คุยกันก่อน *-* นี่เราอัพบล็อกวันละสองบล็อกตั้งแต่เมื่อไหร่ กราซ อีเพิ้งนี่
สครีมหนังเสร็จก็มานั่งอัพฟิค (ท่าจะบ้า ได้ข่าวว่าแกจะสอบ)

สมใจอยากแล้ว ได้เขียนคู่นี้ซักที หลังจากปล่อยให้โทริชี่ชี่ยึดไปสองเรื่อง
ใจจริงอยากเขียนซานะยูคิก่อน แต่ว่า......แต่ว่า.....เรื่องแม่งมันต้องยาวแน่เลย
ก็เลย เอาไว้ก่อนละกันขอ 28ก่อน พลอตนี้นอนคิดหลายคืนแล้ว
พลอตแนวนี้จริงอยู่อาจจะดูซ้ำๆ ซากๆ แต่เราคิดว่าพลอตนี้น่ะเหมาะกับ
ไอ้สองคนนี้อยู่แล้วนะ

ชิฟท์ แปลว่าสลับไปสลับมา เราได้ไอเดียนี้ตอนเรียนเคมีอะ
อาจารย์พูดเรื่องการชิฟท์ของอิเล็กตรอน ก็คือการที่อิเล็กตรอนกระโดดไปกระโดดมา
สลับตัวกันไปมา ทำให้โมเลกุลเสถียรมาก ไม่มีอะไรมาทำลายได้ง่ายๆ

.... ช่างเหมือนกับคู่ 28ของเราที่ชอบสับตัวกันไปมา แล้วยังไม่เคยไปแพ้ให้ใครจริงๆเลย
... ก็เลยมีความคิดที่จะเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาทันที

ปาหนังสือทิ้งนั่งแต่งฟิคกลางห้อง (แถวบ้านเรียกเลว)
เมื่อสองคนที่ชอบสลับตัวกันเป็นนิจ ต้องมาสลับตัวกันชนิดวิญญาณออกจากร่าง
อะไรจะเกิดขึ้น ไปอ่านกันได้เลยค่ะ

ปล. ฟิคหลังๆนี่จะเริ่มวาดภาพประกอบด้วยนะ *-* อย่างน้อยตอนละรูปล่ะ
โฮยย แต่เพิ่งจะเคยวาด 28อยู่ด้วยกันแบบนี้เป็นครั้งแรก
ไม่ค่อยเข้าที่เข้าทาง รอบต่อไปจะพยายามให้มากกว่านี้ *-*




S h i f t ! !
-1-

tenipuri fanfic
Nioh Masaharu X Yagyuu Hiroshi



พวกคุณเคยเชื่อเรื่องที่วิญญาณหลุดออกแล้วเข้าผิดร่างรึเปล่า ?
.

.
เฮ้ ยางิว.....ชั้นไม่เคยจะเชื่อเรื่องแบบนี้เลยนะ อุฮิ
.

.
แต่คงต้องเชื่อซะแล้วล่ะ เพราะคราวนี้เราสลับร่างกันจริงๆน่ะสิ ...
นิโอคุง นี่ไม่ใช่การเล่นสลับตัวแบบที่เคยทำแล้วนะ



ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
...เหตุเริ่มจากฟุคุบุโจวคลั่งรัก เอ้ย ฟุคุบุโจวผู้เปี่ยมไปด้วยมิตรภาพรักล้นใจนั่นแหละ
เป็นคนบังคับ(แกมขู่กรรโชก) ให้สมาชิกชมรมทุกคนที่เพิ่งจะถูกเคี่ยวซะแทบเปื่อยกับ
โปรแกรมซ้อมที่หนักกว่าเดิม 5เท่า ต้องลากสังขารไปเยี่ยมยูคิมุระบุโจวที่โรงพยาบาล

ไม่ใช่แค่สมาชิกตัวจริงเท่านั้นที่ไป แต่เป็นสมาชิกทุกคนในชมรม....
นี่ซานาดะมันคิดจะทำทัวร์คณะกินเจรึไง สั่งให้คนแห่กันไปมากขนาดนั้น
เหลืองอร่ามเต็มโรงพยาบาล

