จะสอบๆ ก็หนีความจริงมาอัพจนได้ คนเรานี่มัน...
จริงๆน่ะ ต้องไปอ่านหนังสือสอบสิคะคนดี อ่านหนังสือสิเธอ อ่านหนังสือสิโว้ย
....โอ้ย ไอ่เชี่ย กูบอกให้มึงอ่านหนังสือไงวะ
(ขออภัยที่หยายคาย ฮ่าๆๆ แต่สมควรด่าตัวเองได้แล้วแหละ)
เรื่องนี้มันชักไปกันใหญ่ละเนอะ
ยิ่งเขียนยิ่งหลุดโลก ...... อีนิโอก็เลวขึ้น เลวขึ้นทุกที
...รูปประกอบก็ ไม่มีอีกตามเคย ไม่มีเวลาวาด แค่อัพฟิคหนีความจริงเฉยๆ
.
.
.
S h i f t !! -3- [PG13]
tenipuri fanfic
Nioh Masaharu X Yagyuu Hiroshi
จากวันนั้นถึงวันนี้..... ก็ปาไปแล้วกว่าอาทิตย์นึงเต็มๆ ถึงแม้ว่าพวกเราจะเคยเล่นสลับตัวกันมาบ่อยขนาดไหน แต่การที่ต้องมาทำเหมือนกับว่าไม่ใช่ตัวเองอยู่ตลอดเวลาเนี่ย มันไม่ได้สนุกเอาซะเลยน่ะสิ มันไม่เหมือนกับตอนที่เล่นๆกัน แถมไม่พอเรื่องบางเรื่องก็ดันทำไม่ได้ซะนี่
" โอ้ยย จะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ อาทิตย์นึงนี่มันนานมากเลยนะยางิว...... อย่าใจร้ายกับชั้นนักสิ....."
ใบหน้าสุภาพบุรุษกำลังบูดได้ที่ หันหน้าเข้าหาโต๊ะเขียนหนังสือ มือแสดงออกถึงการประท้วงโดยการทุบโครมๆลงกับพื้นโต๊ะ ทำเอาเจ้าของห้องตัวจริงต้องส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจ
" ช่วยไม่ได้นะ นิโอคุง.... แล้วชินกับบ้านนี้รึยังล่ะ "
" ชั้นเคยมาบ่อยแล้วน่า " นิโอ ตอบกลับด้วยเสียงไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นักที่อีกฝ่ายพยายามนอกเรื่อง
" ไม่ใช่แบบนั้น นั่นมันนายมาในฐานะแขก แต่ตอนนี้นายอยู่ที่นี่ในฐานะ ยางิว ฮิโรชิ.... น่ะ คุ้นเคยดีแล้วเหรอ ? "
" ของแค่เนี้ย ...นายคิดว่าชั้นเป็นใครกัน "
" เป็นนิโอ มาซาฮารุ ......." ยางิวตอบกลับหน้าตาย ... ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับทำสีหน้าเซ็ง
" เป็นคนที่รู้ใจนายที่สุดตะหาก ทำไมกะอีแค่แกล้งทำตัวเป็นนายให้คนบ้านนี้จับไม่ได้.... ชั้นจะทำไม่ได้ "
" เออ นายมันเก่ง ... แต่ชั้นบอกไว้ก่อนนะ .....อย่าได้คิดเอาร่างชั้นไปทำอะไรแปลกๆ แผลงๆ เด็ดขาด "
" เช่นอะไรล่ะยางิว ? "
ถูกถามกลับแบบนี้ถึงกับพูดไม่ถูก....นั่นสิ.... อะไรแปลกๆที่ชั้นไม่อยากให้นิโอคุงทำ
" เช่น.....ส่งเสียงอุฮิประหลาดๆนั่นใส่คนในครอบครัวชั้น "
" ข้อนั้นนายเขียนลงไปในข้อตกลงระหว่างเราแล้วไม่ใช่เหรอ " นิโอเดินจากเก้าอี้ไปนั่งข้างๆอีกฝ่ายที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงนอนนุ่ม ก่อนจะรวบตัวอีกฝ่ายเอาไว้ในอ้อมแขน
" นิโอคุง....อย่ากอด....ชั้นร้อน "
คนรักปากแข็งของเขายังคงทำเสียงแข็ง แต่ก็คงไม่ได้นานนักหรอก
" แล้วอะไรที่นายไม่อยากให้ชั้นทำล่ะ.....บอกมาซักทีสิ "
เรือนผมอ่อนนุ่มยังคงคลอเคลียอยู่ข้างๆใบหู .....นิโอไม่มีวี่แววที่จะทำตามที่สั่งเลยแม้แต่นิด ยิ่งเห็นยางิวนิ่งไปก็ยิ่งได้ใจ ริมฝีปากเลื่อนไปประทับที่แก้มของคนที่อยู่ในอ้อมแขนเบาๆ
" ถูกตัวเองหอมแก้มเนี่ยรู้สึกแปลกมั้ย ฮึ... "
ไอ้บ้านิโอ... นี่นายปั่นหัวชั้นเล่นอีกแล้วสินะ....
