กราซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ
อาลาวาดให้เต็มอิ่มเล้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย

วันนี้เหนื่อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

แหกขี้ตาแต่ตีสอง เพราะว่าดันมีรูมเมทเป็นเด็กเภสัช
ที่ต้องลุกมาทำผมทรง pucca ตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่


นาฬิกาปลุกพลังควาย ทำเราตื่นแล้วกลับไปนอนไม่ได้
เลยก็เลยตามเลย ถึงแม้ว่าพี่คณะเราจะนัด ตีสี่ก็เหอะ

ง่วง......เพราะว่าเมื่อคืนหนักไปหน่อย
ลากเพื่อนมาเย้วๆ กันในห้อง กว่าจะแยกไปนอนก็ปาเข้าไปห้าทุ่ม

อีกทั้งเมื่อวานมีเรื่องบ้าๆเกิดขึ้น

ซานาไม่ได้กินข้าว แล้วโรงอาหารล่างหอก็เสือกปิดแล้ว

เป็นเวลา 3ทุ่มเกือบครึ่ง
เลยเป็นเวรกรรมของเรา ที่ลากมันวิ่งป่าราบจากหอสามไปหน้ามอ
ด้วยความที่กลัวว่าจะกลับมาเข้าหอไม่ทันก่อนสี่ทุ่ม

แต่ภายหลังพอมาถึงหอทราบว่า ....ยามที่หอบอกว่า

" จะไปไหนก็ไปเหอะน้อง...."
สรุปว่าคืนนี้หอพักหญิงปล่อยผี ไม่ปิด

เพราะว่าพรุ่งนี้ก็ขึ้นดอยแล้ว บางคณะกลับดึก บางคณะออกเช้าเกิน
เพื่อป้องกันปัญหายุ่งยาก ก็เลยแม่งไม่ปิดมันซะเลย

แล้วนี่กูเผ่นป่าราบ..... ทำไปเพื่อ !!!!!!!!!!!!!!???????????????



ช่างมันๆ เข้าเรื่องดีกว่า
ไหนๆ เราก็ตื่นแล้ ก็เลยนอนกลิ้งๆ ซักพักก็ลุกมาต้มมาม่าไฮโซ
เทน้ำปลาลงไปเกือบครึ่งขวด.....
บ้าจิงกรู แต่เค็มดี อร่อยด้วย

มาม่าเสร็จก็น้ำส้มอุ่นๆ อา ความสุข

ดูนาฬิกาก็ตีสี่ครึ่งแล้ว ตายหองงงงง เค้านัดตีสี่นี่หว่า
กินมาม่าไป อ่านคอมิกเด็กผู้ชายอิอั๊งไปด้วยเพลิน

สังวรณ์ได้รีบเปลี่ยนชุดลงจากหอไปยังที่ๆเค้านัดพบ
ก็เห็นคณะต่างๆใส่ชุดขึ้นดอยของคณะตัวเอง

เภสัช -- ชุดอาหมวยสีแดง ทำผมทรงปุ๊กก้าด้วย ผู้ชายก็มีหมวกจีนๆให้ใส่ น่ารักดี
ถาปัตย์ -- เป็นโจรสลัดใช่ปะ ถ้าจำไม่ผิด
แล้วก็อีกหลายคณะอะ ส่วนใหญ่จะใส่กางเกงสะดอกัน เป็นสีๆ
กับเสื้อเมืองๆ แบบล้านนาๆ


แต่คณะเรา -- อุตสาหกรรมเกษตร

คอสเป็น L กันยกคณะ เสื้อยืดขาว กางเกงบลูยีนส์

จริงๆเล้ยยยยยย

ความจริง ตอนจะวิ่งขึ้นดอย พี่เค้าก็เอาเสื้อขึ้นดอยจริงๆของคณะมาให้ใส่ทับแหละ
แล้วก็แจกผ้าคาดหัว.....ออกแนวชมรมเชียร์ญี่ปุ่น