นี่ถ้าเอาธงเหลืองเขียนตัวหนังสือจีนสีแดงๆ กับเอาไกด์แก่ๆหนวดว้องๆ
มานำหน้าขบวนน่ะ แม่งใช่เลย คณะกินเจอิ่มบุญมาทัวร์โรงพยาบาลอย่างชัว
(นี่ชั้นไม่ได้ว่ายูนิฟอร์มโรงเรียนตัวเองเลยนะ ...แต่มันอดคิดไม่ได้....
อยู่เดี่ยวๆไม่กี่คนก็พอว่า อยู่เยอะๆแล้ว.... เอาเหอะวะ
อย่างน้อยชั้นกับยางิวก็เปลี่ยนชุดกลับเป็นชุดนักเรียนแล้ว....)

.

.

.

ยางิวดูเหนื่อยและอิดโรยผิดปกติ ....แถมทำท่าว่าจะล้มทั้งยืนหลายครั้งแล้ว
(สาบานได้ว่าที่หมอนั่นยังฝืนอยู่เพราะกลัวเสียภาพพจน์สุภาพบุรษ)
อันนี้ชั้นรู้ดี....เพราะต้นเหตุที่ทำให้หมอนั่นเป็นแบบนั้น ก็ชั้นเองน่ะแหละ
ขอโทษนะ เมื่อคืนลืมนึกไปเลยว่าไอ้บ้าซานาดะอาจจะนึกคึกซ้อมโหดวันนี้
ก็เลยไม่ได้ออมแรงให้ ขอโทษนะ ยางิว
.

.

.

นายก็เลยแกล้งทำเป็นวนๆเวียนๆอยู่ใกล้ๆชั้นทั้งวันสินะ นิโอคุง ....เป็นห่วงรึไง
หรือว่าแค่จะชดเชยความผิดเมื่อคืน

ราวกับว่าใช้กระแสจิตที่ไม่ต้องพูดกันก็เข้าใจ เหมือนกับว่าตอนนี้เราเถียงกันด้วยสายตา....
ตอนนี้ชั้นกำลังจ้องตากับเจ้าตัวป่วนอยู่ แล้วเขาก็ยิ้มให้แบบกวนๆ...

"ใครแกล้งวนๆเวียนๆรอบตัวนายไม่ทราบ.... ยางิว ...... นั่นน่ะชั้นจงใจตะหาก "


... พูดจบ....เจ้าบ้านั่นเข้ามาแกล้งดึงแว่นออกจากหน้าชั้น....
ระบบตอบโต้อัตโนมัติของร่างกายบังคับให้ตาหลับลง...
ชั่วพริบตาก็ได้รับสับผัสแผ่วเบาราวๆตรงเปลือกตา โสตประสาทได้ยินเสียงดัง จุ๊บ เบาๆ

" กลับบ้านแล้วก็รีบไปนอนซะ พักมากๆ"




รู้สึกว่าเพียงแค่นั้นก็ทำให้แก้มร้อนผ่าว......
ดีที่ตอนนี้อยู่บนดาดฟ้า ก็เลยไม่มีใครมาเห็น (หรอกมั้ง)
ตอนมาถึงโรงพยาบาลใหม่ๆ จู่ๆนิโอคุงก็มาฉุดแขนชั้นให้เดินตามขึ้นมาที่นี่.....
จะมีใครสังเกตมั้ยนะว่าเราสองคนหายไป...

คิดว่าคงไม่ เพราะเรื่องหายตัวไปหรือสลับตัวกันยังกะผีเข้าผีออกนี่เป็นเรื่องธรรมดา
ของเราสองคน ที่สมาชิกคนอื่นๆน่าจะชินซะได้แล้ว



" ล...แล้วยูคิมุระคุงล่ะ.... มาทั้งทีก็ควรจะไปเยี่ยมก่อนกลับซักหน่อยนะ "

" วู้ ไม่ต้องก็ได้มั้ง ซานาดะมันหวงก้างของมันยังกะอะไรดี คราวแล้วแค่ไปชวนเล่นแจกันดอกไม้หน่อยทำมาเป็นเอาแรคไล่ฟาดชั้นชิ่วๆเลย"

