วันนี้เนตโคดโง่ *-* แถมยังวุ่นๆ แต่ก็ไม่อยากจะพลาดอัพบล็อก
ดังนั้นก็เอาฟิคมาอัพลงไปละกัน (แถวบ้านเรียกเลว)



แต่งฟิคเฉพาะของคู่นี้คู่นั้น มาก็หลายเรื่องแล้ว
.....ตอนนี้อยากทำอะไรที่ก่อให้เกิดความ "เสื่อม" ซะบ้าง
....ก็เลยแกงโฮะยำรวมไปซะเลย ไม่เจาะจงคู่ แต่มาเสื่อมกันซะให้หมดซะเถอะ

คำเตือน
.....นี่เป็นฟิค ดังนั้นอย่าเอาไปปนกับเรื่องจริง นะจ๊ะ
ความเสื่อมมันเทียบกันไม่ได้ แถมยังหยาบคายเกินตัว (แต่ทำไปก็เพื่อความสะใจ)

อ้อ....อ่านแล้วก็อย่ามากระทืบคนแต่งนะจ๊ะ

ริคไคได โกโก
เมื่อพร้อมแล้วก็ ไปได้


.

.

.
กริ่งโรงเรียนดังขึ้น เป็นสัญญาณบอกเวลาโรงเรียนเลิก .... ตามทางเดินระหว่างตัวตึกเริ่มคับคั่งไปด้วยเหล่านักเรียนที่ทยอยกันกลับบ้าน
เช่นเดียวกันกับเสียงเอะอะหน้าทางเดินระหว่างห้องเรียนของปีสาม ....
เด็กหนุ่มสวมหมวกใบโปรดก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนช้าๆพร้อมสัมภาระ มุ่งตรงไปยังห้องพักครูตามที่ถูกนัดเอาไว้เมื่อตอนกลางวัน

"ช่วยหน่อยนะ ซานาดะคุง..ในบรรดานักเรียนทั้งหมด ครูก็เห็นว่าเธอเหมาะสมที่สุดแล้ว "

" ครับ อาจารย์"

" ต่อจากนี้ก็คงต้องลำบากหน่อยนะ จนกว่ายูคิมุระคุงจะกลับมาเรียนได้ตามปกติ "

" ผมไม่ถือว่าเป็นเรื่องลำบากอะไรหรอกครับ "

" เห็นเธอเต็มใจแบบนี้ ครูก็สบายใจ...แล้วก็ อนุญาตให้ส่งช้าได้เป็นกรณีพิเศษนะ สำหรับการบ้านทั้งหมดของยูคิมุระคุง ขอแค่ให้ส่งก็พอแล้ว เพราะว่าเดี๋ยวจะ ไม่มีคะแนนเอา "

" ครับ ....เดี๋ยวผมจะเอาชีทกับการบ้านที่ยังค้างส่งอยู่ไปให้เขาเอง
อาจารย์วางใจได้เลยครับ "

ซานาดะปิดประตูห้องพักครูเบาๆ ก่อนจะยกกองการบ้านเดินไปตามทางเดินช้าๆ ....
.
.
.
ไอ้อาจารย์บัดซบ...... ป่านนี้เพิ่งจะมาบอกว่าเซอิจิค้างส่งงานเรอะ
ไอ้ชั้นก็นึกว่าจะยกเว้นให้แล้วเป็นกรณีพิเศษซะอีก แต่ที่ไหนได้
ไอ้กอริล่าเฮงซวยเอ๊ยยยย รอให้งานเยอะขนาดนี้แล้วเพิ่งจะมาบอก
แล้วคนป่วยที่ไหนมันจะทำเสร็จได้ทันวะ... ไอ้หอกหัก !!!
เฮอะ ... อนุญาตให้ส่งช้าได้งั้นเรอะ คิดว่าเหลือเวลาก่อนจะหมดเทอมนี้อีกกี่วันเชียว
.... ปฎิทินบ้านแกมันไม่ได้เขียนตัวเลขเอาไว้เรอะไง เฮอะ

เด็กหนุ่มคิดไปพลางทำหน้าเหี้ยมเกรียมไปโดยไม่รู้ตัว
ทำเอาเหล่านักเรียนที่เดินตามทางเดินพากันหลบหน้าหลบตากันไปหมด
บ้างก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว.... ราวกับว่าคนที่กำลังเดินผ่านเป็นตัวอันตรายที่อย่าเข้าไปใกล้จะดีที่สุด