" นิโอคุง....บอกว่าอย่าทำแบบนี้...เอาหน้านายออกไป "
" หน้าชั้น.... ไม่ม้าง หน้าชั้นตอนนี้มันเป็นหน้าของนายนะ "
" เออ นั่นแหละ จะหน้าไหนก็ช่าง....เอามันออกไป "
" ก็นายไม่บอกซักทีว่าห้ามชั้นทำอะไร......หรือว่าจะให้ชั้นเดาล่ะ ยางิว "
มือคู่สวยยกขึ้นสัมผัสส่วนตรงหน้าของตัวเองอย่างแผ่วเบา ก่อนจะปลดตะขอกางเกงออก ซิปถูกเลื่อนลงช้าๆ มือเรียวสวยนั้นล้วงหายเข้าไปในกางเกงชั้นใน ทำเอายางิวที่เห็นการกระทำทุกอย่างตรงหน้าถึงกับนิ่งอึ้งพูดไม่ออก
" จะใช่แบบนี้รึเปล่า น้า...อ๊ะ... ดีจัง "
" น.... นิโอคุง...หยุดเดี๋ยวนี้นะ "
น้ำเสียงแข็งกร้าวเจือไปด้วยความโกรธและความเขินอายออกคำสั่ง ทว่าอีกฝ่ายหรือจะยอมหยุดง่ายๆ
" ไม่รู้สึกดีเหรอ....นี่เหมือนกับเห็นตัวเองกำลังทำในกระจกคราวนั้นเลยน้า ยังจำได้อยู่รึเปล่ายางิว...... แต่นี่คงจะดีกว่าเพราะว่าไม่ใช่แค่เงาในกระจกซะแล้วสิ....."
นิโอยังไม่หยุดขยับมือ....หากแต่ว่าเร่งให้เร็วกว่าเดิมจนส่วนบอบบางที่ว่านั้นขยายตัวตอบสนองแรงเร้าอย่างเต็มที่
" นายไม่รู้หรอกว่าการอดทนไม่สัมผัสนายน่ะมันทรมานขนาดไหน ..... ดังนั้นชั้นจะทำทุกอย่างให้นายต้องการชั้นเอง ยางิว "
" บอก...ให้หยุดยังไงเล่า...... หยุดเดี๋ยวนี้นะ ชั้นโกรธแล้วนะ นิโอ คุ...."
สิ่งที่พยายามจะทำมันไร้ผล .... เมื่อเรียวลิ้นอุ่นร้อนสอดรุกไล้เข้ามาในปาก
ราวกับว่าดึงดูดทุกสิ่งให้จมอยู่ในห้วงความหฤหรรษ์.......กว่าจะรู้ตัว ....
ก็จูบตอบอีกฝ่ายไปแล้วด้วยความเคยชิน ร่างกายที่ถูกนายทำให้ชินแบบนี้.....
ขี้โกงชะมัด ........
ไม่ได้นะ.... ยางิว ฮิโรชิ...นายจะยอมแพ้กับความต้องการชั่ววูบไม่ได้นะ...
ยางิวทุ่มพลังทั้งหมดที่มีผลักคนตรงหน้าให้ผละออกจากตัวเอง
" พอทีเถอะ นิโอคุง ......ขอร้องล่ะ อย่าทำให้ชั้นลำบากใจไปมากกว่านี้เลย .... นายคิดว่านายทรมานคนเดียวรึไง ...