" นั่นเป็นเพราะนายไปชวนยูคิมุระคุงทำอะไรประสาทๆ ต่างหาก.... แถมไอ้แจกันที่ว่านั่นมันดอกไม้วางหน้าศพด้วยไม่ใช่เรอะ"

ยางิวมองเจ้าหัวฟูหางเต่าตรงหน้าอย่างเหนื่อยใจ ... เจ้าหมอนี่ล่ะก็เล่นซนไปทั่วเป็นเด็กๆซะได้ ชั้นหลงคิดว่านายจะไม่ใช่พวกเดียวกับมารุอิคุงไปได้ยังไงนะ
ดูยังไงก็ประเภทเดียวกันชัดๆ เผลอๆ จะหนักกว่าด้วยซ้ำ เฮ้อ......แฟนฉัน .......เอ๊ะ มะ มะ มะ ....ไม่ใช่ซะหน่อย

" ใครเค้าเอาดอกไม้วางหน้าศพไปเยี่ยมไข้คนกันไม่ทราบ เพราะแบบนี้ซานาดะคุงจะอาลาวาดมันก็ไม่แปลกหรอก"

ยางิวยังคงตีหน้าเครียดน้ำเสียงดุ สายตามองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า สิ่งที่ทำไปทั้งหมดนี้ก็แค่จะทำให้ดูซีเรียสขึ้น...

" แต่ชั้นเปล่าเอาไปเยี่ยมยุคิมุระซะหน่อย... ก็พอดีไปเห็นมันกองๆ อยู่แถวหน้าห้อง ก็เลยเก็บเข้ามาให้ น่าเสียดายออกดอกไม้ตั้งเยอะแยะ เห็นมันสวยดีก็เลยชวนยูคิมุระมาเล่นกัน ..."
.

.

.

.....
" เฮ้ ยางิว ฟังอยู่รึเปล่า "

ตุบ...

ร่างสูงระหงทรุดลงช้าๆ แต่ยังมีสติพอที่เอามือยันรั้วเหล็กที่กั้นดาดฟ้าเอาไว้.... สีหน้านั้นดูอิดโรยมากกว่าเดิมหลายเท่า

" ยางิว !!!!!!!!!!!!!!!!! "

" ม... ไม่เป็นไรหรอกปล่อยเถอะนิโอคุ..... "

รู้สึกว่าเปลือกตาหนักขึ้นเรื่อยๆ เมื่อกี้ชั้นจะพูดอะไรกับนิโอคุง...กันนะ......

"ไอ้บ้าเอ๊ย.... กลับเถอะ แบบนี้ไม่ไหวแน่"

นิโอตะโกนไปพลางช้อนร่างคนตรงหน้าขึ้นมาช้าๆ ถึงจะเคยอุ้มร่างนี้มาหลายต่อหลายครั้ง
แต่ทำไมคราวนี้มันช่างทุลักทุเล อาจจะเป็นเพราะอีกฝ่ายไม่ได้สติก็เป็นได้
กว่าจะประคองตัวเองให้ลุกทั้งๆที่ยังอุ้มอีกฝ่ายได้ก็แทบแย่

นิโอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่ายรดที่ต้นคอเบาๆ นึกเอะใจจึงลองแตะหน้าผากตัวเองกับอีกฝ่ายดูเบาๆ
แย่แล้วสิ....ตัวร้อนจี๋เลย...... อาจจะเพราะไม่ได้สัมผัสตัวโดยตรงแต่แรกก็เลยไม่รู้ว่าเป็นหนักขนาดนี้
น่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้แฮะเรา ใช้ไม่ได้เลย....