แต่จริงๆแล้วไอ้ผ้าคาดเนี่ย...เหมือนจะบอกว่า เป็นคณะที่ "วิ่งแข่งกันขึ้น" มากกว่า
คณะที่เห็นมีผ้าคาดหัวก็มี

-วิศวะ
-เกษตร
-อุตสาหกรรมเกษตร

เห็นอยู่ 3อันอะ กร้ากๆ เป็นพวกบ้าพลังที่วิ่งกันทุกปี

คณะเราถูกปล่อยตัวเป็นอันดับที่ 8จากทั้งหมด 17คณะ
พอไปถึงหน้ามอ รุ่นพี่ก็สั่ง country boom ซึ่งเป็นบูมคณะ
เป็นคำเมือง ....หุหุหุ แล้วจากนั้นก็เดินขึ้นดอยกัน

ตลอดทาง
พวกเราทุกคนขึ้นไปพร้อมกัน
พวกเราไม่ทิ้งเพื่อน
เพื่อนไม่ไหวพวกเราลากเพื่อนขึ้น
พวกเราไปด้วยกันจริงๆ
พวกเราสนุกกับมัน

11กิโล ก็ดูเหมือนแป๊บๆ
.....บางช่วงมีเดินบ้าง
บางช่วงวิ่งกันเกือบตายเพราะว่าตามธงสีทองของคณะไม่ทัน

เวลานี้เป็นเวลาพิสูจน์ความเป็นรุ่นของพวกเรา
เพื่อให้พี่เค้ายอมรับพวกเราเป็นน้อง

แล้วเราก็วิ่งแซงคณะอื่นไปเรื่อยๆ
จน......ไม่อาจเชื่อว่าเราแทรงคณะวิทย์ (ที่มีราวๆ 7-8ร้อยคน) มาได้
ถ้ามันสั่งขยายแถวล่ะก็ยาวเป็นกิโล ถ้าต้องวิ่งแซง หมายความว่า
จะต้องวิ่งติดต่อกัน ขึ้นดอย เป็นกิโลๆ
ก็รู้ๆกันว่าทางขึ้นดอยสุเทพเป็นทางขึ้นเนิน

จะเหนื่อยขนาดไหน

แต่โชคดี ปีนี้เหมือนวิดยาไม่แข่งกะเรา เลยแซงสบายๆ

แล้วเราก็แซงเกษตร คู่แข่งอันน่ากลัว แซงไปเรื่อยๆ

เจอคู่แข่งตลอดกาล แอบดีใจนะที่แซงวิดวะได้รอบนึง
แต่สุดท้ายก็โดนแซงคืน

แต่เห็นภาพแล้ว วิดวะสุดยอดมากๆเลย
สปิริตเค้าแรงจริงๆ

ปีนี้ที่โค้งสปิริต วิดวะวิ่งขึ้นก่อนเราไปถึงดอยสุเทพเป็นอันดับ 1
ส่วนคณะเรา ปีนี้ก็ยังได้เป็นอันดับที่ 2เหมือนเดิม
ดีใจนะเนี่ย

ปล่อยเป็นที่ 8 ถึงที่2
แต่พี่ปีแล้วถึกกว่า ปล่อยอันดับ 10 ถึงอันดับ 2เหมือนกัน
วิดวะก็ที่ 1 เหมือนเดิม แชมป์ตลอดกาล

ถึงแล้วก็ไปสวนสน
ไปพิสูจน์ตัวเองรอบสุดท้าย

สุดท้าย

สุดท้าย พี่ปี 3ปี 4 พี่บัณฑิต ก็รับเราเข้าเป็นน้องของคณะอุตสาหกรรมเกษตร มช. รุ่น 17แล้ว จากที่เคยเครียดมานาน ...พี่ๆกลับหน้ามือเป็นหลังเท้า
ที่เห็นโหดๆ กันมาตลอด จริงๆแล้วติ๊งต๊องอย่างคาดไม่ถึง

