[จากโครงการ exteen blog ชวนคุณเขียนบล็อกเกี่ยวกับความประทับใจต่อ exteen ]
^
เห็นประกาศปุ๊บก็อัพปั๊บ รอเวลานี้มานานแล้ว ไม่ใช่เพราะโดนของรางวัลล่อนะ ฮ่าๆ
แต่เห็นแล้ว...มันแว่บเข้ามาในหัวทันทีเลยอะ อยากเขียนถึงขนาดคั่นบล็อกบ้าเทนิปุริประจำวันของเราได้ *-*
จากเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ(ล่ะมั้ง) ที่ยังใส่ชุดนักเรียนม.ปลายตัวโคร่งๆ
ที่แบกหนังสือกลับมาจากการอ่านเตรียมสอบเอนท์แล้วบังเอิญไปนั่งแช่ในร้านเนต
คุยกับรุ่นพี่แล้วได้รับ url www.exteen.com มา พร้อมเสียงกำชับว่า
" เธอไปสมัครสมาชิกแล้วอัพซะ "
...จากวันนั้น 1/10/2004 ถึงวันนี้
930 บล็อก ตลอดเวลาจะสามปี (อีกไม่กี่วันแล้ว *-*)
....ย้อนอ่านกี่ทีๆ ....ตอนนี้ป้าแก่ๆปี3(แล้ว) ก็นั่งหัวเราะอมยิ้มกับตัวเองทุกครั้ง
ยังจำได้ดีเลยว่า ตอนเอนท์ติดนะไม่ได้ไปบอกใครที่ไหนก่อนเลย
อัพลงเอกซ์ทีนที่แรกว่า ขอตะโกนดังๆว่า "เอนท์ติดแล้วโว้ยยยยย "
จะว่าไป....ไม่นึกว่าการอัพวันละบล็อก (หรือสองบล็อกถ้าเกิดบ้าคลั่งอะไรซักอย่าง)....
ตอนนี้จะกลายเป็นเหมือนหีบมหาสมบัติ
ทุกอย่างตลอดสามปีของเราอยู่ที่นี่หมด ....หมดจริงๆเลยนะเนี่ย
(ไดอารี่สมุดก็เลิกเขียนแล้ว ไดอารี่ในเนตก็ไม่ได้ไปอัพที่ไหน)
....เคยนึกคึกอยู่ช่วงนึงอยากรู้ว่าวันนี้ของปีที่แล้วเรากำลังทำอะไรอยู่ ก็ไปไล่อ่านบล็อกเก่า....
แล้วก็เป็นแบบที่คิด .... ก็มานั่งขำค้างคนเดียวเหมือนคนเมากัญชา....
เราเคยมานั่งคิดๆดูว่า ถ้าเอกซ์ทีนล่ม (เปล่าแช่งนะค้า แค่คิดๆ)
แบบโฮสต์ที่เราใช้อัพรูป (เป็นโฮสต์ของเพื่อนพี่ชาย) สาเหตุแบบว่าฮาร์ดดิสพัง
เราจะต้องร้องไห้น้ำตาไหลขึ้นหน้าผาก.......ไปซักกี่คืนกัน
(ทุกวันนี้อัพแล้วเลยพยายามเซฟเก็บไว้)
...ทุกคอมเมนต์ที่คอมเมนต์....อ่านแล้วก็ยิ้ม หัวเราะ โมโห เศร้า.... ปะปนกันไป
...ทั้งเรื่องดีๆ เรื่องร้ายๆ เรื่องไร้สาระ เรื่องไม่เป็นเรื่อง
ไม่น่าเชื่อว่าตัวเองจะผูกพันกับที่นี่ขนาดนี้
ถึงขนาดถ้ามีคนถามว่า ในชีวิตประจำวันเราขาดอะไรไม่ได้ เอกซ์ทีนจะเป็นคำตอบ 1ใน 3
เพราะไม่มีวันไหนที่เราไม่เข้าเอกซ์ทีน (ยกเว้นปิดปรับปรุงระบบ)
...ถ้ามีวันที่เราไม่เข้า....วันนั้นประเทศไทยหิมะคงตก
มีคนเคยถามว่าเขียนไปได้ยังไง ไปสรรหาเรื่องจากไหนมาเขียนตั้งมากตั้งมาย
(แถมยังมีสาระม๊ากมาก ให้ตาย) อัพทุกวันทำไมขยันจังเลย (บลาๆ)
..... ก็แหม.....มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปซะแล้ว
อีกอย่าง เราเป็นคนชอบเขียนอยู่แล้ว .....