" ก่อนกลับแวะตรวจก่อนดีกว่ามั้งเนี่ย.... แต่ว่า....แล้วจะให้บอกหมอว่าหมอนี่เมื่อคืน......ก็เลยไม่สบายหนักแบบนี้..... โว้ย ไม่ได้แน่ ถ้าเจ้านี่รู้เข้ามีหวังโดนโกรธไปสิบชาติแน่ๆ "

ไม่มีทางเลือกแล้วสินอกจากแบกกลับไปที่บ้าน...
รู้อีกอย่างนึงแล้ว....หลังจากการซ้อมโหดแล้วยังต้องมาแบกคนตัวหนักๆแบบนายเนี่ย
ทำให้ร่างกายมันขยับไปไม่ได้ดั่งใจเลยจริงๆ

นิโอ มาซาฮารุ ตอนนี้คิดอย่างเดียวคืออยากไปให้ถึงบ้านเร็วๆเพราะเป็นห่วงคนที่อยู่ในอ้อมแขนจริงๆ

เอาล่ะ ตอนนี้ก็เหลือแค่ข้ามถนนไปฟากโน้นก็จะขึ้นแทกซี่กลับบ้านได้แล้ว
อีกนิดเดียวเท่านั้น......


.

.

.

.
.
.

ที่นี่ที่ไหน ...... เพดานสีขาวที่ไม่คุ้นตา..... จำได้ว่าครั้งสุดท้าย ชั้นกับยางิว.....

" ฟื้นแล้วเหรอคะ พี่ชาย .... หนูตกใจแทบแย่แน่ะ ดีนะที่พี่ไม่เป็นอะไร"

เด็กผู้หญิงน่ารักคนหนึ่งพุ่งเข้ากอดชั้นเอาไว้ และถ้าจำไม่ผิด ชั้นไม่มีน้องสาว ..... แล้วเธอเป็นใครกันเนี่ย....
เดี๋ยวสิเด็กคนนี้หน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน.....
นั่นมันน้องสาวของยางิวนี่ ....
แล้วนี่มันอะไร......... ปอยผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มๆที่คุ้นมือแบบนี้

อย่าบอกนะว่า...

" ถ้าเป็นพี่นิโอล่ะก็หลับอยู่ตรงนั้นน่ะค่ะ .... ตอนคุณตำรวจโทรไปที่บ้านหนูตกใจมากเลย ... เขาถามว่าบ้านนี้เป็นบ้านของคนที่ชื่อ ยางิว ฮิโรชิรึเปล่า
แล้วก็บอกให้รีบมาที่โรงพยาบาล เพราะว่าพวกพี่ถูกรถชน "

เธอชี้มือไปที่เตียงข้างๆที่มีร่างคุ้นๆนอนหลับอยู่ .....พับผ่า นั่นมันตัวชั้นนี่หว่า....
ยางิว นี่ก่อนพวกเราจะโดนไอ้รถที่ว่านั่นชนไปจริงๆ เราไม่ได้เล่นสลับตัวกันใช่มั้ย โอ้ยปวดหัวจริง

" พี่ยังเป็นไข้อยู่ ยังไงก็นอนพักก่อนนะคะ ...ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ หมอบอกว่าพี่นิโอไม่เป็นอะไรมาก แค่ว่าเพลียก็เลยหลับไป
โชคดีจังเลยที่พวกพี่ไม่เป็นอะไรกันมาก งั้นหนูไปก่อนนะคะ เดี๋ยวเพื่อนๆของพี่ก็คงจะมาเยี่ยมแล้ว งั้นไม่กวนนะคะ"


น้องสาวของยางิวออกไปจากห้องแล้ว
แต่ชั้นก็พยายามทึ้งหัวตัวเองอยู่เพื่อให้แน่ใจว่าไอ้นี่ไม่ใช่วิก ....ก็แหงล่ะ
วิกเฮงซวยที่ไหนมันจะไปนุ่มสลวยแถมหอมแชมพูอ่อนๆแบบผมของยางิวที่ชั้นสระให้กับมือกันเล่า.....
ไม่เข้าใจจริงๆ หรือว่านี่คือฝัน
เอาล่ะถ้าเป็นแบบนั้นชั้นคงต้องนอนอีกตื่นสินะ .....ตื่นมาก็หวังว่า.....มันจะกลับเป็นเหมือนเดิม
ชักไม่ไหวแล้วสิรู้สึกว่าตัวยังร้อนไม่หายเลย ......

นี่ยางิวนายต้องทรมาณแบบนี้เพราะชั้นเหรอเนี่ย .... ขอโทษนะ
ต้องขอโทษเท่าไหร่ ถึงจะชดเชยได้นะ

.

.

.

.

.

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ แต่ถึงจะเบาขนาดไหนก็ทำให้ชั้นตื่นได้.......