.
.
ชั้นก็ทนไม่ไหวเหมือนกับนายนั่นแหละ " ยางิวตวาดลั่น ทำเอานิโอถึงกับชะงักไป
" ย...ยางิว "
" แบบนี้มันไม่ใช่นะ....นายอย่ามาหลอกตัวเองหน่อยเลย เอาเข้าจริงๆนายก็ทำกับชั้นในร่างนี้ไม่ได้หรอก ....ถ้าคิดแค่จะสนุกแค่นี้ก็อย่าทำเลย...อย่าให้ชั้นทรมานเพราะว่าต้องการนายเลย ขอร้องล่ะ นิโอคุง "
"...ชั้น...."
นิโอซบหน้าลงกับแผ่นอกของคนตรงหน้าราวกับว่าสำนึกผิด
" ชั้น...ขอโทษ "
"สำนึกก็ดีแล้ว.....ต่อจากนี้เราควรเอาเวลาไปคิดหาทางทำให้มันเป็นเหมือนเดิมจะดีกว่า นายเองก็คงไม่อยากรอนานใช่มั้ย " ยางิวอดจะยกมือขึ้นมาลูบหัวให้อีกฝ่ายเบาๆไม่ได้ ถึงจะรู้สึกแปลกๆเพราะว่ากำลังลูบหัวตัวเองอยู่ก็เถอะ
" อื่อ แต่สัญญานะว่า ถ้ากลับร่างเดิมแล้ว นายจะตามใจฉัน " มือเรียวสวยยกขึ้นแตะแก้มของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นเชิงทวงคำตอบ
" ถึงตอนนั้นนิโอคุงอยากจะทำอะไรก็ทำเถอะ ..... แต่ตอนนี้ต้องสัญญามาก่อนว่าจะอดทนให้ได้ "
" อื่อ สัญญานะ "
.... จอมกะล่อนส่งนิ้วก้อยให้อีกฝ่ายเกี่ยว เป็นอันว่าสัญญากันแล้ว......
หมายความว่าถ้านายเกิดเล่นตุกติกขึ้นมาล่ะก็ จะหาว่าชั้นใจร้ายกับนายไม่ได้นะ
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ผ่านไปอีกสามวัน อะไรๆ ก็ยังไม่ดีขึ้น....
.
.
หากใครได้ไปเดินเล่นในห้องสมุดของโรงเรียนสาธิตริคไคช่วงนี้ ก็จะได้พบกับภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อน.....ก็คือ...
นิโอ มาซาฮารุ (หรือจริงๆถ้าพูดให้ถูกต้องบอกว่า ยางิว ฮิโรชิ) มานั่งหมกตัวอยู่ท่ามกลางหนังสืออ้างอิงมากมาย
บรรยากาศรอบๆตัวที่มาคุทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าไปทัก แม้แต่อาจารย์บรรณารักษ์เองก็ยังไม่อยากจะเข้าไปยุ่ง ยกเว้นแต่ ยางิว ฮิโรชิ (ถ้าจะพูดให้ถูกต้องบอกว่า นิโอ มาซาฮารุ) เท่านั้น
" นายจะทำตัวเป็นเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ ไปถึงเมื่อไหร่น่ะนิโอคุง* " น้ำเสียงคุ้นเคยทักขึ้น
( หมายเหตุ * เพราะไม่ได้อยู่กันตามลำพัง นิโอจึงเรียกอีกฝ่ายว่านิโอคุง
ตามข้อตกลงระหว่างยางิว ฮิโรชิ กับนิโอ มาซาฮารุ ข้อ 280 )
หมู่นี้นิโอทำตัวได้สมกับเป็นชั้นทุกอย่าง แต่จะขาดก็แค่ไอ้คำพูดกวนประสาทแบบที่ยางิว ฮิโรชิ คนนี้จะไม่มีทางพูด เท่านั้นล่ะ
" ซานาดะให้ชั้นมาตามนาย....เพราะว่านายขาดซ้อมตอนเย็นหลายครั้งแล้ว "
" แล้วเรื่องซ้อมมันสำคัญกว่าเรื่องนั้นเรอะไง ยางิว..." ยางิวเถียงกลับทั้งๆที่สายตายังไม่ละไปจากหนังสือเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่งที่กำลังอ่านอยู่
เซ็งจริงๆ แม้กระทั่งมาทะเลาะกัน พออยู่ต่อหน้าคนอื่นๆ ก็ต้องแกล้งพูดให้สมกับเป็นอีกฝ่าย โอ้ย ให้ตายเหอะ
