มาต่อแล้วนะค้า โอยยย ตอนนี้ว่าสิ้นสติแล้ว ตอนหน้ายิ่งกว่านี้
แถมแอบหื่น(รึเปล่า) โอยยย .... แต่ยอมรับนะว่า แต่งเองยังเมาเองเลย
ว่าตอนนี้ใครสลับอยู่ร่างไหนเนี่ย 5555

ชอบยุกกี้กับซานาดะ *-* ถึงจะมีโผล่มานิดเดียว แต่รู้สึกเหมือนแย่งซีนไปเลยอะ *-*
ก็คู่นี้เค้ารักมากๆนี่นา (ลำเอียงซะเลย ฮ่าๆ)
เดี๋ยวเหอะก็ทำไซด์สตอรี่ของสองคนนี้แยกแม่งเลย

จะว่าไปอีนีโอกะล่อนซ้า ถ้าเราเป็นน้องยาคงจะไปหาสากกระเบือมาเถือหัวมันไปแล้ว55
โอยยย จิตหลุดแล้วอะ จะสอบบบบ แต่พลอตโดพลอตฟิคก็เต็มหัว

นั่งวาดโทริชี่ชี่ไปได้ 2หน้า อาจารย์อิศมองตาถลึง..ประมาณว่าคาบกูมึงก็ยังกล้านะ...
แหม ก็...อาจารย์เล่นโฟ่สไลด์ละ 15นาที เราก็ว่างจัดขนาดวาดน้องหมาโจได้อะดิ

แต่...พอโดนถลึงตาใส่นี่เลิกเลยจ้ะ กัวแล้ว อินูอิภาค PD

ปล. ตอนนี้ไม่ว่างวาดรูปประกอบ... งานถล่มแต่อดใจอัพฟิคไม่ได้เฉยๆ


ใครไม่ชอบแนวนี้ก็ ...ไม่ฝืนใจนะคะ ไม่ต้องอ่านก็ได้
เพราะว่ามันเป็นฟิค.........ก็นั่นแหละค่ะ


S h i f t ! ! - 2 -
Tenipuri Fanfic
Nioh Masaharu X Yagyuu Hiroshi


เสียงกุกกักข้างๆหูเริ่มดังชัดเจนมากขึ้น ทำเอาตื่นจากภวังค์แห่งความฝัน
..... นัยน์ตากระพริบช้าๆ พยายามจะมองภาพตรงหน้าให้ชัดขึ้น
พยาบาลสองคนกำลังนำถาดอาหารเช้าเข้ามาวางไว้ให้ที่โต๊ะพร้อมยาชุดใหม่
เมื่อกวาดสายตาไปรอบๆห้อง ก็พบว่าอีกฝ่ายยังคงหลับอยู่เหมือนเดิม

ภาวนาเหอะให้ยางิวตื่นขึ้นมาตอนที่ไม่มีใครอยู่ในห้องนี้....
(วันนี้ความเสี่ยงสูง เพราะว่าเป็นวันเสาร์ เจ้าพวกทัวร์คณะเจอาจได้แวะมาห้องนี้แหงๆ)

ปกติชั้นชอบจ้องหน้าหมอนั่นตอนหลับ .... แต่ถ้ายังเป็นแบบนี้อยู่ไม่มีหวังจะทำได้เลย
จะว่าไปก็เพิ่งเห็นตัวเองตอนหลับ....นี่ชั้นนอนเรียบร้อยขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย ฮ่าๆ
.... ไม่หรอก ที่เรียบร้อยก็เพราะว่าเป็นยางิวน่ะสิ

อืมมมม มาคิดๆดูแล้ว.......
เวลาชั้นหลับแล้วยางิวตื่นก่อนเนี่ย.... ยางิวจะมานั่งดูเหมือนชั้นนั่งดูอยู่ตอนนี้มั้ยนะ

อืมมมม จะว่าไปก็......
เหมือนพวกโรคจิตชะมัดเลยนั่งดูตัวเองตอนหลับ แต่ก็นะ..... สาบานได้ว่าโอกาสแบบนี้ไม่มีใครมีได้ง่ายๆ