" เข้าไปนะ "

ไหนจะเสียงคุ้นเคยนี่อีก.....

" ยุคิมุระ ...."

" บังเอิญจังน้า.... ไม่นึกว่าพวกนายสองคนจะมีบุญได้มานอนโรงพยาบาลเดียวกันเป็นเพื่อนชั้นซะนี่ "

" คนอื่นๆล่ะ "

" ชั้นสั่งให้กลับกันไปหมดแล้ว...ซานาดะนี่ก็เหลือเกินจริงๆแหละ ยังกับขบวนแห่กินเจแน่ะ "

" ใช่มะๆๆๆๆ ชั้นก็ว่าแบบนั้นแหละ อุฮิ...."

" เอ๋.... ยางิวติดคำว่าอุฮิมาจากนิโอตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ ....ดีจังนะ พวกนายสองคนน่ะ "

" เอ๋................ "

มือเรียวสวยยกขึ้นลูบผมตัวเองอย่างหวาดๆอีกครั้ง ...พอดีกับสายตากวาดไปเห็นกระจกเงาตรงข้ามของห้องสะท้อนภาพอย่างชัดเจน.... ทำเอาพูดไม่ออก .....

เห็นทีจะเกิดเรื่องจริงๆแล้วแบบนี้...ให้ตายเห๊อะ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย

" ยางิว ? เป็นอะไรรึเปล่า"

" ป... เปล่า จริงๆแล้วก็ไม่ได้ติดมาหรอก แต่บางทีก็อยากลองพูดดูแบบหมอนั่นดูมั่ง อยากจะรู้ว่ามันสนุกตรงไหนเหมือนกัน ไอ้อุฮิๆ เนี่ย"

" อืมม ดีจังนะ....."

" ดียังไงล่ะ ...."

" พวกนายสองคนได้อยู่ด้วยกันตลอดไง ได้ทำอะไรด้วยกันตลอดไง .... แต่ชั้น..."

" ..... อยากให้เค้าอยู่เป็นเพื่อนน่ะก็ไม่ต้องเก็บเอาไว้คนเดียวหรอก .... ยูคิมุระ ...ถ้านายรู้สึกยังไงก็บอกเค้าไปสิ .... ถ้าเป็นนายอ้อนล่ะก็ หมอนั่นน่ะ ยังไงก็ยอมอยู่แล้ว"

" ...วันนี้นายพูดแปลกๆนะ ....เหมือนชั้นกำลังคุยกับนิโออยู่เลย "

" ม ไม่หรอก...ชั้นอาจจะอยู่กับหมอนั่นมากไปจริงๆก็ได้มั้ง อย่าใส่ใจเลย ... นั่นไง นินทาหมอนั่นกันมั้ย ยังหลับอุตุอยู่นั่นเลย "
.
.
.
.

.... ตายล่ะชั้น พูดอะไรออกไป... ทำไมชั้นต้องมานั่งนินทาตัวเองที่ไม่ได้อยู่ในร่างด้วยล่ะ

" ไม่เป็นไรหรอก ... เดี๋ยวเจ้าตัวแอบฟังอยู่แล้วลุกมาโวยวายจะแย่เอา ชั้นไม่กวนพวกนายดีกว่า ... ถ้ายังไงพรุ่งนี้ตื่นแล้วค่อยเดินแวะไปหาชั้นที่ห้องก็ได้ "

" หมายความว่าบังคับไปเยี่ยมนายรึไง ยุคิมุระ "

" พูดเหมือนนิโอเลยนะ "

ยูคิมุระยิ้มให้นิดๆก่อนร่างบางจะเดินออกจากห้องไป .....
ทำเอาอดคิดไม่ได้.... ว่าจริงๆแล้วยูคิมุระมองออกว่าเขาไม่ใช่ยางิวรึเปล่า แต่จะไปใช่ได้ยังไง เรื่องเหลือเชื่อแบบนี้

ขนาดโดนกับตัวเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย ให้ตายเถอะ

ตอนนี้ก็ได้แค่รอล่ะ ถ้ายางิวในร่างนั้นฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่.... คงมีเรื่องได้คุยกันยาวแน่



To be continue...