ที่เขียนๆไปเนี่ยไม่คิดว่าจะมีคนอ่านด้วยนะเนี่ยแต่ก็มี แอบดีใจ *-* ฮ่าๆ
แหม เขียนบล็อกน่ะมันก็เหมือนกับประจานชีวิตส่วนตัวให้คนอื่นรู้น่ะแหละ
... บางทีมันก็สนุกนะ อยากรู้เหมือนกันว่าคนอื่นคิดยังไงกับสิ่งที่เราทำ
และที่มากกว่านั้น .... แต่ละเอนทรี่ที่เราอัพ ก็ทำให้เราได้รู้จักคนมากขึ้น ....
ได้เพื่อนดีๆ จากที่นี้หลายต่อหลายคนแล้ว ถ้าไม่มีเอกซ์ทีน พวกเราก็คงไม่ได้รู้จักกัน
เมื่อไม่นานมานี้มีกระแสมัลติพลาย......หลายๆคนย้ายสำมะโนครัวไปที่มัลติ
แต่เราก็ยังอยู่ที่เดิม ถึงจะมีแอคเคาท์ที่มัลติ(กับเค้าเหมือนกัน) แต่ว่า
....อัพอะไรก็ยังอัพที่เอกซ์ทีที่แรก และอัพทุกวัน เหมือนเดิม
แบบว่ารักไม่ยอมเปลี่ยนใจ *-* (เขินจังฮ้า)
*-*
อ่าวๆๆ เฮ้ย .... พอเค้าให้เขียนก็เอาใหญ่เลย อ่านในกติกาพี่แชมป์บอกว่า 6-8 บรรทัด
เฮ้ยแล้วนี่เราล่อไปกี่บรรทัดแล้วเนี่ย (หัวเราะ) ก็แหม ...
ตั้ง 3ปีมีเรื่องเกิดกับเราที่นี่มากมาย
ตัดต้นไม้หมดป่ามาทำกระดาษให้เราเขียนก็เขียนไม่หมด .... ไม่รู้จะเอาอันไหนมาพูดก่อนดี
ให้ย่อความบล็อกที่เราเขียนสั้นๆยังไม่มั่นใจว่ากระดาษรีมนึงจะพอรึเปล่าเลย ฮ่าๆ
สรุปสั้นๆ
(ตรงนี้ละกันที่ส่งประกวด..จะได้ตรงกับกติกา ส่วนด้านบนนั้นเอาเป็นว่าอยากเล่าให้ฟังก็แล้วกัน)
เอกซ์ทีนเป็นชื่อของหีบมหาสมบัติ.... เป็นหีบที่คล้ายๆกับว่าจะเป็นญาติกับกล่องแพนโดร่า
บางวันเพลิน....เปิดหีบจนลืมทำการบ้านก็หายนะทันทีเหมือนเปิดกล่องแพนโดร่า
แบบนี้ ....เค้าเรียกว่าโศภนาฎกรรมทำตัวเอง (เอกซ์ทีนไม่ผิด ....555)
เปิดแล้วหยุดเอาข้าวเอาของเอาสมบัติใส่ลงไปในหีบทุกวันไม่ได้
อย่างน้อยวันนึงๆเนี่ยต้องหาสมบัติมาโยนลงไปในหีบซักชิ้น *-*
....แหม รักที่นี่จริงๆเลย .... สาบานได้ว่าถ้าพี่แชมป์ยังทำต่อเรื่อยๆ
ก็จะอัพที่นี่ไปเรื่อยๆ วันละบล็อกสองบล็อก...ไปจนกว่าจะแก่ (หัวเราะ)
คิดแบบนั้นจริงๆนะ *-*
ปล. อยากให้หีบใบนี้เป็นกระเป๋าสี่มิติของโดราเอมอน ... จะได้เอาสมบัติใส่ลงไปเรื่อยๆไปจนแก่ แล้วจะบอกให้ลูกให้หลานตามมาค้นของในหีบไปดูเล่น (ยิ้ม)