.
.
นั่นมันฟุคุบุโจวนี่นา ....
อาคายะ คิริฮาระ คิดในใจเมื่อเห็นคนหน้าคุ้นๆกำลังเดินดุ่มๆอยู่ตรงทางเชื่อมระหว่างตึกปีสองกับตึกปีสาม เด็กหนุ่มผมหยักศกเอียงคอมองให้แน่ใจอีกครั้ง
จึงตัดสินใจเดินตามไปโดยไม่รอช้า พร้อมตะโกนเรียกเจ้าตัวที่กำลังก้มหน้าก้มตาเดินอย่างไม่สนใจใคร
.
.
.
อลหม่านหลังบ้านโนบิตะ วันนี้เสนอ ตอน ....
การบ้านค้างปีของยูคิมุระบุโจว ....ตอนที่ 1

!!!!!!!!!!!!!!
....อ่าว ไม่ใช่ชื่อนี้เรอะ
( ยกมือขอโทษผู้อ่าน งั้นเอาใหม่ )

Rikkai 's Crisis -1-


ที่ห้องชมรม.....

" เอาล่ะ อย่างที่รู้ๆกัน ......ปัญหาหนักอีกอย่างของชมรมเทนนิสริคไควันนี้ ก็เนื่องมาจากกัปตันยูคิมุระยังคงออกจากโรงพยาบาลไม่ได้ ...."

ซานาดะเริ่มกล่าวอารัมบทให้กับสมาชิกทุกคนในชมรมฟัง ... โดยมี ยานางิ เรนจิ นั่งพลิกกองการบ้านที่สุมอยู่บนโต๊ะดูไปพลางๆ

" ...ชั้นว่าปัญหาอยู่ที่การบ้านพวกนี้กว่า99.99%นะเกนอิจิโร่ ....ส่วนที่เซอิจิยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้นั้นเป็น0.01% เป็นมูลเหตุของ 99.99% ที่ว่านี้"

ออกมาอีกแล้ว.......ข้อมูล...
นับวันชักทำตัวเหมือนไอ้เมกาเนะโรคจิตนั่นซะแล้ว กุนซือทีมฉัน -*-

" สรุปว่า พวกเราควรต้องทำยังไง..จะให้ช่วยแบกการบ้านพวกนี้ไปให้ยูคิที่โรงพยาบาล ? "

มารุอิ บุนตะ โผล่หน้าเข้าไปข้างๆซานาดะ แต่ไม่นานก็ต้องกระโดดเหยงหนีอย่างรวดเร็วเพื่อหลบฝ่ามืออรหันต์ที่เงื้อหลังแหวนมาเตรียมฟาดหน้า

" ฟู้ว เฉียดไปสามมิล...แก้มบวมอดกินเค้กล่ะก็แย่แน่ "

" มารุอิ ... นี่สรุปแกโง่จริงๆสินะที่พูดแบบนี้ออกมา ..." ซานาดะคำราม

บุนตะยังคงเอียงหน้ากวนๆ ....ทำเอาเส้นเลือดบนขมับของฟุคุบุโจวแห่งริคไคแทบจะปูดเป็นเอ็นไก่

" ชั้นว่าเราไปปล้นนักโทษ เอ้ย ... คนไข้ออกมาจากโรงพยาบาลกันเลยดีกว่า " แจคกัลโผล่หน้าเข้าไปข้างๆซานาดะ แต่คนละฟากกับบุนตะเมื่อกี้นี้
.
.
.
" แจคกัล คุวาฮาระ ตอนนี้ก็เป็นอีกคนที่มี probility จะถูกเกนอิจิโร่ตบหน้าหันถึง 0.8 ภายใต้โค้งการแจกแจงแบบปกติ " ยานางิที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น

ที่จะโดนตบก็พวกแกทั้งหมดนี่แหละ เดี๋ยวพ่อจะตบไม่เลี้ยง... นอกจากเล่นเทนนิสแล้ว เรื่องอื่นนี่ไม่เคยฉลาดกันเลยใช่มั้ย
" เรนจิ... เลิกพูดภาษามนุษย์ต่างดาวนั่นซักที " ซานาดะหันไปสั่งเพื่อน.... แต่ว่ายานางิก็ยังทำหน้าเรียบเฉยราวกับว่าไม่ทุกข์ไม่ร้อน