ชั้นจะไม่มีวันเถียงบ้าๆ แบบหาเรื่องเหมือนที่นายชอบทำเป็นนิสัยเด็ดขาดเลยนิโอ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเราสลับร่างกันอยู่นะ ...เซ็งจริง
เสียงถกเถียงของคนทั้งคู่ดังพอที่จะเรียกความสนใจของคนในห้องสมุดได้ เสียงเพียงเล็กน้อยในห้องสมุดนั่นก็ถือว่าดังมากแล้ว
แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งอีกน่ะแหละ.....เว้นก็แต่ อาคายะ คิริฮาระ ที่บังเอิญอยู่แถวนั้นพอดี จึงตัดสินใจยืนแอบฟังอยู่หลังชั้นหนังสือใกล้ๆ
รุ่นพี่นิโอทะเลาะกับรุ่นพี่ยางิว......เรื่องอะไรกันนะ.....แล้วมีเรื่องที่สำคัญกว่าการซ้อมของชมรมเราด้วยเหรอ...
" นายจะบอกว่า.....เพราะเรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องของนายคนเดียวงั้นสิ "
" รู้ก็ดีแล้วนี่ ยางิว....ที่ชั้นทำก็เพื่อตัวนายเองด้วย และแน่นอน ก็เพื่อตัวชั้นเอง..... สำนึกบุญคุณเอาไว้ซะด้วยสิ แล้วก็ เรื่องซ้อมนั่นน่ะไปบอกซานาดะด้วยว่า
ที่ชั้นขาดน่ะไปขอยูคิมุระเอาไว้แล้ว ...แต่ไอ้แก่นั่นมันเจ๋อไม่รู้เรื่องเอง "
(พระเจ้า.... นี่ชั้นเรียกซานาดะคุงว่าไอ่แก่เจ๋อแหละ ทั้งๆที่ปกติจะเรียกซานาดะคุง ....แต่เอ๊ะ เรียกไปเรียกมาชักสนุก)
เสียงทะเลาะของคนสองคนยังดังขึ้นต่อไป
อาคายะ คิริฮาระ ยืนพิงตู้หนังสือพร้อมใช้ความคิดเรียบเรียงเหตุการณ์ที่ได้ยินมาอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก
เรื่องที่รุ่นพี่นิโอทำเพื่อรุ่นพี่ยางิว ?..... คือรายงานกลุ่มรึไงนะ
แต่ถ้าเป็นแบบนั้นมันก็น่าแปลก ทั้งๆที่รุ่นพี่ยางิวควรจะเป็นฝ่ายบ้าคลั่งทำรายงานในห้องสมุด แต่ทำไมกลับเป็นรุ่นพี่นิโอที่มาหมกตัวอยู่ในห้องสมุดแทนล่ะ
แล้ว....ถ้าเป็นรายงาน ...พวกปีสามก็ต้องได้ทำกันหมดน่ะสิ.....โอ้ย งงจริงๆ เรื่องแบบนี้เอาไปถามรุ่นพี่ยานางิดีกว่า เผื่อจะได้ข้อมูลอะไรดีๆ
.
.
.
" หมอนั่นไปรึยัง นิโอคุง " ยางิวเอื้อมมือไปดึงแขนคนข้างๆมากระซิบเบาๆ
" ไปแล้ว.... ว่าแต่นายนี่เนียนใช้ได้เลยนะ ยางิว เล่นเป็นนิโอ มาซาฮารุ ได้อย่างสมบทบาทจริงๆ "
" บทบ้าอะไรเล่า....เรื่องซ้อมนี่นายไม่รู้จริงๆเหรอว่าชั้นไปขอยูคิมุระไว้แล้วน่ะ "
" ก็นายไม่เคยบอกชั้นเลยนี่ยางิว....แล้วนายไปขอยูคิมุระเอาอีท่าไหนนั่น ถึงได้หยุดง่ายๆแบบนี้เนี่ย "
" ก็...ไปบอกว่าชั้นจะเอาเวลาไปหาวิธีกลับร่างเดิมน่ะสิ "
" หา !!!!!!!!!!!! นายบอกยูคิมุระเร้ออออ "
" ชู่ววว นี่มันห้องสมุด .... กลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่า นิโอคุง "
ยางิวกระซิบพลางลากร่างสูงโปร่งให้ตามออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะตกเป็นเป้าสายตาไปมากกว่านี้ เพราะเมื่อกี้นิโอคุงตะโกนซะลั่นห้องสมุดเลยทีเดียว....