อืมมมม .....
คนที่กำลังถูกจ้องอยู่ขยับตัวช้าๆ

.......เฮ้ย........ต.....ตื่นแล้ว
นิโอในร่างยางิวลุกพรวดจากเตียงคนไข้พุ่งตรงไปที่ห้องน้ำ.... ปิดประตูโครมพร้อมล็อกกลอนทันทีราวกับว่ามันเป็นปฎิกริยาตอบรับอัตโนมัติของร่างกายโดยไม่ผ่านสมอง
หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ.... ทำไมกันนะ ชั้นจะต้องมาทำตัวลับๆล่อๆ แถมยังใจเต้นโครมๆครามๆอีแบบนี้ด้วย

จอมสิบแปดมงกุฎในร่างสูงโปร่งแนบใบหูชิดกับประตูห้องน้ำเพื่อฟังเสียงของอีกฝ่ายที่อยู่ด้านนอก
แต่ก็ไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวอะไร ไม่มีแม้กระทั่งเสียงฝีเท้าที่เดินในห้อง แสดงว่าหมอนั่นต้องยังไม่ลุกจากเตียงแน่ๆ
.... อยากจะเปิดออกไปดูใจจะขาด แต่ถ้าทำแบบนั้นแล้วล่ะก็.... ยางิวจะตกใจมั้ยนะ

แต่...มานึกๆดูในห้องก็มีกระจกนี่หว่า ถ้าหมอนั่นมาส่องกระจกแล้วล่ะก็ ...ก็ค่าเท่ากัน
จะรู้ช้ารู้เร็วก็รู้เหมือนกัน ดังนั้นล่ะก็ ....ออกไปเถอะ มาซาฮารุ อะไรจะเกิด ก็ให้มันเกิดไปเลย

มือคู่สวยเอื้อมไปจับลูกบิด แต่ก็ไม่เปิดออกไปซักที......ใจยิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะมากกว่าเดิม ...... นิโอหลับตาปี๋ .... ก็ไม่นึกว่ามันจะเป็นเรื่องที่ทำให้กลัวขนาดนี้นี่หว่า

" นิโอคุง อยู่ในนั้นรึเปล่าน่ะ "

ตายละ...... ทำไงดีล่ะทีนี้

" มะ ไม่อยู่หรอก "


...
ห๊ะ....!!!!
....
เมื่อกี้ชั้นตะโกนออกไปบอกว่าไม่อยู่....เนี่ยนะ

โอ้ยย นายมันงี่เง่าไม่สมเป็นจอมหลอกลวง .....นิโอ มาซาฮารุเลยจริงๆ ...... หรือจะเป็นเพราะว่าตอนนี้.....จริงๆแล้วชั้นคือ ยางิว ฮิโรชิ
บ้าเรอะ....โอ้ย....อะไรกันวะเนี่ย สับสนไปหมดแล้ว

" นิโอคุง..... จะหลบหน้าชั้นน่ะก็ทำให้เนียนๆหน่อยสิ"

" ม.... มันไม่เนียนตรงไหนเนี่ย... อะแฮ่ม (เสียงกระแอมไอ) นี่ชั้นซานาดะ เกนอิจิโร่ ไม่ใช่ นิโอ มาซาฮารุ นะ...อุฮิ "

" มันจะไม่เนียนก็ไอ้ตรง อุฮิเนี่ยแหละ - - " แล้วนายจะออกมาจากตรงนั้นได้รึยัง..."

" บอกว่าชั้น ซานาดะ เกนอิจิโร่ไง..... เมื่อกี้แค่ลองเลียนแบบนิโอดูนิดหน่อย น่าสนุกดี ....อุฮิ (ทำเสียงแก่ๆ) แล้วก็ถ้าจะให้ออกไปตอนนี้ก็คงไม่ได้หรอก เพราะว่าชั้นกำลังปล่อยหนักอยู่ (ก๊ากก) "

"... นิโอคุง.... "
คนที่อยู่ด้านนอกทำเสียงเย็น ...เป็นสัญญาณอันตรายว่าตอนนี้กำลังเริ่มโกรธ (รึเปล่า)

" ....ทำไมชั้นจะจำลูกไม้งี่เง่าของแฟนตัวเองไม่ได้ ...."


ผัวะ.....

ประตูเปิดออกทันทีพร้อมนิโอ(ในร่างยางิว) ที่กระโจนเข้ากอดยางิว(ในร่างนิโอ) อย่างแรง จนล้มลงไปกองกับพื้น

" เมื่อนายบอกว่า...ชั้นเป็นแฟนนายใช่ม๊า ...."