แบบนี้ล่ะมันเป็นไม้เบื่อไม้เมากับชั้นจริงๆ .... ด่าอะไรไปแม่งไม่เคยรู้ร้อนเลย

" โถๆ อารมณ์ฉุนเฉียวเป็นกระทิงเปลี่ยวในวันอาทิตย์เชียวนะ "

" ไม่พูดซักคำก็ไม่มีใครเค้าว่านะ นิโอ " คราวนี้ซานาดะแหงนหน้าขึ้นไปคำรามใส่คนที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้านหลัง

เออใช่ ชั้นมันฉุนเฉียว ...... ก็เพราะพวกแกทั้งหมดนั่นแหละ กว่าจะได้พูดเรื่องสำคัญก็พากันกวนประสาทดีชิบเป๋ง

" เมื่อไหร่จะฟังที่ชั้นจะพูดกันห๊า ...เลิกมาเสนอความคิดที่ผิดๆได้แล้ว" ซานาดะตัดบทในที่สุด

ตั้งแต่เซอิจิไม่อยู่ ทำไมชั้นจะต้องมารบราปะทะฝีปากกับเจ้าพวกนี้ด้วยเนี่ย ทั้งๆที่ตอนเซอิจิอยู่ ก็ไม่มีใครกล้าหาญขนาดกวนตีนชั้นได้ขนาดนี้...

(ซานาดะเอ๋ย ... กะลาคุ้มหัวแกมันไปอยู่ซะที่โรงพยาบาลแล้วแหละเสียใจด้วย)

" เอ้า ฟังๆๆ น้ำมันถั่วเหลืองไม่เหมือนกันนนน " .... ยางิวเคาะโต๊ะเรียกความสนใจของสมาชิกที่เหลือ แต่ทว่าซานาดะจ้องเขายังกะจะกินเลือดกินเนื้อ

" ...แกไม่ต้องมาขายน้ำมันพืชมรกตแถวนี้เลย.... ไม่ตลก "

" โอ้ยโทษที ดูโฆษณามากไป " พ่อสุภาพบุรุษขยับแว่นน้อยๆ ก่อนจะเอนตัวลงบนเก้าอี้...

" เดี๋ยวปั๊ดตบให้เลยแม่ง "

" ห๊ะ .. เมื่อกี้นายว่าอะไรนะซานาดะ " ยางิวเอียงหู


ขนาดยางิวยังเป็นไปกับเค้าด้วย -*- ..... วันนี้มันนัดกันรึเปล่าฟะ
คนที่คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหา ก็ยังมีปัญหาขึ้นมาได้เนี่ย.....ไอ้พวกนี้แม่งวอนตีนกันทุกโค๊นนน วร๊ากกก กูคลั่งงงง


" ...โว้ย พอแล้ว ชั้นจะพูด ..... เรื่องสำคัญก็คือว่า ไอ้กอลิร่าเวรมันไม่ยกเว้นเรื่องการบ้านยูคิมุระ.... นั่นหมายความว่าทั้งหมดที่พวกนายเห็นมันกองสุมอยู่บนโต๊ะนี้ ... ต้องทำให้เสร็จ ก่อนที่จะหมดเทอมนี้ "

ซานาดะขยับหมวกเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองกองการบ้านด้วยสีหน้าเครียด

" ห๊า ใครต้องทำ ? ยูคิมุระเหรอ ? "

" แจ๊คกัล....อย่าโง่...... ยูคิมุระทำคนเดียวหมดนี้ไม่ไหวหรอก " ยางิวเฉลย

" หมายความว่า ? "

" ความเป็นไปได้ที่เกนอิจิโร่จะให้พวกเราช่วยกันทำทั้งหมดนี้ มีสูงถึง 82.82% "

" ห๊าาาาาาาาาาาาาาาาา "

" อะไร อาคายะ ...." ซานาดะหันไปทางอาคายะทันทีหลังจากได้ยินเสียงร้องดั่งควายออกลูก

" แล้วฟุคุบุโจวจะให้ผมช่วยได้ยังไงล่ะ ....ในเมื่อมันเป็นการบ้านของปีสาม "

" ทำๆ ส่งไปเถอะ พอให้มีส่งก็ใช้ได้แล้วไม่ใช่เหรอ "

" ..แต่นั่นมัน คะแนนของบุโจวเชียวนะครับ..... "

" มันก็จริง งั้นนายก็หาอันที่มันง่ายๆพอที่เด็กปีสองจะทำได้ละกัน แบบพวกการบ้านศิลปะ อะไรแบบนี้...อืมม...."