" บ้านฉันหรือบ้านนาย ? " นิโอที่ยังงงๆ ถามขึ้นเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน
" บ้านนายก็แล้วกัน " ยางิวบอกปัดไปอย่างง่ายๆ
" บ้านชั้น....? หมายความว่า บ้านจริงๆของนิโอ มาซาฮารุ น่ะเหรอ ? "
" เออ นั่นแหละ "
วุ้ย สับสนจริงๆเลยเนี่ย ..... ลองทิ้งให้เป็นแบบนี้อีกซักครึ่งปี รับรองชั้นจะได้กลายเป็นนิโอ มาซาฮารุ ไปจริงๆ แล้วนิโอคุงก็จะกลายเป็น ยางิว ฮิโรชิ ไปจริงๆ
.
.
.
.
.
" ไม่ได้กลับมาซะนานเลย..... คิดถึงจัง "
เมื่อถึงห้องนอน จอมสิบแปดมงกุฎก็กระโดดตูมใส่เตียงนอนของตัวเองพร้อมกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างมีความสุข
ทำเอายางิวยืนอึ้งกับภาพที่เห็น เพราะภาพที่เห็นมันก็คือภาพของตัวเขาเองกำลังกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงของนิโอคุง แบบที่ชาตินี้ หรือชาติหน้า หรือไม่ว่าชาติไหนๆ เขาจะไม่มีทางทำเป็นอันขาด
" ขอร้องล่ะ.... อย่าเอาร่างชั้นไปทำอะไรทุเรศๆ แบบนั้นได้มั้ย นิโอคุง "
" ทุเรศตรงไหน.... น่ารักดีออก ดูสิๆ ยางิว ฮิโรชิ กลิ้งเป็นทาเระแพนด้า...อุฮิ "
.
.
.
=''=
" ข้อตกลงระหว่างยางิว ฮิโรชิ กับนิโอ มาซาฮารุ ข้อที่ 284 ห้ามนิโอ มาซาฮารุ กลิ้งทาเระแพนด้า ....ในร่างของยางิว ฮิโรชิ "
" ดุจัง.... แค่นี้ก็ไม่ได้ "
" ก็มันทุเรศนี่ "
" เอาน่ะช่างเถอะ ... นายจะเล่าได้รึยัง ชั้นซีเรียสนะยางิว เรื่องนี้มันไม่ควรจะบอกให้คนอื่นรู้นี่ ทำไมนายถึงบอกยูคิมุระ"
มือคู่สวยตบเตียงเบาๆ เป็นสัญญาณเรียกให้อีกฝ่ายมานั่งข้างๆ .....
" ...เพราะว่ายูคิมุระคุงเชื่อน่ะสิ ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง"
" หา !!!!!!!!!!!!!!!!!! "
" ยูคิมุระคุงบอกว่า รู้สึกตั้งแต่มาคุยกับนายวันที่นายโดนรถชนแล้ว ตอนที่ชั้นหลับ .... แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะจรึงรึเปล่า "
" แต่....ขนาดชั้นโดนเองยังไม่เชื่อเลยนะตอนแรก แล้วนายแน่ใจได้ยังไงน่ะยางิว....ว่ายูคิมุระเชื่อจริงๆ ...."
" ยูคิมุระคุงเล่าให้ฟังว่า .....เคยสลับร่างกับซานาดะคุงเหมือนกัน.... "
" หา !!!!!!!!!!!!!!!!!!! "
.
.
To be continue....
ตอนหน้าเป็น Side Story นะคะ... ของคู่ซานะยุกกี้ *-*
จะได้เขียนแล้ว จะได้เขียนแล้ว จะได้เขียนแล้ววววว