น้ำเสียงดีใจของนิโอช่างดูมีความสุข เพราะนานๆทียางิวจะยอมพูดอะไรแบบนี้.....แต่ก็นะ เป็นธรรมดาที่ความสุขมักจะอยู่กับคนเราได้ไม่นาน....
.
.
.
" ...... เล่นตลกอะไรของนายน่ะนิโอ....นี่นายแอบเอาวิกมาใส่ไว้บนหัวชั้นตอนนอนรึไง บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าเล่นสลับตัวไปเรื่อยโดยที่ไม่ได้รับความเห็นชอบจากชั้นน่ะ"

"... ยางิว ฟังก่อนดิ"

" ไม่ฟงไม่ฟังอะไรทั้งนั้นแหละ นายทำผิดกฎข้อนี้รอบที่เท่าไหร่แล้ว มันวุ่นวายนะ ตื่นเช้ามาปุ๊บก็เห็นตัวเองกำลังแต่งเป็นไอ้หัวฟูหางเต่าอยู่เนี่ย"

" ..อ่า ชั้นอธิบายได้นะยางิว แต่ว่า.....นายต้อง .....ใจเย็นๆ "

" ก็พูดแบบนี้ทุกที....แล้วนายเคยจำใส่หัวสมองของนายบ้างมั้ย ข้อตกลงระหว่างเราน่ะ จะให้มันทะลุ 280 ข้อรึไง"

" ถ้าตอนนี้ล่ะก็ 279 ข้อแล้วล่ะ อุฮิ... จะเอาอีกซักข้อก็ได้นะ จะได้ครบซักที.... แล้วก็จะได้ฉลองกันเลย..."

" อย่ามากวนประสาทกันจะได้มั้ย..."

"ใครกวนประสาทนาย...." นิโอว่าพลางอุ้มคนตรงหน้าที่ดิ้นพลั่กๆอย่างไม่สมยอมนักไปที่หน้ากระจก ...

" เชิญส่องดูให้เต็มตานายเลย.....เห็นมั้ยนั่นน่ะที่หน้าน่ะ ไฝเม็ดนั้นน่ะ .... ไม่เชื่อก็เอามือจับดู ชั้นไมได้เอาปากกาเมจิกไปขีดนะ นั่นน่ะของจริง....เอาซี่ เถียงเลยว่าไม่จริง ...นายพูดไม่ออกแน่ อ้อ อีกอย่าง.... นายจำเสียงพูดของตัวเองไม่ได้รึไง .... เสียงที่ชั้นกำลังพูดอยู่ตอนนี้น่ะ...ก็คือเสียงของนายเองนะยางิว"

ยางิวเริ่มหยุดโวยวาย ...... เมื่อเริ่มจ้องใบหน้าที่เป็นของอีกฝ่ายในกระจก

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเรา "
น้ำเสียงสั่นๆเจือสงสัยถามขึ้น มือยังคงลูบอยู่ที่บริเวณปลายคาง...... ใบหน้าที่มีไฝตรงนี้งั้นเหรอ..... งั้นร่างกายนี้...ก็ต้องเป็นของนิโอคุงไม่ผิดแน่

ถึงกับพูดไม่ออกเลยล่ะสิยางิว หึ...เสียใจด้วยนะ.....ชั้นไม่ช๊อคเป็นเพื่อนนายหรอก...เพราะชั้นช๊อคไปแล้วเมื่อวาน....นายดันหลับไม่ตื่นเอง

" แล้วมันจะเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงนิโอคุง ....นอกซะจาก เราทั้งสองคนฝัน แล้ว ทำไมเรามาอยู่ที่โรงพยาบาลได้ ถ้าไม่ใช่ฝัน"

" ชั้นกับนายโดนรถชนเมื่อวานตอนเย็น..... เป็นไปได้ว่าอาจจะชนแรงถึงขั้นทำให้วิญญาณสลับร่างกัน ..... ถ้าที่เราสลับตัวเป็นความจริงล่ะก็ ... ทีนี้ล่ะปัญหาใหญ่ตามมาแน่ "

นิโอตอบกลับเสียงเรียบๆ ทำให้บรรยากาศในห้องดูตึงเครียดเข้าไปอีกจนยางิวถึงกับนิ่งไปพักหนึ่งเลยทีเดียว