" โหย... ฟุคุบุโจวเป็นบ้าไปแล้วรึเปล่าครับ ....ถ้ายูคิมุระบุโจวรู้ว่าผมวาดรูปห่วยๆส่งแทนเค้าในวิชาที่เค้า โคตร- จะ - รัก ..... แล้วล่ะก็... (กลืนน้ำลาย เอื๊อก)
ใครจะรับประกันความปลอดภัยในชีวิตผมกันเล่าาาาาาา "

" ตอนนี้ก็ไม่มีใครปลอดภัยทั้งนั้นแหละ อาคายะ " บุนตะตบบ่ารุ่นน้อง....

" ใครจะไปทำการบ้านแทนคนที่ได้คะแนนสูงลิ่วถึงอันดับแรกๆของชั้นปีทั้งๆที่ขาดเรียนระนาวแบบหมอนั่นได้ " แจคกัลเสริม

ซานาดะนั่งมองเหตุการณ์รอบๆตัวอย่างเหนื่อยใจ จนแทบจะยกตีนขึ้นมาก่ายหน้าผากให้รู้แล้วรู้รอดอยู่แล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้กอริล่าหนวดดกนั้นตัวเดียวล่ะก็ เรื่องบ้าๆพวกนี้ก็คงไม่เกิด แล้วเขาก็ไม่ต้องมานั่งให้ไอ้พวกบ้าในชมรมมันกวนประสาทด้วย
เฮ้อ คิดไปก็กลุ้ม ...จะทำยังไงดีวะ.... แต่ที่แน่ๆ....ชั้นไม่มีทางหอบไอ้ทั้งหมดนี่ไปกวนใจเวลาพักของนายหรอก เซอิจิ

" แต่ที่นายกำลังจะทำ มันโคตรก่อกวนและสร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นๆเลยว่ะ "

นิโอที่เดินมาตบปลายหมวกซานาดะ พูดราวกับรู้ว่าซานาดะคิดอะไรในใจอยู่

" แต่ถ้าไม่ทำ พวกเราก็จะเดือดร้อนกันหมดนี่แหละ ...."

" นายคนเดียวมากกว่า ..." เจ้าหางเต่ายังทำหน้าทะเล้น พลางชี้มือไปที่กลางหน้าผากของคนที่กำลังหงุดหงิดเป็นระเบิดปรมาณูอย่างไม่กลัวตาย

" พวกเราทั้งหมด ! " ซานาดะขึ้นเสียงอย่างไม่ลดละ ทว่าไม่ได้สะดุ้งสะเทือนอะไรนิโอเลยแม้แต่น้อย

" นายคนเดียว ; P "

ชะ ชะ...ไอ้นี่วอนนน ไอ้หางเต่ากวนตีนมันแลบลิ้นใส่กรู....!!!!!! โว้ยยยย... กรูโมโหวววว `[]`!!!!!!

" พวกเราทั้งหมด !!!!! .....ชั้นจะทำให้มันเดือดร้อนกันไปทั้งหมดเนี่ยแหละถ้ามีใครบังอาจบอกว่าจะไม่ช่วย มันผู้นั้นจะได้ล้างส้วมชมรมไป 3เดือน
มีปัญหาอะไรมั้ย ใครที่คิดจะลุกออกจากตรงนี้ไป .... มันผู้นั้นจะต้องตรงไปที่ส้วมแล้วเริ่มขัดทันที"

เสียงคำรามประกาศิตดังขึ้น หมัดตรงถูกปล่อยสวนไปเฉียดหน้าคนที่พยายามจะกวนประสาทด้านหน้า...
ยางิวลุกขึ้นเงียบๆพร้อมฉุดแขนคู่หูที่ยังเมามันส์ในการก่อกวนกลับไปนั่งที่ ในเวลานี้คนที่เอานิโออยู่ก็คงมีแต่ยางิว...
.....ถึงเจ้านิโอจะไม่กลัวโดนขัดส้วม แต่เขาเองกลัวที่จะต้องมารอไอ้บ้านิโอขัดส้วมทุกเย็นๆ
....แบบนั้นมีหวังได้กลับบ้านค่ำแหงๆ ไอ้จะไม่รอเดี๋ยวไอ้บ้านั่นก็งอนอีก ....