ตอนแรก นึกว่าพี่เค้าจะไม่รับซะแล้ว
โดนล้อม โดนไซโค....
สุดท้าย พี่เค้าก็ถามว่าเราอยากได้รุ่นกันมั้ย

เสียงตอบว่าอยากได้น่ะ ดังกระหื่มมากจริงๆนะ

พี่เค้าก็เลยให้เราล้อมกันเป็นวงกลมรอบธงคณะสีทอง
แล้วก็สั่งให้เราบูมธง 17รอบ
ตามเลขรุ่นของเรา

บูมธง เหนื่อยมากๆ กอดคอกันตะเบ็งเสียง กระโดดกระทืบพื้นอย่างสุดแรงเกิด
ตะโกนว่า

" สีทองอร่าม เกรงขามน่ามอง เหล่าเลือดสีทอง พวกพ้องร่วมใจ "
ทั้งหมด 17รอบ

แต่พอบูมไปได้ 10รอบ ใกล้หมดแรงแล้ว พี่เค้าก็สั่งให้หยุด
แล้วก็สั่งให้เรานั่งลง ก้มหน้า
......

ไอ้เราก็นึกว่า พี่เค้าคงไม่ให้เราทำอีกแล้วเพราะว่ามันห่วยเกินจะรับได้
เตรียมใจโดนด่า โดนประชด โดนไซโคเต็มที่เลยวินาทีนั้น


แต่ที่ไหนได้ พี่ปี 3 ปี 4

................
เค้าล้อมพวกเราอีกต่อ แล้วบูมธงให้พวกเรา ต่อจากพวกเราอีก 7รอบ
แล้วก็รับเราเข้าเป็นน้อง

วินาทีที่ได้ยินคำว่า
" แสดงความยินดีด้วยครับ น้องรุ่นที่ 17 "

น้ำตาเราไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้


...... เพื่อนๆ...พวกเราน่ะเครียดกันมานาน เพื่อวันนี้สินะ

ก็สำหรับตัวเราน่ะนะ
ดูเหมือนว่าเราจะไม่อะไรกะการรับน้อง แอนตี้หน่อยๆ แถมเครียดประสาทกิน
ไม่สบายเป็นช่วงๆ อีกตะหาก ดูเหมือนกินแรงเพื่อน

แต่....สำหรับเราแล้ววันนี้เราเต็มที่นะ
....ไม่รู้เหมือนกันว่าทำได้ยังไง


โดดซ้อมวิ่งตอนเช้าเราก็โดดทุกวัน

แต่ขึ้นดอยวันนี้เราภูมิใจนะ


ขึ้นเองตั้งแต่ก้าวแรก จนถึงที่หมาย ไม่ได้นั่งรถ....
( ถึงตอนนี้จะเหนื่อยปางตายก็เหอะ 55 ซ่าส์มากไป )

บูมที่โค้งสปิริต นั่นก็สุดเสียงของเราเลยนะ
( ตอนนี้ไม่มีเสียงแล้ว )

เราเคยเครียดขนาดที่คิดไม่อยากเรียนแล้ว
คิดว่า เฮ้ยกูสอบเข้าคณะนี้มาทำอะไร มาให้พวกพี่เค้ากดหัวอย่างนั้นเหรอ

แต่ตอนนี้มันจบลงทุกอย่างแล้วแหละ
.....

ทุกอย่าง...ก็แค่ทดสอบเราเท่านั้นเอง


เฮ้อออออออออออออ

จากนี้ชั้นจะเป็นอิสระ ><~ กรี้ดดด

อัพรูปๆ
สภาพเราวันนี้นะเคอะ หน้าเครียดมากกกก เพราะวากูเหนื่อยเว้ยยยยย
วิ่งสุดทาง อ๊ากกกก บวมระบม

ขึ้นดอยแบบนี้ 555 ผ้าคาดหัว ของคณะเราเขียนว่า AGRO INDUSTRY
ถ้าของวิศวะ จะเขียนว่า SOTUS