.
.
.
.
" นี่....นิโอคุง....ชั้นเชื่อแล้วล่ะ... ถึงมันจะเหนือความจริงเกินไปหน่อยก็เถอะ "

" นายรู้สึกเหมือนที่ชั้นรู้รึสึกเปล่า...ยางิว "

" ....ว่ามันไม่ใช่ร่างกายตัวเองสินะ "

นิโอยกมือของคนที่ได้ชื่อว่าสุภาพบุรุษยกขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวสวยแตะตรงหัวใจตัวเองเบาๆ
" ใช่...มันไม่ใช่ตัวชั้นเลย แต่รู้สึกว่ากำลังเป็น...ตัวนายอยู่ "


คู่หูอันดับหนึ่งแห่งริคไค..... เวลานี้ก็ได้แต่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงใครเตียงมันในห้องผู้ป่วย...หัวสมองนั้นเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มที่หนักอึ้ง

คิดยังไงก็หาทางแก้ไม่ตกซักที ครั้นจะไปให้รถชนกันอีกรอบก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

" แล้วต่อจากนี้ไปจะทำยังไงดีล่ะ.... "

"ชั้นก็ไม่รู้... รู้แต่ว่า เมื่อวานยูคิมุระเข้ามาบอกว่า ให้ไปเยี่ยมที่ห้องด้วย"

" หา..... แล้วนายเพิ่งจะมาบอกชั้นตอนนี้เนี่ยนะนิโอคุง...."

" ก็มันเพิ่งนึกได้นี่นา"

" งั้นลุกเลยนิโอคุง สายป่านนี้แล้ว"

" คร้าบ คร้าบ นิโอคุง..... อย่าลืมสิตอนนี้ชั้นเป็นยางิวอยู่นะ .....ถ้านายเผลอไปเรียกชั้นว่านิโอคุงต่อหน้ายูคิมุระแล้วล่ะก็...."

" เออ จริงด้วย "

" จะซักซ้อมอะไรก่อนมั้ยยางิว ?"

" ไม่ต้อง...... เอาเป็นว่าชั้นรู้ว่าต้องทำไงก็แล้วกัน ข้อตกลงข้อที่ 280 (เฉพาะกิจ) ระหว่างยางิว ฮิโรชิ กับนิโอ มาซาฮารุ .... ถ้าไม่ได้อยู่กันตามลำพัง จนกว่าจะหาทางกลับไปเป็นแบบเดิมได้ ชั้นต้องเรียกนิโอคุงว่า ยางิว และนิโอคุงต้องเรียกชั้นว่า นิโอคุง "

" ข้อตกลงข้อที่ 281 (เฉพาะกิจ) ระหว่างนิโอ มาซาฮารุ กับยางิว ฮิโรชิ ..... ถ้ายังไม่ได้กลับร่างเดิม... ยางิว ฮิโรชิ จะต้องพูดคำว่า อุฮิ ให้สมกับเป็น นิโอ มาซาฮารุ "

" ข้อตกลงข้อที่ 282 (เฉพาะกิจ) ระหว่างยางิว ฮิโรชิ กับ นิโอ มาซาฮารุ
....ห้ามนิโอ มาซาฮารุ ที่ยังอยู่ในร่างของยางิว ฮิโรชิ พูดคำว่าอุฮิ เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นเด็ดขาด แม้แต่คำพูดหรือประโยคติดปากแปลกๆก็ห้ามพูด "




+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +


เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้งพร้อมเสียงของผู้มาเยือน

"เข้าไปนะ ยูคิมุระ "

ประตูเปิดออกช้าๆ .... เมื่อก้าวเข้าไปในห้องก็ต้องเห็นภาพชวนสงสัย

เฮ่ย ไอ้บนเตียงนั่นมันอะไร

" นายไปนอนทำไมบนเตียงของยูคิมุระน่ะ ซานาดะคุง "

นิโอในร่างยางิวพยายามพูดให้ดูเหมือนเป็นยางิวพูดที่สุด ทั้งๆที่ใจจริงอยากจะเหน็บแนมอย่างสะใจให้มันรู้แล้วรู้รอดจะตายแล้ว

" เฮอะ ...ชั้นก็แค่ทำตามที่ถูกสั่ง.... ยูคิมุระบอกว่าอยากจะลองนอนบนโซฟาดูบ้าง เมื่อคืนก็เลยแลกที่กัน "

" อ๋อ มิน่า.....เมื่อคืนนายนอนเฝ้าสินะ....ดูซิ ชุดนอนแก่เชียว.... รสนิยมห่วยแตกชะมัด "

ยางิวในร่างนิโอก็พยายามกัดซานาดะให้สมกับเป็นนิโออยู่เหมือนกัน ทำเอายูคิมุระที่นอนตะแคงอยู่บนโซฟาตัวใหญ่อดหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้
.