หนึ่งสิ่งที่ยางิวไม่ชอบก็คือ....การโดนนิโองอน....
เพราะเหตุผลแบบนั้นแหละ.....ทุกอย่างเลยกลับสู่ความสงบอีกครั้ง......

" ม... ไม่มีครับ " เสียงทุกคนรับพร้อมๆกัน

" ดีมาก ....งั้น เราก็มาเริ่มแบ่งส่วนกันจะดีกว่า เรื่องนี้ให้เรนจิเป็นคนวิเคราะห์ความเหมาะสมก็แล้วกัน "

ซานาดะยิ้มยะย่องในใจ ... สางปัญหาจบไปอีก 1เรื่องแล้วชั้น ....

ยานางิ เรนจิ เลื่อนตัวจากเก้าอี้ที่นั่งไปยังไวท์บอร์ดของชมรม... หยิบปากกาเคมีสีดำขึ้นเขียนตัวหนังสือบรรจงไว้อย่างคราวๆ

" การบ้านของยูคิมุระ (ที่ค้างส่ง) "
1. ศิลปะ วาดรูปหัวข้อ " บุคคลที่ฉันรัก "
2. ภาษาญี่ปุ่น แต่งโคลงไฮกุ 4บท หัวข้อ " ดอกไม้ " / ไดอารี่ของฉัน ให้เขียน 10 วัน
3. ภาษาอังกฤษ เรียงความหัวข้อ งานอดิเรกของฉัน ความยาวไม่เกิน 2หน้าฟูลสแกป
4. สังคมศาสตร์ รายงานเรื่อง ประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นที่สำคัญ
5. ภูมิศาสตร์ วาดแผนที่ประกอบแสดงปริมาณน้ำฝนในเขตต่างๆของภูมิภาคคันโต
6. วิทยาศาสตร์ ออกแบบการทดลองเรื่อง การเคลื่อนที่สองมิติ หรือ การตกแบบอิสระ ( เลือกทำเพียงหัวข้อเดียว)
7. คณิตศาสตร์ แบบฝึกหัดตรีโกณมิติ และการประยุกต์

" เจ็ดวิชา พอดี แต่มีงานทั้งหมด 8ชิ้น ...แต่ชั้นจะแบ่งโดยใช้วิชาเป็นเกณฑ์ พวกเรามีกัน 7คน ก็จับฉลากไปเลย ใครได้อันไหนทำอันนั้น"

" ถ้าอาคายะคุงได้ภาษาอังกฤษขึ้นมาล่ะ " บุนตะหันไปถามแจ๊คกัลแบบหวาดๆ เพราะรู้ทั้งรู้ว่ารุ่นน้องคนนี้ล่ะเก่งอังกฤษเหลือรับประทานจริงๆ

" This is a Book !!! ก็บรรลัยสิวะไม่น่าถาม "

คำตอบของแจคกัลทำเอาคู่หูถึงกับปล่อยหัวเราะก๊ากใหญ่ แต่เจ้าตัวที่ถูกพูดถึงนั้นหน้านิ่วหดเหลือ 8 มิลไปแล้ว
ชิ ไอ้พวกรุ่นพี่บ้า ...ไม่เก่งอังกฤษแล้วมันทำไมฟะ มันเป็นธรรมดาของคนญี่ปุ่นทั่วไปเฟ้ย (เข้าข้างตัวเองสุดๆ)

" งั้นก็อย่าจับฉลากเลยละกันเรนจิ ชั้นยังไม่อยากเห็นวินาศกรรม "

ซานาดะบอกท่านกุนซือเบาๆ ยานางิจึงค่อยๆเขียนชื่อของคนที่ต้องทำการบ้านวิชานั้นๆลงหน้าหัวข้อแต่ละวิชาด้วยความเหมาะสม

