลี่ยนมาสบตาคนตรงหน้า ก่อนจะโถมตัวเข้ากอดเอาไว้แน่น.....

" ซานาดะ......ชั้น.........."

เสียงสุดท้ายของยูคิมุระแว่วหายไปกับเสียงเม็ดฝนที่เทกระหน่ำแรงขึ้น
และเสียงกระดิ่งลมที่ดังต่อเนื่องเพราะแรงลม

ซานาดะยังคงนิ่งเงียบด้วยประโยคที่ได้ยิน.......
อาจเพราะไม่แน่ใจ อาจเพราะได้ยินไม่ถนัด
แต่ก็พอจะรู้จากการอ่านปากของอีกฝ่าย.......ที่พูดมานั่นพูดจริงแล้วหรือ.....

ฝ่ามืออบอุ่นประคองใบหน้าสวยให้เงยขึ้นนิดๆ

" ถ้าจะทำแบบนี้......นายไม่ว่าอะไร....นะ ? "

ยูคิมุระพยักหน้ารับเบาๆ ใบหน้าสวยนั้นยังคงยิ้มให้อย่างเคย....ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ
สัมผัสบางเบาที่ริมฝีปากซึ่งอีกฝ่ายมอบให้นั้นราวกับว่าฝันไป....

คำตอบของซานาดะ.....ที่อ่อนโยนแบบนี้........ขอบคุณนะ.......
ขอบคุณ......ที่รักชั้นมากมายขนาดนี้......

.
.
.
.
" ฝนตกหนักเสียตั้งแต่วันนี้.....เป็นเรื่องที่ดี เพราะพรุ่งนี้อากาศจะแจ่มใส "
ซานาดะเอียงหน้าไปพูดกับยูคิมุระที่นอนอยู่ข้างๆกายเขา........
มือทั้งสองยังคงกุมไว้ด้วยกันใต้ผ้าห่ม
เรือนผมสีน้ำเงินพิงอยู่กับคนที่นอนอยู่ข้างๆ หน้าเรียวสวยซบอยู่แทบแผ่นอกกว้าง

" มาอธิษฐานกันมั้ย ซานาดะ..... หากว่ามันจะเป็นจริง พรุ่งนี้ชั้นก็ขอเป็นนายหนึ่งวัน "

" อืมมม หากว่ามันเป็นจริงได้ พรุ่งนี้ชั้นก็ขอเป็นนายหนึ่งวันเหมือนกัน "

" เอาล่ะนอนได้แล้วซานาดะ.... ชั้นเริ่มง่วงแล้วล่ะ "

" อืม... นายหนาวรึเปล่ายูคิมุระ.......ให้กอดมั้ย..."

ร่างบางไม่ตอบ หากแต่ขยับไปซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนนั้น
ก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว...

.
.
.
.
.
.
เป็นอย่างที่ว่าจริงๆ อากาศเช้าอีกวันนั้นสดใส ฟ้าหลังฝนมักจะเป็นแบบนี้เสมอ
...และเช้านี้ก็มีเรื่องให้น่าอัศจรรย์ใจจริงๆ

" ยังไม่เลิกเอานิ้วจิ้มแก้มชั้นเล่นอีกเหรอ ยูคิมุระ " น้ำเสียงหวานเอ่ยเตือนคนตรงหน้า

" ก็ตื่นเต้น...นี่นา นี่ไม่ได้ฝันอยู่ใช่มั้ย..... พอมาเป็นนายนี่รู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้นะ ตัวโตขึ้น ...แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองหนักๆ ยังไงก็ไม่รู้ "

ใช่แล้วล่ะ เหมือนคำอธิษฐานเมื่อคืนจะเป็นจริง คงไม่ได้ฝันไปหรอก ทั้งๆที่เป็นเรื่องเหลือเชื่อขนาดนี้ แต่พวกเราก็คงต้องเชื่อ....
...ตอนนี้ ยูคิมุระกำลังสนุกกับการเป็นตัวชั้นเอามากๆ .... ส่วนชั้นน่ะเหรอก็รู้สึกแปลกๆ...นิดหน่อย รู้สึกว่าตัวมันเบาๆกว่าเดิม
แถมไม่ค่อยจะมีแรงยังไงก็ไม่รู้ นี่ยูคิมุระรู้สึกแบบนี้ตลอดเวลาเลยรึไงนะ

" ไปเล่นเทนนิสกันมั้ย ...."

จึก ...จึก...

มือใหญ่ยังไม่เลิกจิ้มแก้มตัวเองเล่น ทำเอาซานาดะในร่างบางถึงกับโวยออกมาด้วยความเขิน

" เลิกได้แล้วสิ.....ชั้นตลกตัวเองนะรู้มั้ย เอาล่ะๆ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปกันดีกว่า "

ยูคิมุระมองหน้าอีกฝ่าย หรือในตอนนี้ก็คือหน้าของตัวเองแล้วอดคิดไม่ได้.... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ซานาดะมองชั้นแบบนี้รึเปล่านะ

.
.
.
วันนั้นเอง ที่จู่ๆสมาชิกในชมรมเทนนิสริคไคตัวจริงก็ถูกโทรตามให้มาให้แข่งกับรองกัปตันทีละคน....
แน่นอนว่า ไม่มีใครทั้งนั้นที่ได้ชัยชนะไป.....

แต่จะมีใครรู้บ้างไหมว่า .....
จริงๆแล้ว....รองกัปตันตัวจริงนั้นนั่งดูอยู่บนเก้าอี้ริมสนามอย่างมีความสุข....ที่เห็นคนที่ตัวเองรักได้ทำสิ่งที่ต้องการ....

.
.
.
END.

ขอบคุณที่ทนอ่านกันจนจบนะค้า ใครโดนมดไต่ตัวบ้างยกมือขึ้น
อร้าก อยากวาดรูปประกอบบบบบ แต่ไม่มีเวลาอะ ฮือๆ
อยากวาดหลายฉากเลยอะ ฉากป้อนลูกพลับ
ฉากโอบ ฉากนอนกุมมือ ฉากจูบ ว้ากกก

*-* บ้าคลั่ง ติดไว้ก่อนละกัน
จริงๆน่าเอาพลอตนี้ไปเขียนโดด้วยซ้ำ
ว่ามั้ย


อีกนิด เรื่องลูกพลับ ......
เรารู้มาว่า ลูกพลับโทเนะมันออกฤดูใบไม้ร่วง....
เรื่องนี้เราก็เลยไม่ได้บอกฤดูกาลให้ชัดไปน่ะ ... ฮาๆๆ เดี๋ยวมันจะขัดกับความจริงไง
จริงๆ ตอนแรกอยากจะให้ในฟิคเป็นฤดูร้อน
(ไอ้กระดิ่งลม กังหัน กับหมูกันยุงนั่นอะมันของหน้าร้อนชัดๆยังอุตส่าห์เอามาเอี่ยว)

แต่ก็นะ .......
พลับบ้าอะไรมันจะออกตอนฤดูร้อน .... ถึงสมัยนี้ จะฤดูไหนก็ปลูกพลับได้ทั้งนั้น
(...โครงการหลวงบ้านเราเนี่ยมันช่างสุดยอด)

เอาเป็นว่าเหมือนยกผลประโยชน์ให้จำเลยไปละกัน
ฤดูกาลที่กำกวม อย่าไปสนใจเลย สนใจคู่รักนั้นดีกว่า หวานโฮก