.

.
เจ๋งใช้ได้เลยแฮะ แฟนชั้นเนี่ย (อีนิโอมันอดคิดในใจแบบนี้ไม่ได้)

" ชั้นเป็นคนโทรไปขอร้องซานาดะเองแหละ ^-^ .... ไม่อยาก...นอนคนเดียว " ยูคิมุระว่า

งั้นที่ชั้นพูดกับนายไปเมื่อวานตอนเย็นเนี่ย นายก็ทำตามทันทีเลยสินะ เจ๋งมาก บุโจวทีมชั้น...
นี่คงไปอ้อนซะเจ้าซานาดะอ่อนปวกเปียกไปเลยล่ะสิท่า

" ว่าแต่พวกนายเถอะ....ว่างมากขนาดไปให้รถชนเล่นเลยรึไง ....เมื่อวานก็ว่าทำไมหายหัวกันไปทั้งสองพระหน่อ ที่แท้ก็ไปกลิ้งเล่นกันอยู่บนทางหลวงนี่เอง .... ถ้าไม่ห่วงตัวเองน่ะ ก็หัดห่วงอนาคตของทีมริคไคซะมั่งก็ดี "
ซานาดะทำเสียงเครียด

" เอาน่า ซานาดะคุง.....อีกตั้งนานกว่าจะถึงแข่งระดับประเทศ....และกว่าจะถึงตอนนั้นยูคิมุระคุงก็คงจะหายดีแล้วด้วย"

" ใช่ ใช่....แล้วพวกเราไม่ได้บาดเจ็บอะไรซักหน่อย ...อุฮิ"

ยูคิมุระลุกจากโซฟาตัวใหญ่ก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งข้างๆซานาดะบนเตียง....
มือเรียวสวยยกขึ้นจิ้มแก้มของคนที่กำลังทำหน้าเครียดเบาๆ จึก.... จึก

" คิดมาก คิดมาก..... อย่าไปดุสองคนนั้นเลยซานาดะ.... อุบัติเหตุเนี่ย มันไม่มีใครคาดคิดหรอกนะ ..."

" ยูคิมุระ...... นายเนี่ยนะ ตามใจสองคนนั้นจนเหลิงทุกที "

" เอาน่า คิดซะว่าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ .... ซานาดะ ..." ยูคิมุระยิ้ม มือคู่สวยยังไม่เลิกจิ้มแก้มของซานาดะเล่น .... ยางิวกับนิโอมองภาพตรงหน้าแล้วอดส่ายหัวไม่ได้เลยทีเดียว
.
.
.
=[]=

" เอ่อ... ชั้นว่า พวกชั้นไม่อยู่กวนนายสองคนจะดีกว่านะ.... เรากลับกันก่อนดีกว่าเนอะ นิโอคุง "

"นั่นสิ.... อ้อใช่ ...หลังจากพวกชั้นกลับไปแล้วเนี่ย ... นายจะทำอะไรก็คิดถึงอนาคตของทีมริคไคเราบ้างนะ ฟุคุบุโจว.... หึหึหึหึ พยายามหักห้ามใจให้ได้ล่ะ....เดี๋ยวแข่งระดับประเทศทีมเราจะไม่มีบุโจวกับเค้านะ "

.
.
.
ประตูห้องปิดลงเบาๆอีกครั้ง
แต่ไม่มั่นใจว่าที่ได้ยินเสียงหนังสือพิมพ์ปามากระทบประตูให้หลังนั้นหูแว่วไปรึเปล่า...
แล้วสองคนคู่หูก็เดินลากรองเท้าแตะกลับห้องไปพลางคุยกันไปเรื่อยๆ

" ปากคอเราะร้ายได้ที่เลยนะ นายน่ะ " นิโอชมยางิว

" คงเพราะจำมาจากนายซะเยอะน่ะสิ ขอบคุณตัวนายเองเถอะ"

" แต่นายยังพูดคำว่าอุฮิ ได้ไม่เหมือนอะ..... ไหนพูดคำว่า อุฮิ.... อีกทีซิ "

" ไม่เอาอะ ไม่พูด "

" ถ้าไม่พูดจะจูบนะ "

" ก็ได้.....พูดแล้วๆ ....อุฮิ .... ? "

" ก็ยังไม่เหมือนอยู่ดี แบบนี้ต้องโดนลงโทษ..."