(ซานาดะ) 1. ศิลปะ วาดรูปหัวข้อ " บุคคลที่ฉันรัก "
(มารุอิ ) 2. ภาษาญี่ปุ่น แต่งโคลงไฮกุ 4บท หัวข้อ " ดอกไม้ " / ไดอารี่ของฉัน ให้เขียน 10 วัน
(แจคกัล) 3. ภาษาอังกฤษ เรียงความหัวข้อ งานอดิเรกของฉัน ความยาวไม่เกิน 2หน้าฟูลสแกป
(อาคายะ) 4. สังคมศาสตร์ รายงานเรื่อง ประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นที่สำคัญ
(ยานางิ ) 5. ภูมิศาสตร์ วาดแผนที่ประกอบแสดงปริมาณน้ำฝนในเขตต่างๆของภูมิภาคคันโต
( ยางิว) 6. วิทยาศาสตร์ ออกแบบการทดลองเรื่อง การเคลื่อนที่สองมิติ หรือ การตกแบบอิสระ ( เลือกทำเพียงหัวข้อเดียว)
(นิโอ) 7. คณิตศาสตร์ แบบฝึกหัดตรีโกณมิติ และการประยุกต์

" ระวังไว้เถอะ ไอ้พวกที่ได้ทำวิชาที่ยูคิมุระชอบน่ะ ถ้าไม่ทำให้ดีๆ พวกนายตายแน่ๆเมื่อเจ้าตัวเห็นคะแนน " นิโอหัวเราะร่า

" ก็นายไม่ใช่เรอะทีได้วิชาที่ยูคิมุระชอบน่ะ " ยางิวอดแขวะกลับไม่ได้ เห็นแล้วมันหมั่นไส้

" เสียใจ ชั้นก็ชอบเลขเหมือนกันแล้วก็ทำได้ดีด้วย "

" คนอื่นไม่มีใครมีปัญหาอะไรนะ ... อาคายะ มันไม่น่าจะยากเกินที่นายจะทำได้ ถึงจะอยู่ปีสอง แต่ข้อมูลประวัติศาสตร์มันก็มีอยู่จมในห้องสมุดนั่นแหละ
แล้วก็บุนตะ นายถนัดภาษาญี่ปุ่นอยู่แล้วไม่น่ามีปัญหา
แค่ว่าอาจจะต้องทำเยอะกว่าคนอื่นหน่อย ยางิวเองก็ถนัดเกือบทุกๆวิชา..... ส่วนแจ๊คกัลก็น่าจะโอเคกับภาษาอังกฤษ(มากกว่าอาคายะ) " ยานางิเชคความเห็นของการจัดสรรการบ้านอีกครั้งหนึ่ง

" ทุกคนคงไม่มีปัญหาแหละ(มั้ง) " ยางิวขยับแว่นให้เข้าที่อีกครั้ง

" แต่ชั้นไม่ค่อยมั่นใจนะ " แจคกัลกล่าวแบบหวาดๆ

" นายเป็นลูกครึ่งยังจะมากลัวทำพระแสงไรเฟิลอะไรอีก " บุนตะอดเถียงไม่ได้

" อะไรของนาย พระแสงไรเฟิล ?? .... " แจคกัลทำท่างงๆ กับประโยคที่เจ้าหมากฝรั่งพูดออกมา

" เชยว่ะ.. สมัยนี้เค้าไม่ใช้ ของ้าว กันแล้ว ก็เลยเป็นพระแสงไรเฟิลแทน "

แสรดดด แล้วจะเล่นมุขนี้เพื่อ.....

" เอาล่ะๆ ไม่ต้องมาเถียงกันเลย มารุอิ แจคกัล..... ตอนนี้ปัญหาคือ....ทำไมชั้นถึงได้วิชาศิลปะห๊ะ เรนจิ ...เอาคำว่าเหตุผลมาอธิบายหน่อยซิ
นายก็รู้ว่าชั้นถนัดประวัติศาสตร์ ไหงนายโยนไปให้อาคายะอย่างนั้นฟะ "

" เพราะหัวข้อที่ให้วาดรูปนั่นแหละเลยตัดสินใจยกให้นายแทน... .... ให้นายวาดจะได้ใจตรงกับเซอิจิที่สุด "

คำตอบของยานางิทำเอาซานาดะนิ่งเงียบหน้าเจื่อไปเลย...อยากจะเถียงก็เถียงไม่ออก...ก็มันแอบจะเป็นความจริง

"อ่าว...เขินเลย... ฮ่าๆๆ เขิน.... ฟุคุบุโจวเขินเว้ย ....หวังว่านายคงจะไม่วาดรูปตัวเองส่งไปนะซานาดะ กิ๊วก๊าว " นิโอเอานิ้วจิ้มๆแก้มซานาดะที่ตอนนี้ป่องๆ แถมยังเริ่มแดงระเรื่อ
.

.

.
"ไอ้นิโอ มึงตายยยยยยยยยยยยย "


To be continue....