ฝ่ามือเรียวพลิกเอาตัวคนที่เดินข้างๆไปติดกับผนังทางเดิน ก่อนจะโน้มตัวลงใกล้ ทว่าอีกฝ่ายหนึ่งเร็วกว่า จึงยกมือป้องหน้าพร้อมโวยวายทันที

" นิโอคุง !!!! ตอนนี้เราสลับร่างกันอยู่นะ.... นายจูบกับตัวเองลงรึไง "

" ก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน....ก็ชั้นรู้นี่ว่าจริงๆแล้วคนตรงหน้าชั้นก็คือนายนี่ยางิว
.... อีกอย่าง.... ไม่คิดว่ามันจะน่าสนุกหรอกเหรอ....เพราะภาพที่ออกมาน่ะ มันคือ ยางิว ฮิโรชิ เป็นฝ่ายจูบ นิโอ มาซาฮารุ ก่อนน่ะ อุฮิ "

" น... นายนี่มัน .......อ...อื้อ..."
ให้ตายสิ ไอ้กะล่อนนี่มันไม่ยอมให้ได้พูดอะไรอีกแล้ว...ฉวยโอกาสชะมัด....

" ไปต่อที่ห้องกันดีกว่านะ ว่าไง " นิโอพูดขึ้นหลังจากถอนจูบออก และคนตรงหน้าก็เริ่มจะคล้อยตามไปบ้างแล้ว

" ไม่ต้องเลย.... นายอยากจะเป็นฝ่ายถูกทำบ้างรึไงนิโอคุง .... อย่าลืมสิว่าคนตรงหน้านาย...ถึงจะเป็นชั้น...แต่มันก็เป็นร่างกายของนายนะ "

" ไม่รู้สิ ชั้นไม่สนอะ.... ก็แค่อยากจะเห็นว่านายจะทำหน้ายังไง เมื่อเห็นว่าร่างกายตัวเองกำลังเป็นฝ่ายกระทำกับร่างกายชั้นอยู่.....ก็เท่านั้นเอง น่าสนุกใช่มั้ยล่ะ แบบนั้นจะทำให้นายรู้สึกดีมากกว่าเดิมมั้ยนะ"

" โรคจิต !!! ข้อตกลงข้อที่ 283 (สำคัญมาก ละเมิดก็ไปตายซะ) ระหว่างยางิว ฮิโรชิ กับนิโอ มาซาฮารุ .....ระหว่างที่ยังไม่กลับร่างเดิม ห้ามทำเรื่องอย่างว่าเด็ดขาด "

" งั้นแค่จูบก็ได้" คราวนี้จอมกะล่อนเปลี่ยนมาต่อรองแทน....

" ไม่ได้" ยางิวยังคงขึ้นเสียงแข็งอย่างไม่ยอมลดละ ทำเอาอีกฝ่ายมีสีหน้าจ๋อยไปถนัดตา

" โหดจังอะ "

" ก็นายอยากมาตลกร้ายใส่ชั้นก่อนทำไมล่ะนิโอคุง..... ถ้าอยากนักก็รีบๆหาทางกลับร่างเดิมให้ได้ก่อนสิ "

" โธ่....อย่าพูดแบบนั้นสิ นายก็รู้ว่าชั้นอยากจะกลับใจจะขาด.....แล้วมันทำได้ง่ายๆที่ไหนเล่า ...."
.
.
.
ยางิวไม่พูดว่าอะไรต่อ นอกจากมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าดุ...ทำเอาจอมกะล่อนของเราถึงกับงอน เดินงุดๆ กลับห้องพัก กระโดดขึ้นเตียงนอนหันหลังไม่พูดไม่จาไปเลยทีเดียว...

To be continue....